Philippians 3

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1I ndeireadh scéil, a bhráithre, déanaidh gáirdeachas san Tighearna. Ní fhuil tuirse orm ag scríobhadh na neithe céadna arís, acht déanfaidh sé bhur leas‐sa.

2Seachnaidh na madraí, seachnaidh na droch‐oibridhthe, seachnaidh lucht an chóimhghearrtha:

3óir is sinne lucht an fhír‐thimcheall‐ghearrtha, do‐ghní adhradh tré Spiorad Dé, agus do‐ghní maoidhmheachas as Íosa Críost,

4gan muinighin bheith againn as an bhfeoil: gidh go mb’ fhéidir liom‐sa muinighin do chur as an bhfeoil féin: má’s dóigh le h‐aoinneach gur féidir leis muinighin do chur as an bhfeoil, is mó ’ná sin is féidir liom‐sa:

5mise do timcheall‐ghearradh an t‐ochtmhadh lá, do shíolruigh ó threibh Bheniamín, Eabhraidheach tháinig ó Eabhraidhibh; i dtaobh na dlighe im’ Fhairsíneach;

6i dtaobh díoghraise, inghreimtheach na h‐eaglaise; i dtaobh na fíréantachta atá san dlighe, fríth mé bheith gan locht.

7Acht na neithe do bhí mar tháirbhe dhamh‐sa, do mheasas gur chailleamhain ar son Chríost iad.

8Go fírinneach measaim gur cailleamhain gach uile nidh ar aon eolais shár‐luachmhair Íosa Críost mo Thighearna: gur fhulaingeas díth gach uile nidh ar a shon, agus ní fhuil de mheas agam ortha acht mar bhéadh agam ar aoileach, chum go ngnóthóchainn Críost,

9agus go bhfaighfidhe mé ann, gan fíréantacht dem’ chuid féin bheith agam, fíréantacht ó’n dlighe, acht an fhíréantacht thig ó Dhia tré chreideamh;

10chum go bhfaighead eolas air, agus ar chumhacht a aiséirighthe, agus ar rannpháirteacht ’n‐ar fhulaing sé, dom’ chur i gcosamhlacht leis ’n‐a bhás;

11le súil go n‐éireochadh liom, ar chor ar bith, an aiséirghe ó na marbhaibh do rochtain.

12Ní h‐é go bhfuil ceann cúrsa sroichte agam cheana, nó go bhfuil bárr feabhais orm fós; acht atáim ag bualadh ar aghaidh, mar dhúil is go bhfaighinn sealbh air, mar fuair Íosa Críost sealbh orm‐sa.

13A bhráithre, ní h‐é go measaim go bhfuil sé im’ sheilbh fós: acht atá aon nidh amháin d’á dhéanamh agam, ag déanamh dearmaid ar a bhfuil ar mo chúl agam, agus ag síneadh chum a bhfuil rómham,

14atáim ag rith fá dhéin an bháire, chum craoibhe árd‐ghairme Dé i nÍosa Críost.

15D’á bhrigh sin, bíodh an dearcadh sin ag an méid dínn atá lán‐fhoirbhthe: agus má tá a mhalairt de dhearcadh fá rud ar bith agaibh,

16nochtfaidh Dia an rud sin daoibh: acht amháin, an fad atá sroichte againn, cheana, leanamaís d’á réir.

17A bhráithre, déanaidh‐se aithris orm‐sa i n‐éinfheacht le chéile, agus coimheádaidh súil ortha‐san leanas do réir an tsompla do‐bheirimíd daoibh.

18Óir atá a lán daoine ag siubhal, gur inniseas daoibh go minic le deoraibh ’n‐a dtaobh, gur náimhde do chrois Chríost iad:

19gur ab é a ndamnú a ndeireadh, gur ab é a mbolg a ndia, agus gur ab é a h‐adhbhar maoidhmheachais a náire, dream chuireas a ndúil i neithibh saoghalta.

20Óir is ar neamh atá ár n‐áitreabh‐na; agus is ó’n áit sin atáimíd ag fanamhain le Slánuightheoir, an Tighearna Íosa Críost:

21an té chuirfeas malairt crotha ar chorp so ár h‐umhlaidheachta, chum go ndéanfar cosmhail é le n‐a chorp glórmhar féin, do réir an chumais atá aige chum gach uile nidh do thabhairt fá n‐a cheannas féin.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →