bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Cebuano
/
Cebuano 1999
/
Job 14
Job 14
Cebuano 1999
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 15 →
1
Ang kinabuhi sa tawo mubo ug puno sa kasamok.
2
Motubo kini daw bulak nga dali rang malarag, ug unya mahanaw lang daw anino.
3
Tutokan mo ba ako, O Dios, ug paatubangon aron imong hukman?
4
Walay butang nga limpyo nga mapaabot gikan sa butang nga hugaw.
5
Ang gitas-on sa kinabuhi sa tawo daan nang gilatid, bisan ang gidaghanon sa iyang mga bulan. Gitakda mo na ang gitas-on niini, O Dios, ug dili na gayod kini mausab.
6
Ayaw siya pagtan-awa ug pasagdi lamang siya, nga magpahimulos sa iyang mapait nga kinabuhi kon makahimo siya.
7
Ang kahoy, human kini putla, may paglaom pa nga manalingsing ug mabuhi.
8
Bisan pag gulang na ang gamot ug daw patay na ang tuod niini,
9
mosalingsing gihapon kini kon hitubigan, ug unya mananga daw kahoyng linghod pa.
10
Apan ang tawo, inigkamatay niya, mao kana ang iyang kataposan ug dili mo na siya igkita.
11
Sama sa mga suba nga dili na modagayday, ug sa mga linaw nga mohubas,
12
ang tawo mamatay ug dili na gayod mobangon; dili na siya momata samtang anaa pay langit.
13
O Dios, tagoi ako didto sa Seol, hangtod nga molabay na ang imong kasuko, ug unya pagtakda ug panahon nga maoy imong ihinumdom kanako.
14
Kon mamatay ang tawo, mabuhi pa ba siya? Apan magpaabot ako hangtod nga moabot ang panahon nga ako buhian na gikan sa akong kahimtang.
15
Unya motubag ako inigsangpit mo kanako, ug mahimuot ka na niining imong binuhat.
16
Unya bantayan mo ang tanan kong lakang, apan dili na nimo isipon ang akong mga sala.
17
Wagtangon mo ang akong mga sala, ug palaon mo ang tanan kong kasaypanan.
18
May panahon ra nga matumpag ang kabukiran ug mabalhin ang mga pangpang.
19
Ingon nga sa hinayhinay kutkuton sa tubig ang mga bato, ug ang kusog nga ulan mobanlas sa yuta, ang paglaom sa tawo imo usab nga gub-on.
20
Kuhaan mo sa gahom ang tawo, ug hinginlan mo siya, ug mausab ang iyang panagway inigkamatay niya.
21
Ang iyang mga anak mahimong bantogan, apan dili na siya masayod niini, ug walay mosugilon kaniya kon sila pakaulawan.
22
Ang iya rang mabati mao ang kasakit sa iyang lawas, ug ang kaguol sa iyang kaisipan.
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 15 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42