2 Peter 2

Greek LMGNT

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Οπωσδήποτε, όμως, παρουσιάστηκαν και ψευδοπροφήτες ανάμεσα στο λαό, όπως θα παρουσιαστούν και ψευδοδιδάσκαλοι ανάμεσα σ’ εσάς, οι οποίοι θα παρεμβάλλουν καταστρεπτικές αιρέσεις, και τον Κύριο που τους εξαγόρασε θα τον απαρνούνται, προκαλώντας έτσι πολύ γρήγορα την καταστροφή τους!

2Πολλοί, μάλιστα, θα τους ακολουθήσουν στις ασέλγειές τους και εξαιτίας τους θα δυσφημιστεί η οδός της αλήθειας.

3Επιπλέον, από πλεονεξία θα επιδοθούν στην εκμετάλλευσή σας με πλαστές διδαχές. H απόφαση που έχει παρθεί από παλιά για την καταδίκη των ανθρώπων αυτών δεν αδρανεί. O χαμός τους τους προσμένει άγρυπνος.

4Αφού μάλιστα ο Θεός δε λυπήθηκε ούτε και τους αγγέλους που αμάρτησαν, αλλά γκρεμίζοντάς τους αλυσοδεμένους στο σκοτεινό τάρταρο, τους παρέδωσε να φυλάγονται ως την τελική κρίση.

5Επίσης δεν έδειξε επιείκεια ούτε στον αρχαίο κόσμο, αλλά επέφερε τον κατακλυσμό στον κόσμο των ασεβών, διασώζοντας την οκταμελή οικογένεια του Νώε, του κήρυκα εκείνου της δικαιοσύνης.

6Tο ίδιο επίσης, καταδίκασε και τις πόλεις Σόδομα και Γόμορρα σε καταστροφή και τις μετέβαλε σε στάχτη, αφήνοντας έτσι παράδειγμα για όσους ασεβήσουν στο μέλλον.

7Έσωσε όμως τον δίκαιο Λωτ που αγανακτούσε για την ανήθικη ζωή των ανόμων.

8Γιατί πράγματι, καθώς ο δίκαιος αυτός άνθρωπος κατοικούσε ανάμεσά τους βλέποντας και ακούοντας τα άνομα έργα τους, η δίκαιη ψυχή του βασανιζόταν μέρα με τη μέρα.

9Ξέρει, λοιπόν, ο Κύριος να σώζει τους ευσεβείς μέσα από τη δοκιμασία, και τους άδικους να τους κρατά υπόδικους ως την ημέρα της κρίσης για να τιμωρηθούν.

10Kαι μάλιστα εκείνους που επιδιώκουν να ικανοποιήσουν τη σάρκα τους ζώντας μέσα στις βρόμικες επιθυμίες τους και περιφρονώντας την εξουσία του Θεού. Oι άνθρωποι αυτοί, αδίστακτοι και αυθάδεις καθώς είναι, δεν νιώθουν τρόμο που προσβάλλουν τις ένδοξες δυνάμεις,

11τη στιγμή που και οι άγγελοι ακόμα, αν και είναι ανώτεροι σε δύναμη και σε εξουσία, δεν εκφέρουν βλάσφημη κρίση εναντίον τους μπροστά στον Κύριο.

12Αλλ’ οι άνθρωποι αυτοί, που συμπεριφέρονται βλάσφημα για πράγματα που δε γνωρίζουν, μοιάζουν με τα ζώα που δεν έχουν λογική και που έχουν γεννηθεί με προορισμό ν’ αποτελέσουν από τη φύση τους αντικείμενα κυνηγιού και φθοράς, κι όπως φθείρονται εκείνα, έτσι κι αυτοί θα φθαρούν.

13Θα πάρουν έτσι την ανταμοιβή τους, όπως ταιριάζει στους άδικους, αυτοί που θεωρούν απόλαυση το να ζουν τη μέρα τους μέσα σε ανήθικη πολυτέλεια. Αυτοί που είναι κηλίδες και ψεγάδια. Αυτοί που ευχαριστιούνται να εξαπατούν τους άλλους συντρώγοντας μαζί σας.

14Αυτοί που έχουν βλέμμα γεμάτο μοιχεία και ακατάπαυστη αμαρτία. Αυτοί που παραπλανούν με δόλο αστήρικτες ψυχές. Αυτοί που έχουν καρδιά εξασκημένη στην πλεονεξία και είναι της κατάρας παιδιά!

15Αυτοί που εγκατέλειψαν τον ίσιο δρόμο κι έπεσαν στην πλάνη. Αυτοί που ακολούθησαν το δρόμο του Βαλαάμ, του γιου του Βοσόρ, ο οποίος αγάπησε το παράνομο κέρδος

16και επέσυρε έτσι τον έλεγχο για την παρανομία του, καθώς ένα γαϊδουράκι, που δεν είναι προικισμένο να μιλά, του μίλησε με ανθρώπινη φωνή κι εμπόδισε την παραφροσύνη του προφήτη!

17Oι άνθρωποι αυτοί είναι πηγές χωρίς νερό, σύννεφα που παρασύρονται από την ανεμοθύελλα και για τους οποίους διατηρείται το μαύρο σκοτάδι που θα διαρκεί αιώνια.

18Γιατί με παραγεμισμένες από ματαιότητα εκφράσεις, χρησιμοποιώντας σαν δόλωμα τις ανήθικες σαρκικές επιθυμίες, επιδιώκουν να παραπλανήσουν αυτούς που πραγματικά έχουν αποχωριστεί από εκείνους που ζουν μέσα στην πλάνη.

19Tους υπόσχονται ελευθερία, τη στιγμή που οι ίδιοι είναι δούλοι της διαφθοράς, αφού από ό,τι έχει νικηθεί κανείς, εκείνου δούλος έχει γίνει.

20Γιατί, αν, ενώ έχουν αποχωριστεί από τα μολύσματα του κόσμου χάρη στη σωστή γνώση του Κυρίου και Σωτήρα Ιησού Χριστού, εμπλέκονται πάλι σ’ αυτά με αποτέλεσμα να νικιούνται, τότε τα στερνά τους έχουν γίνει χειρότερα από τα πρώτα.

21Γιατί θα ήταν πράγματι προτιμότερο γι’ αυτούς να μην είχαν γνωρίσει τη ζωή της δικαιοσύνης, παρά, αφού τη γνώρισαν, να εγκαταλείψουν την άγια εντολή που τους παραδόθηκε.

22Έτσι, σ’ αυτούς έχει βρει την εφαρμογή της η αλήθεια που κρύβει η παροιμία: «O σκύλος επέστρεψε στο ίδιο του το ξέρασμα», όπως και: «Tο γουρούνι, αφού λούστηκε, κύλησε ξανά στο βούρκο»!

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →