Micah 7

Greek Modern FPB

← Chapter 6 Jump to:

1ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ σε μένα! Επειδή, είμαι σαν σύναξη καρπών τού καλοκαιριού, σαν επιφυλλίδα τρυγητού· δεν υπάρχει τσαμπί για να φάει κάποιος· η ψυχή μου επιθύμησε τις απαρχές των καρπών.

2Ο όσιος απολέστηκε από τη γη, και ο ευθύς δεν υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους· όλοι ενεδρεύουν για αίμα· κάθε ένας κυνηγάει τον αδελφό του μέχρι εξολοθρεμό.

3Ετοιμάζουν τα χέρια τους στο να κακοποιούν· ο άρχοντας απαιτεί, και ο κριτής κρίνει με μισθό· ο μεγάλος προφέρει την πονηρή του επιθυμία, που, αφού περιστραφούν μαζί, την εκπληρώνουν.

4Ο καλύτερός τους είναι σαν αγκάθι· ο ευθύς πιο αιχμηρός από αγκαθένιον φραγμό· η ημέρα των φυλάκων σου, η επίσκεψή σου έφτασε· τώρα, θα είναι η αμηχανία τους.

5Μη εμπιστεύεστε σε φίλο, μη έχετε το θάρρος σε οικείο· φύλαγε τις πόρτες τού στόματός σου από εκείνην που πλαγιάζει μαζί σου στον κόρφο σου·

6επειδή, ο γιος περιφρονεί τον πατέρα, η θυγατέρα επαναστατεί ενάντια στη μητέρα της, η νύφη ενάντια στην πεθερά της· και οι εχθροί τού ανθρώπου είναι οι άνθρωποι του σπιτιού του.

7Εγώ, όμως, θα επιβλέψω στον Κύριο· θα προσμείνω τον Θεό τής σωτηρίας μου· ο Θεός μου θα με εισακούσει.

8Μη ευφραίνεσαι σε μένα, η εχθρός μου· αν και έπεσα, θα σηκωθώ, αν και κάθησα μέσα σε σκοτάδι, ο Κύριος θα είναι σε μένα φως.

9Θα υποφέρω την οργή τού Κυρίου, επειδή αμάρτησα σ' αυτόν, μέχρις ότου δικάσει τη δίκη μου, και κάνει την κρίση μου· θα με βγάλει στο φως· θα δω τη δικαιοσύνη του.

10Και θα δει η εχθρός μου, και θα την σκεπάσει ολόγυρα ντροπή, που μου λέει: Πού είναι ο Κύριος ο Θεός σου; Τα μάτια μου θα τη δουν· τώρα θα είναι για καταπάτημα σαν τη λάσπη των δρόμων.

11Κατά την ημέρα που τα τείχη σου πρόκειται να κτιστούν, εκείνη την ημέρα θα διαδοθεί το πρόσταγμα μακριά.

12Εκείνη την ημέρα θάρθουν μέχρις εσένα από την Ασσυρία, και από τις πόλεις τής Αιγύπτου, και από την Αίγυπτο μέχρι τον ποταμό, και από θάλασσα μέχρι θάλασσα, και από βουνό μέχρι βουνό.

13Και η γη θα ερημωθεί εξαιτίας αυτών που την κατοικούν, για τον καρπό των πράξεών τους.

14Ποίμαινε τον λαό σου με τη ράβδο σου, το ποίμνιο της κληρονομιάς σου, που κατοικεί απομονωμένο στο δάσος, στο μέσον τού Καρμήλου· ας καρπώνονται τη Βασάν και τη Γαλαάδ, όπως στις αρχαίες ημέρες.

15Όπως στις ημέρες τής εξόδου σου από την Αίγυπτο, θα του δείξω θαυμαστά πράγματα.

16Τα έθνη θα δουν, και θα καταντροπιαστούν για όλη τη δύναμή τους· θα βάλουν το χέρι τους επάνω στο στόμα, τα αυτιά τους θα κουφαθούν.

17Θα γλείφουν το χώμα σαν φίδια, θα σέρνονται από τις τρύπες τους, όπως τα ερπετά τής γης· θα εκπλαγούν στον Κύριο τον Θεό μας, και θα φοβηθούν από σένα.

18Ποιος Θεός είναι όμοιος με σένα, που να συγχωρεί ανομία, και να παραβλέπει την παράβαση του υπολοίπου τής κληρονομιάς του; Δεν διατηρεί για πάντα την οργή του, επειδή αυτός αρέσκεται σε έλεος.

19Θα γυρίσει, και θα μας σπλαχνιστεί, θα καταστρέψει τις ανομίες μας· και όλες τις αμαρτίες τους θα τις ρίξει στα βάθη τής θάλασσας.

20Θα εκτελέσεις αλήθεια στον Ιακώβ, έλεος στον Αβραάμ, όπως ορκίστηκες στους πατέρες μας από τις αρχαίες ημέρες.

← Chapter 6 Jump to: