Acts 10

Icelandic 2007 (Biblían (2007))

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Maður nokkur var í Sesareu, Kornelíus að nafni, hundraðshöfðingi í ítölsku hersveitinni.

2Hann var trúmaður og guðrækinn og heimafólk hans allt. Hann gaf Gyðingum miklar ölmusur og var jafnan á bæn til Guðs.

3Dag einn um nón sá hann berlega í sýn engil Guðs koma inn til sín er sagði við hann: „Kornelíus!“

4Hann starði á engilinn, varð óttasleginn og sagði: „Hvað er það, herra?“ Engillinn svaraði: „Bænir þínar og ölmusur eru stignar upp til Guðs og hann minnist þeirra.

5Send þú nú menn til Joppe og lát sækja Símon nokkurn er kallast Pétur.

6Hann gistir hjá Símoni nokkrum sútara sem á hús við sjóinn.“

7Þegar engillinn, sem talaði við hann, var farinn kallaði hann á tvo heimamenn sína og guðrækinn hermann, einn þeirra er honum voru handgengnir,

8sagði þeim frá öllu og sendi þá til Joppe.

9Daginn eftir, er þeir voru á leiðinni og nálguðust bæinn, gekk Pétur upp á húsþakið um hádegi til að biðjast fyrir.

10Kenndi hann þá hungurs og vildi matast. En meðan verið var að matreiða fékk hann vitrun.

11Hann sá himininn opinn og hlut nokkurn koma niður, líkan stórum dúki. Var hann látinn síga til jarðar á fjórum skautum.

12Þar voru á alls kyns ferfætt dýr, skriðdýr jarðar, svo og fuglar himins.

13Og honum barst rödd: „Slátra nú, Pétur, og et!“

14Pétur sagði: „Nei, Drottinn, engan veginn, aldrei hef ég etið neitt vanheilagt né óhreint.“

15Aftur barst honum rödd: „Eigi skalt þú kalla það vanheilagt sem Guð hefur lýst hreint!“

16Þetta gerðist þrem sinnum og jafnskjótt var hluturinn upp numinn til himins.

17Meðan Pétur var að reyna að ráða í hvað þessi sýn ætti að merkja höfðu sendimenn Kornelíusar spurt uppi hús Símonar. Nú stóðu þeir fyrir dyrum úti

18og kölluðu: „Er Símon sá er nefnist Pétur gestur hér?“

19Pétur var enn að hugsa um sýnina þegar andinn sagði við hann: „Þrír menn eru að leita þín.

20Flýt þér ofan og far hiklaust með þeim því að ég hef sent þá.“

21Pétur gekk þá niður til mannanna og sagði: „Ég er sá sem þið leitið að. Hvers vegna eruð þið komnir hingað?“

22Þeir sögðu: „Kornelíus hundraðshöfðingi, réttlátur maður og guðrækinn og í miklum metum meðal allra Gyðinga, fékk bendingu frá heilögum engli að senda eftir þér og fá þig heim til sín að heyra hvað þú hefðir að flytja.“

23Þá bauð hann þeim inn og lét þá gista. Daginn eftir tók hann sig upp og fór með þeim og nokkrir úr söfnuðinum í Joppe með honum.

24Næsta dag komu þeir til Sesareu. Kornelíus bjóst við þeim og hafði boðið til sín frændum og virktavinum.

25Þegar Pétur kom fór Kornelíus á móti honum, féll til fóta honum og veitti honum lotningu.

26Pétur reisti hann upp og sagði: „Statt upp, ég er maður sem þú.“

27Og hann ræddi við hann og gekk inn og fann þar marga menn saman komna.

28Hann sagði við þá: „Þið vitið að Gyðingi er bannað að eiga samneyti við annarrar þjóðar mann eða koma til hans. En Guð hefur sýnt mér að ég á engan að kalla vanheilagan eða óhreinan.

29Fyrir því kom ég mótmælalaust er eftir mér var sent. Nú spyr ég hvers vegna þið senduð eftir mér.“

30Kornelíus mælti: „Í þetta mund fyrir fjórum dögum var ég að biðjast fyrir að nóni í húsi mínu. Þá stóð maður frammi fyrir mér í skínandi klæðum

31og mælti: Kornelíus, Guð hefur heyrt bæn þína og minnst ölmusugerða þinna.

32Nú skalt þú senda til Joppe eftir Símoni er kallast Pétur. Hann gistir í húsi Símonar sútara við sjóinn.

33Því sendi ég jafnskjótt til þín og vel gerðir þú að koma. Nú erum við öll hér saman frammi fyrir Guði til að heyra allt sem Drottinn hefur boðið þér.“

34Þá tók Pétur til máls og sagði: „Sannlega skil ég nú að Guð fer ekki í manngreinarálit.

35Hann tekur opnum örmum hverjum þeim sem óttast hann og ástundar réttlæti, hverrar þjóðar sem er.

36Þið þekkið orðið sem hann sendi börnum Ísraels þegar hann flutti fagnaðarerindið um frið fyrir Jesú Krist sem er Drottinn allra.

37Þið vitið hvað gerst hefur um alla Júdeu en hófst í Galíleu eftir skírnina sem Jóhannes prédikaði.

38Það er sagan um Jesú frá Nasaret, hvernig Guð smurði hann heilögum anda og krafti. Hann gekk um, gerði gott og græddi alla sem djöfullinn undirokaði því að Guð var með honum.

39Við erum vottar alls þess er hann gerði, bæði í landi Gyðinga og í Jerúsalem. Og hann tóku þeir af lífi með því að hengja hann upp á tré.

40En Guð uppvakti hann á þriðja degi og lét hann birtast,

41ekki öllum almenningi heldur okkur, vottunum sem Guð hafði áður valið. Við átum og drukkum með honum eftir að hann var risinn upp frá dauðum.

42Og hann bauð okkur að prédika fyrir alþjóð og vitna að hann er sá sem Guð hefur skipað dómara lifenda og dauðra.

43Honum bera allir spámennirnir vitni að sérhver sem trúir á hann fái vegna nafns hans fyrirgefningu syndanna.“

44Meðan Pétur var enn að mæla þessi orð kom heilagur andi yfir alla þá er orðið heyrðu.

45Hinir trúuðu Gyðingar, sem komið höfðu með Pétri, urðu furðu lostnir að Guð hefði einnig gefið heiðingjunum heilagan anda

46því þeir heyrðu þá tala tungum og mikla Guð. Þá mælti Pétur:

47„Hver getur varnað þess að þeir verði skírðir í vatni? Þeir hafa fengið heilagan anda sem við.“

48Og hann bauð að þeir skyldu skírðir í nafni Jesú Krists. Síðan báðu þeir hann að standa við í nokkra daga.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

Recommended Reading

Commentary Acts Commentaries → Devotional Acts Devotional Guide → Get This Bible 2007 Study Bible →