bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Dogri
/
Dogri (डोगरी नवां नियम)
/
2 Corinthians 7
2 Corinthians 7
Dogri (डोगरी नवां नियम)
← Chapter 6
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 8 →
1
एस लेई ए प्यारो, जेलै के ए बायदे असेंगी मिले दे न, तां आओ, अस अपने आप गी जेंद ते आत्मा दी सारी गंदगी थमां शोद्ध करचै, ते परमेसर कोलां डरदे ओई सारी पवित्रता गी सेध करचै।
2
असेंगी अपने एर्दें च खुली जगा दियो। असैं नेई कुसे कन्ने बेन्याय कित्ता, नां कुसे गी बगाड़या, ते नां कुसे गी ठगया।
3
आंऊँ तुसेंगी दोषी बनानें आसतै ए नेई आखदा। किके आंऊँ पैलैं गै आखी चुके दा ऐं, के तोस साड़े एर्दें च ऐसे बसी चुके दे ओ के अस थुआड़े कन्ने मरने जीनें लेई त्यार ओ।
4
आंऊँ थुआड़े कन्ने बड़े परोसे क्न्ने बोला करना ऐं, मिकी थुआड़े उपर बड़ा कमंड ऐ; आंऊँ तसल्ली कन्ने परोची गीया ऐं। अपने सारे कलेश बेच आंऊँ नन्द कन्ने मता परपुर रौना ऐ।
5
किके जेलै अस त्रोआस चा मकिदुनिया लाके च आए, ओस बेलै बी साड़ी जेंद गी चैन नेई मिलया, लेकन साड़े उपर चौनी बक्खी दा कलेश औंदे हे; बार लड़ाईयां हियां, अन्दर डरौनीयां गल्लां हियां।
6
तां बी दुखी देल गी तसल्ली देने आले परमेसर ने तीतुस दे औने कन्ने असेंगी शान्ति दिती;
7
ते नां सेर्फ ओदे औने कन्ने लेकन ओसदी ओस शान्ति कन्ने बी, जेड़ी उसी थुआड़े थमां मिली ही। ओसने थुआड़ी इच्छया, ते थुआड़े दोख, ते मेरे आसतै थुआड़े जोश दी खबर असेंगी सुनीई, जेस कन्ने मिकी ओर बी खुशी ओई।
8
किके जेकर मैं अपनी चिट्ठी क्न्ने तुसेंगी दोखी कित्ता, लेकन ओस थमां पछातांदा नेई जियां के पैलैं पछातांदा हा, किके आंऊँ दिखना ऐ, के ओस चिट्ठी थमां तुसेंगी दोख तां ओया लेकन ओ थुड़े चेर आसतै हा।
9
ऊन आंऊँ खोश ऐं लेकन एस आसतै नेई के तुसेंगी दोख ओया, बरना एस आसतै के तुसें दोख दे कारन पापें चां मन फेरया, किके थुआड़ा दोख परमेसर दी मर्जी दे मताबाक हा, के साड़े तरफुं दा तुसेंगी कुसे बी गल्ल च नसकान नेई उवै।
10
किके परमेसर पगती दा दोख ऐसा पछ्ताव पैदा करदा ऐ; जेसदा फल मुक्ति ऐ, ते पी ओस थमां पछाताना नेई पौंदा। लेकन दुनिया दे लोकें दा दोख मेशा दी मौत पैदा करदा ऐ।
11
एस आसतै दिखो, इसै गल्ल क्न्ने के तुसेंगी परमेसर पगती दा दोख ओया; थुआड़े च किन्नी इम्त ते अच्छा जबाब, ते रिस, ते डर, ते मेद, ते इच्छया, ते सजा देने दा वचार पैदा ओया? तुसें अर चाली क्न्ने ए सेध करियै दसया के तोस एस गल्ल च नर्दोश ओं।
12
पी मैं जेड़ा तुसेंगी लिखया हा, ओ नां तां ओदे कारन लिखया, जेस ने बेन्याय कित्ता, ते नां ओदे कारन जेस उपर बेन्याय कित्ता गीया, लेकन एस आसतै के थुआड़ा जोश जेड़ा साड़े आसतै ऐ, ओ परमेसर दे अगें थुआड़े उपर परकट ओई जा।
13
एस लेई असेंगी तसल्ली मिली; ते साड़ी एस तसल्ली दे कन्ने तीतुस दे नन्द दे कारन ओर बी नन्द ओया किके ओसदा मन थुआड़े सारें दे कारन खोश ओई गीया।
14
किके जेकर मैं ओदे सामने थुआड़े बारै च केछ कमंड दसया, तां शर्मिंदा नेई ओया, लेकन जियां असैं थुआड़े कन्ने सारीयां गल्लां सच्च-सच्च आखी दितीयां हां, उयांगै साड़ा कमंड दसना तीतुस दे सामने सच्च निकलया।
15
जेलै उसी थुआड़े सारें दा उक्म मनने दी गल्ल याद ओंदी ऐ, के कियां तुसें डरदे ते कम्बदे ओई ओस कन्ने मुलाका त कित्ती; तां ओसदा प्यार थुआड़ी आली बक्खी बी बददा जन्दा ऐ।
16
आंऊँ खोश ओना ऐं, के मिकी अर गल्ल च थुआड़े उपर पूरा परोसा ऐ।
← Chapter 6
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 8 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13