Habakkuk 1

Albanian 2018

Jump to: Chapter 2 →

1Vegimi që pa profeti Habakuk.

2«O Zot, për sa kohë do të të thërras e ti nuk do të dëgjosh? Për sa kohë do të klith: “Dhunë!” e ti nuk do të ndërhysh?

3Përse më bën të shoh padrejtësi, përse rri e vrojton prapësinë? Para kam shkatërrim e dhunë, dalin grindje e zënka.

4Ndaj dhe ligji zbehet, kurrë nuk del në pah e drejta. Ndaj shtrembërohet drejtësia dhe i mbrapshti të drejtin rrethon.

5Shikoni mes kombeve e vrojtoni, habituni e mrekullohuni, se po bëj diçka në ditët tuaja, s'do ta besoni kur t'jua tregojnë.

6Ja, po ngre kaldenjtë, një komb i vrazhdë e i rrëmbyer, që kryq e tërthor tokës i bie, për të zaptuar banesat që nuk i takojnë.

7I tmerrshëm e i frikshëm është ai, bën ligjin dhe nderin e vendos vetë.

8Kuajt i ka më të shpejtë se leopardi, më të egër se ujqit e natës. Kalorësit e tij kalërojnë, prej larg vijnë ata. Lëshohen porsi shqiponja që prenë e përpin vetëtimthi.

9Të gjithë ata dalin për dhunë, mori fytyrash vërshojnë e robër mbledhin porsi rërë.

10Mbretërit i përqesh, prijësit i qesëndis, zgërdhihet me çdo fortesë, se ngre pirgje dhe i pushton.

11Vërshon si era e kalon tej, është fajtor, se forcën ka për perëndi.

12O Zot, ti që je prej fillimit, Perëndia im, i shenjti im i pavdekshëm. O Zot, për të gjykuar e caktove, o Shkëmb, për të ndëshkuar e vendose.

13Sytë e tu janë tepër të pastër për ta parë ligësinë e prapësinë nuk e vrojtojnë dot. Përse i vrojton të pabesët, përse hesht kur i mbrapshti përpin të drejtin.

14E bëre njerëzinë si peshqit e detit, si zvarranikët, që s'kanë zot mbi vete.

15Kaldeu i gjuan të gjithë me grep, i tërheq me rrjetën e vet e me tratë i mbledh krejt, ndaj gëzohet e galdon,

16ndaj i flijon rrjetës së vet, i djeg temjan tratës së vet, se falë tyre merr pjesë të majme, ushqim të shijshëm ha.

17Mos për këtë do të vijojë rrjetën ta zbrazë e popujt pa fund t'i vrasë?».

Jump to: Chapter 2 →