Ephesians 4

Belarusian 2017

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Умольваю вас я, вязень у Госпадзе, каб вы хадзілі дастойна паклікання, якім пакліканы,

2з усёю пакорлівасцю і лагоднасцю, з доўгацярплівасцю і любоўю адны адных пераносячы,

3імкнучыся захаваць адзінства духа ў саюзе супакою.

4Адно цела і адзін Дух, як пакліканыя вы ў адной надзеі паклікання вашага.

5Адзін Госпад, адна вера, адзін хрост.

6Адзін Бог і Айцец усіх, Які над усімі, і праз усіх, і ва ўсіх нас.

7Кожнаму ж з нас дадзена ласка паводле меры дару Хрыстова.

8Сказана: «Узышоў Ты на вышыню, павёў палоннага ў палон і даў дары людзям».

9Што ж значыць «узышоў», як не тое, што перш сышоў у глыбейшыя нетры зямлі?

10Хто сышоў, Той Самы і ўзышоў вышэй усіх нябёсаў, каб усё напоўніць.

11І Ён паставіў адных Апосталамі, другіх прарокамі, іншых евангелістамі, а яшчэ іншых пастырамі і настаўнікамі

12на ўдасканаленне святых, на патрэбы служэння, на збудаванне Цела Хрыстова,

13аж пакуль не дойдзем усе да адзінства веры і пазнання Сына Божага, да чалавека дасканалага, да поўнай меры веку поўні Хрыстовай,

14каб не былі мы ўжо хісткімі дзецьмі, што хістаюцца і зацягваюцца ўсякім ветрам навукі па хітрыні людзей, па хітраму подступу спакушэння.

15Трымаючыся праўды, ва ўсім узрастаем у любові да Таго, Хто ёсць Галава, да Хрыста,

16з Якога ўсё Цела, састаўленае і злучанае ўсякімі вязямі даравання, праз дзейнасць у патрэбную меру кожнага паасобнага члена ўзрастае на збудаванне самога сябе ў любові.

17Вось, аб гэтым кажу і сведчу ў Госпадзе, каб вы ўжо не хадзілі так, як іншыя народы ходзяць у марнасці розуму свайго,

18маючы прыцемраныя думкі, аддаленыя ад жыцця Божага з-за няведання, што трывае ў іх праз асляпленне іх сэрца;

19яны адурманены і аддалі саміх сябе на распусту, каб рабіць прагавіта ўсякую брыдоту.

20Але вы не гэтак пазналі Хрыста,

21калі толькі вы пра Яго чулі і калі ў Ім былі навучаны, таму што праўда ў Ісусе.

22Дык адкіньце ранейшыя звычкі старога чалавека, які прападае ў аблудных пажадлівасцях,

23а аднавіцеся духам розуму вашага

24і апраніцеся ў новага чалавека, створанага Богам у справядлівасці і святасці праўды.

25Дзеля таго, адкінуўшы падман, гаварыце праўду кожны свайму блізкаму, бо мы члены адзін аднаму.

26Калі гневаецеся, не грашыце; хай сонца не заходзіць у гневе вашым;

27і не давайце месца д’яблу.

28Хто краў, хай ужо не крадзе, лепш хай працуе, зарабляючы рукамі даброцці, каб меў чым у патрэбе ўспамагчы таму, каму трэба.

29Усякае ліхое слова хай не выходзіць з вуснаў вашых, але толькі добрае на збудаванне, каб давала ласку тым, што слухаюць.

30І не засмучайце Святога Духа Божага, Якім вы пазначаны на дзень адкуплення.

31Хай пакінуць вас усякая прыкрасць, гнеў, і злосць, і звадка, і ачарненне, і ўсякая злоснасць.

32Будзьце ж між сабой спагаднымі, міласэрнымі, даруйце адны адным, як і Бог дараваў вам у Хрысце.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →