Isaiah 44:19 — Compare Translations

10 translations compared side by side

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
ไม่​มี​ใคร​มี​ความรู้สึก, หรือ​สติปัญญา​หรือ​ความ​สังเกต​พอ​ที่​จะ​กล่าว​ว่า, “ครึ่งหนึ่ง​เรา​เอา​ไป​ทำ​ฟืน​ปิ้ง​ขนมปัง, และ​ย่าง​เนื้อ​กิน; และ​ส่วน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​เรา​ก็​ทำ​เป็น​รูป​อัน​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน, แล้ว​ไป​กราบไหว้​ดุ้น​ไม้.”
Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)
ไม่มีใคร​หยุด​พิจารณา และ​พวกเขา​ก็​ไม่มี​ความรู้ หรือ​ความคิด​แยกแยะ ที่​จะ​พูดว่า “ข้า​เผาไม้​ครึ่งหนึ่ง​ในไฟ และ​อบขนมปัง​บนมัน ข้า​ย่างเนื้อ​และ​กินเนื้อนั้น แล้ว​ต่อไป​ข้า​ควรจะ​เอา​ไม้​ที่เหลือ​มา​สร้าง​สิ่งที่​น่าขยะแขยงนี้​หรือเปล่า ข้า​ควรจะ​ก้มลง​กราบ​ต่อหน้า​ท่อนไม้​ท่อนหนึ่ง​หรือเปล่า”
Thai Bible (THS) 2011 (ฉบับมาตรฐาน)
ไม่มีใครกลับมาคิดเลย และไม่มีความรู้หรือวิจารณญาณที่จะพูดว่า “ข้าเผาครึ่งหนึ่งของมันในกองไฟ แล้วข้าก็เอาถ่านของมันมาปิ้งขนมปัง และข้าย่างเนื้อกินแล้ว ควรที่ข้าจะทำส่วนที่เหลือให้เป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชัง และควรที่ข้าจะกราบลงต่อท่อนไม้จากต้นนั้นหรือ?”
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
ไม่มีใครหยุดเพื่อคิด ไม่มีใครรู้หรือเข้าใจที่จะพิเคราะห์ว่า “เราใช้ไม้ครึ่งหนึ่งทำฟืน เราปิ้งขนมปังบนถ่านไม้ เราย่างเนื้อกิน ควรหรือที่เราจะเอาไม้ส่วนที่เหลือมาทำสิ่งที่น่าเกลียดชัง? ควรหรือที่เราจะหมอบกราบลงตรงหน้าท่อนไม้?”
Thai Bible 1971 (พระคัมภีร์ไทย ฉบับ 1971)
ไม่มีใครตรึกตรองเลย และไม่มีความรู้หรือมีการพินิจพิเคราะห์ ที่จะว่า ข้าเผามันเสียครึ่งหนึ่งในกองไฟ และข้าก็เอาถ่านมันมาปิ้งขนมปัง ข้าย่างเนื้อกินแล้ว และควรที่ข้าจะทำส่วนที่เหลือให้เป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชังหรือ ควรข้าจะกราบลงต่อท่อนไม้ท่อนหนึ่งไหม
Thai KJV 2003
ไม่มีใครพินิจพิเคราะห์ในใจของตนเลย และไม่มีความรู้หรือความเข้าใจ ที่จะกล่าวว่า “ข้าได้เผามันเสียส่วนหนึ่งในกองไฟ และข้าก็เอาถ่านมันมาปิ้งขนมปัง ข้าย่างเนื้อกินแล้ว และควรหรือที่ข้าจะทำส่วนที่เหลือให้เป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชัง ควรหรือที่ข้าจะกราบลงต่อท่อนไม้ท่อนหนึ่ง”
Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))
ไม่​มี​ใคร​นึก​ถึง หรือ​มี​ความรู้ หรือ​เห็น​แจ้ง​ที่​จะ​พูด​ว่า “ฉัน​ใช้​เผา​ไฟ​ครึ่ง​หนึ่ง ฉัน​ใช้​อบ​ขนมปัง​บน​ถ่าน​ร้อน ฉัน​ย่าง​เนื้อ​กิน​แล้ว และ​ฉัน​ควร​จะ​ใช้​ไม้​ที่​เหลือ​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​หรือ ฉัน​ควร​จะ​ก้ม​ให้​กับ​ท่อน​ไม้​หรือ”
Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)
ไม่​มี​ใคร​หยุด​เพื่อ​คิด ไม่​มี​ใคร​มี​ความ​รู้​หรือ​ความ​เข้าใจ​ที่​จะ​พิจารณา​ว่า “เรา​ใช้​ไม้​ครึ่ง​หนึ่ง​ทำ​ฟืน เรา​ปิ้ง​ขนมปัง​บน​ถ่าน​ไม้ เรา​ย่าง​เนื้อ​กิน ควร​ที่​เรา​จะ​เอา​ไม้​ส่วน​ที่​เหลือ​มา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​เกลียด​ชัง หรือ​กราบ​ท่อน​ไม้”
Thai Tok
ไม่ มี ใคร พินิจ พิเคราะห์ ใน ใจ ของ ตน เลย และ ไม่ มีค วาม รู้ หรือ ความ เข้าใจ ที่ จะ กล่าว ว่า " ข้า ได้ เผา มัน เสีย ส่วน หนึ่ง ใน กอง ไฟ และ ข้า ก็ เอาถ่าน มัน มา ปิ้ง ขนมปัง ข้า ย่าง เนื้อ กิน แล้ว และ ควร หรือ ที่ ข้า จะ ทำ ส่วน ที่ เหลือ ให้ เป็น สิ่ง น่า เกลียด น่า ชัง ควร หรือ ที่ ข้า จะ กราบ ลง ต่อ ท่อน ไม้ ท่อน หนึ่ง "
Thia KJV (พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV)
ไม่มีใครพินิจพิเคราะห์ในใจของตนเลย และไม่มีความรู้หรือความเข้าใจ ที่จะกล่าวว่า "ข้าได้เผามันเสียส่วนหนึ่งในกองไฟ และข้าก็เอาถ่านมันมาปิ้งขนมปัง ข้าย่างเนื้อกินแล้ว และควรหรือที่ข้าจะทำส่วนที่เหลือให้เป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชัง ควรหรือที่ข้าจะกราบลงต่อท่อนไม้ท่อนหนึ่ง"