Ecclesiastes 1

Belarusian 2017

Jump to: Chapter 2 →

1Слова Эклезіяста, сына Давідава, цара ў Ерузаліме.

2Марнасць з марнасцей, — кажа Эклезіяст, — марнасць з марнасцей і ўсё марнасць.

3Што за карысць чалавеку ад усёй працы яго, у якой працуе пад сонцам?

4Пакаленне адыходзіць і пакаленне прыходзіць, а зямля трывае вечна.

5Узыходзіць сонца, і заходзіць сонца, і спяшаецца на месца сваё, і там ізноў нараджаецца.

6Кружляе праз поўдзень і паварочвае на поўнач, абыходзячы ўсё навокал, рухаецца вецер і на кругі свае вяртаецца.

7Усе рэкі цякуць у мора, і мора не перапаўняецца; да месца, адкуль выходзяць, туды і вяртаюцца рэкі ў цячэнні сваім.

8Усе рэчы цяжкія, не можа выясніць іх чалавек моваю. Не насычаецца вока глядзеннем, ані вуха не напаўняецца слуханнем.

9Што было, тое і ёсць, тое і будзе. Што сталася, тое і ёсць, тое і станецца:

10нічога новага пад сонцам. Часам кажуць пра якую-небудзь рэч: «Вось, гэта новае», але [гэта] ужо раней прамінула ў вяках, што былі перад намі.

11Няма памяці пра тых, што раней жылі, але ж і пра тых, што потым жыць будуць, не будзе ўспаміну ў тых, якія пасля будуць.

12Я, Эклезіяст, быў царом Ізраэля ў Ерузаліме.

13І вырашыў у душы сваёй вышукваць і даследаваць мудра ўсё, што дзеецца пад сонцам. Гэты найцяжэйшы занятак даў Бог сынам чалавечым, каб займаліся ім.

14Убачыў я ўсё, што дзеецца пад сонцам; і, вось жа, усё — марнасць і турбаванне духа.

15Што крывое — не можа стацца прамым, а чаго не хапае — не можа быць палічана.

16Прамовіў я ў сэрцы маім, кажучы: «Вось, я ўзвялічыў мудрасць і набыў [яе] больш за ўсіх, што былі да мяне ў Ерузаліме; і розум мой спазнаў вялікую мудрасць і веды».

17Аддаў я сэрца маё, каб спазнаць мудрасць і веды, неразумнасць і дурноту, і даведаўся я, што ў гэтым — таксама засмучанасць духа, менавіта таму

18ў вялікай мудрасці — вялікая туга і хто павялічвае веды, павялічвае і пакуты.

Jump to: Chapter 2 →