Romans 3

Icelandic 2007 (Biblían (2007))

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Hvað hefur þá Gyðingurinn fram yfir aðra? Eða hvert er gagn umskurnarinnar?

2Mikið á allan hátt. Fyrst og helst er það að Guð hefur trúað Gyðingum fyrir orðum sínum.

3Sumir þeirra hafa brugðist. Hvað um það? Getur það gert trúfesti Guðs að engu?

4Fjarri fer því. Guð skal reynast sannorður þótt sérhver maður reyndist lygari. Eins og ritað er: „Til þess að þú reynist réttlátur í orðum þínum og vinnir þegar þú átt mál að verja.“

5En ef ranglæti okkar staðfestir réttlæti Guðs hvað eigum við þá að segja? Skyldi Guð, svo að ég tjái mig eins og menn gera, vera ranglátur þegar hann tjáir reiði sína?

6Fjarri fer því. Hvernig mætti Guð þá dæma heiminn?

7En verði sannleiki Guðs skýrari, honum til dýrðar, við að sýna að ég er lygari, hvers vegna á ég þá að dæmast sem syndari?

8Eigum við þá ekki að gera hið illa til þess að hið góða komi fram? Sumir bera mig þeim óhróðri að ég kenni þetta. Þeir munu fá verðskuldaðan dóm.

9Hvað þá? Höfum við Gyðingar þá nokkuð fram yfir aðra? Nei, alls ekki. Ég hef áður lýst sömu sök á hendur Gyðingum jafnt sem Grikkjum, að þeir væru allir á valdi syndarinnar.

10Eins og ritað er: Enginn er réttlátur, ekki einn,

11enginn er vitur, enginn sem leitar Guðs.

12Allir hafa þeir villst af vegi, allir eru spilltir. Enginn er sá er gerir hið góða, ekki neinn.

13Opin gröf er kok þeirra, með tungum sínum draga þeir á tálar. Höggormaeitur er innan vara þeirra,

14munnur þeirra er fullur bölvunar og beiskju.

15Hvatir eru þeir í spori að úthella blóði.

16Auðn og eymd er í slóð þeirra

17og veg friðarins þekkja þeir ekki.

18Guðsótti er enginn til í huga þeirra.

19Við vitum að allt, sem lögmálið segir, er þeim ætlað sem fengu lögmálið til þess að sérhver munnur þagni og allur heimur verði að svara til saka fyrir Guði.

20Enginn maður réttlætist fyrir Guði með verkum í hlýðni við lögmálið en lögmálið kennir hvað sé synd.

21En nú hefur Guð opinberað réttlæti sitt sem lögmálið og spámennirnir vitna um og byggist ekki á lögmáli.

22Það er: Réttlæti trúarinnar sem Guð gefur öllum þeim sem trúa á Jesú Krist. Hér er enginn greinarmunur:

23Allir hafa syndgað og skortir Guðs dýrð

24og Guð réttlætir þá, án þess nokkur verðskuldi það, af náð með endurlausn sinni í Kristi Jesú.

25Guð bendir á blóð hans sem sáttarfórn þeim sem trúa. Þannig sýnir hann réttlæti sitt. Hann hafði umborið þær syndir sem áður voru drýgðar

26til þess að birta réttlæti sitt á yfirstandandi tíma, að hann er sjálfur réttlátur og réttlætir þann sem trúir á Jesú.

27Hver getur þá hrósað sér? Enginn. Eða af hvaða lögmáli ætti það að vera? Verkanna? Nei, heldur af lögmáli trúar.

28Ég álít að maðurinn réttlætist af trú án lögmálsverka.

29Eða er Guð einungis Guð Gyðinga? Ekki líka heiðingja?

30Jú, líka heiðingja, svo sannarlega sem Guð er einn og réttlætir jafnt umskorna menn af trú og óumskorna fyrir sömu trú.

31Geri ég þá lögmálið að engu með trúnni? Öðru nær. Ég staðfesti lögmálið.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →