Revelation 13

Dutch Frisian

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1En etj sach üt däm Mäa een Tia nehejcht kohme, daut tien Heana en säwen Tjap haud, en opp siene Heana tien Diadeeme, en opp siene Tjap Nomes de Lestrung.

2En daut Tia, daut etj sach, wea soo aus een Panter, en siene Feet aus de von eenem Boa, en sien Rache Mull aus een Leiwe Rache. En de Drache jeef am siene Krauft en sienen Troon en groote Macht.

3En etj sach eenen von siene Tjap aus tom Doot jeschlacht. En siene Doodeswund word jeheelt, en de gaunse Ead vewundad sich äwa daut Tia.

4En see bäde däm Drache aun, wiel hee däm Tia Macht jeef, en see bäde daut Tia aun en säde: Wäa es däm Tia änlijch? En wäa kaun met am tjampfe?

5En daut word am een Mül jejäft, daut groote Dinje en Lestarunge räd; en daut word am Macht jejäft, twee en veatijch Moonat too wirtje. {Dan.8,24}

6En daut muak sien Mül opp too Lestarunge jäajen Gott, sienen Nome too lestre en sien Zelt, en dee, dee emm Himmel wohne dee äa Zelt em Himmel ha.

7En daut word am jejäft, met de Heilje Tjrijch too feahre en ahn too jewenne äwawinde; en daut word am Macht jejäft äwa jiedren Staum en Voltj en Sproak en Natsjoon.

8En aule, dee oppe Ead wohne, woare daut aunbäde, een jiedra, däm sien Nome nijch jeschräwe es enn däm Buak daut Läwes Läwesbuak, vom jeschlachten Laum, von Gruntlajung de Welt aun.

9Wann wäa een Uah haft, hee hea!

10Wann wäa enn Jefangenschoft [feaht], soo jeit hee enn Jefangenschoft; wann wäa met däm Schweat doot moake woat, soo mott hee met däm Schweat doot jemoakt woare. Hia es de Jedult daut Üthoole en de Gloowe de Heilje.

11En etj sach een aundret Tia üt de Ead nehejcht kohme; en daut haud twee Heana soo aus een Laum, en daut räd aus een Drache.

12En de gaunse Macht vom easchten Tia eewd daut ver am üt, en daut muak, daut de Ead en dee opp äa wohne daut easchte Tia aunbäde, däm siene Doodeswund jeheelt wort.

13En daut deit groote Teatjen, daut et selfst Fia vom Himmel opp de Ead raufkohme leet ver de Mensche;

14en daut vefeat, dee opp de Ead wohne wäajen de Teatjen, de am jejäft worde ver däm Tia too doone, enndäm daut dee, dee opp de Ead wohne, oppfoddat, een Bilt däm Tia too moake, daut de Wund vom Schweat haft en läft.

15En daut word am jejäft, däm Bilt vom Tia Jeist too jäwe, omm daut et Bilt vom Tia uck räd en wirtjt, daut aula doot jemoakt worde, dee daut Bilt vom Tia nijch aunbäde.

16En daut brinjt aule doahan, de Tjleene en de Groote, en de Ritje en de Oame, en de Friee en de Tjnajchts, daut see een Molteatjen aunnehme aun äare rajchte Haunt oda aun äarem Stearn;

17en daut tjeena tjeepe oda vetjeepe kaun, aus bloos dee, dee daut Molteatjen haft, däm Nome vom Tia oda de Zohl von sienen Nome.

18Hia es de Weissheit. Wäa Vestendniss haft, beräatjen de Zohl vom Tia, dan daut es eene Mensche Zohl; en siene Zohl es sass hundat sass en zastijch.

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →