Amos 7:2 — Compare Translations

10 translations compared side by side

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
แล​อยู่​มา​เมื่อ​จักจั่น​กิน​หญ้า​ใน​แผ่น​ดิน​หมด​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จึง​ว่า​โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ให้​พระองค์​โปรด​ยกโทษ​เสีย, ยา​โคบ​เป็น​อะไร​มา​จึง​จะ​ยั่งยืน​ได้, ด้วย​เขา​เป็น​แต่​ผู้น้อย.
Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)
หลังจาก​ที่​ฝูงตั๊กแตน​กิน​พืชผัก​ใน​แผ่นดิน​จน​หมดแล้ว ผม​ก็​พูดว่า “พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต โปรด​ยกโทษ​ให้ด้วย ยาโคบ​จะ​ทน​ได้ยังไง เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​อ่อนแอ​และ​เล็กมาก”
Thai Bible (THS) 2011 (ฉบับมาตรฐาน)
เมื่อตั๊กแตนกินพืชผักในแผ่นดินนั้นหมดแล้ว ข้าพเจ้าจึงว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ขอทรงให้อภัย ยาโคบจะดำรงอยู่ได้อย่างไร? เขาเล็กนิดเดียว”
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
เมื่อตั๊กแตนเหล่านั้นกินพืชจนแผ่นดินโล่งเตียน ข้าพเจ้าก็ร้องทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตขอทรงอภัยเถิด! ยาโคบจะอยู่รอดได้อย่างไร? ในเมื่อเขาเล็กกระจ้อยร่อยเพียงนี้!”
Thai Bible 1971 (พระคัมภีร์ไทย ฉบับ 1971)
เมื่อตั๊กแตนกินหญ้าในแผ่นดินนั้นหมดแล้ว ข้าพเจ้าจึงว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงให้อภัย ยาโคบจะตั้งอยู่ได้อย่างไร เขาเล็กนิดเดียว”
Thai KJV 2003
และต่อมาเมื่อตั๊กแตนกินหญ้าในแผ่นดินนั้นหมดแล้ว ข้าพเจ้าจึงว่า “โอ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ขอทรงให้อภัย ยาโคบจะตั้งอยู่ได้อย่างไร เพราะเขาเล็กนิดเดียว”
Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))
เมื่อ​ฝูง​ตั๊กแตน​กัด​กิน​หญ้า​บน​แผ่นดิน​จน​เกลี้ยง​แล้ว ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “โอ พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ผู้​ยิ่ง​ใหญ่ โปรด​ยกโทษ​ด้วย​เถิด พงศ์​พันธุ์​ยาโคบ​จะ​รอด​ได้​อย่าง​ไร เขา​เป็น​เพียง​ชน​กลุ่ม​น้อย”
Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)
เมื่อ​ฝูง​ตั๊กแตน​กิน​พืชผล​จน​เกลี้ยง​แผ่นดิน ข้าพเจ้า​ก็​ร้อง​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต โปรด​ให้​อภัย​เถิด! ยาโคบ​จะ​อยู่​รอด​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​เขา​เล็ก​นิด​เดียว!”
Thai Tok
และ ต่อ มา เมื่อ ตั๊กแตน กิน หญ้า ใน แผ่นดิน นั้น หมด แล้ว ข้าพเจ้า จึง ว่า " โอ ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า ขอ ทรง ให้อภัย ยา โค บ จะ ตั้ง อยู่ ได้ อย่างไร เพราะ เขา เล็ก นิดเดียว "
Thia KJV (พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV)
และต่อมาเมื่อตั๊กแตนกินหญ้าในแผ่นดินนั้นหมดแล้ว ข้าพเจ้าจึงว่า "ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ขอทรงให้อภัย ยาโคบจะตั้งอยู่ได้อย่างไร เพราะเขาเล็กนิดเดียว"