Lamentations 5

Belarusian 2017

← Chapter 4 Jump to:

1«Прыпомні, Госпадзе, што нас напаткала; глянь і прыгледзься да нашай брыдоты.

2Спадчына наша прыпала чужынцам, чужаземцам — дамы нашы.

3Сталіся мы сіротамі без бацькі, а маці нашы — быццам удовы.

4Ваду сваю за грошы купляем, за сваё дрэва грошы плацім.

5Падганяюць нас з ярмом на шыі, замучаным не даюць супачынку.

6Да Егіпта выцягвалі мы рукі і да Асірыі, каб наесціся хлеба.

7Бацькі нашы награшылі, і няма іх, а мы нясём на сабе іх злачыннасць.

8Слугі пануюць над намі, і няма нікога, хто б адкупіў з рук іх.

9З небяспекаю для жыцця нашага здабываем хлеб сабе на віду меча ў пустыні.

10Наша скура, як печ, разгарэлася ад страшэннага голаду.

11На Сіёне паганілі жанчын, а дзяўчат — па гарадах Юды.

12Князі павешаны рукамі іх, і да аблічча старых не мелі пашаны,

13юнакі жорны насілі, хісталіся хлопчыкі пад бярвеннямі.

14Старэйшыны пакінулі браму, моладзь жа — свае карагоды песенныя.

15Знікла з сэрцаў нашых радасць, у жалобу змяніліся нашы скокі.

16З галавы нашай спаў вянец, гора нам, бо мы награшылі!

17Таму сумным сталася сэрца наша, таму і зацямніліся вочы нашы,

18дзеля гары Сіён, бо яна апусцела: лісы шнуруюць па ёй.

19Але Ты, Госпадзе, трываць будзеш вечна, Твой пасад з пакалення ў пакаленне.

20Чаму навек хочаш пра нас забыцца, чаму на доўгія дні Ты нас пакідаеш?

21Навярні нас, Госпадзе, да Цябе, і мы вернемся, аднаві дні нашы, як ад пачатку.

22Ці ж назаўсёды нас адпіхаеш? Ці так ужо моцна на нас злуешся?»

← Chapter 4 Jump to: