Tajik (Китоби Муқаддас 1992, 1999)
Имрӯз, вақте ки аз пеши ман меравӣ, назди қабри Роҳел, дар худуди Биньёмин, дар Селсаҳ, ба ду одам дучор хоҳӣ омад, ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт: „Модахарҳо, ки барои ҷустуҷӯяшон рафта будӣ, ёфт шудааст, ва инак падарат масъалаи модахарҳоро аз хотир бароварда, ғами шуморо мехӯраду мегӯяд: «Дар хусуси писарам чӣ кунам?»