1 John 4

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Para sedulurku sing ditrésnani, aja pada pertyaya marang kabèh roh, nanging roh-roh kuwi titènana, apa asalé sangka Gusti Allah; awit okèh nabi palsu sing njedul lan ndlajahi sak jagat kabèh.

2Enggonmu pada ngerti yèn kuwi Rohé Gusti Allah, ngéné: Saben roh sing ngakoni yèn Yésus Kristus wis teka dadi manungsa, kuwi asalé sangka Gusti Allah.

3Lan saben roh sing ora ngakoni Yésus, kuwi asalé ora sangka Gusti Allah. Roh kuwi rohé antikristus, sing wis pada kok krungu kabar yèn bakal teka, lan saiki wis ing jagat.

4Anak-anakku, kowé kabèh kuwi asalé sangka Gusti Allah lan wis pada ngalahké para nabi palsu kuwi; awit Roh sing manggon ing kowé kuwi ngungkuli roh sing manggon ing jagat.

5Wong-wong kuwi asalé sangka jagat, mulané sing pada diutyapké kuwi ya perkara-perkara kadonyan, lan jagat ngrungokké.

6Kita iki asalé sangka Gusti Allah; sapa sing kenal marang Gusti Allah, kuwi pada ngrungokké marang kita. Wong sing asalé ora sangka Gusti Allah kuwi ora ngrungokké marang kita. Kaya mengkono tandané Rohé kabeneran karo rohé sing nasarké.

7Para sedulur sing ditrésnani, hayuk kita pada trésna-tinrésnan, awit katrésnan kuwi asalé sangka Gusti Allah, lan saben wong sing nindakké katrésnan, kuwi lairé sangka Gusti Allah lan kenal karo Gusti Allah.

8Sapa sing ora nindakké katrésnan, kuwi ora kenal Gusti Allah, awit Gusti Allah kuwi katrésnan.

9Katrésnané Gusti Allah kuwi dikétokké ing antarané kita, ya kuwi Gusti Allah wis ngutus Putrané sing ora ana tunggalé nekani jagat supaya kita pada urip awit Panjenengané.

10Katrésnan kuwi ngéné: Duduk kita sing wis pada trésna marang Gusti Allah, nanging Gusti Allah sing wis nrésnani kita lan wis ngutus Putrané kanggo ngluwari dosa kita.

11Para sedulur sing ditrésnani, awit nganti semono enggoné Gusti Allah nrésnani kita, mulané kita iki ya pada kuwajipan trésna-tinrésnan.

12Ora ana wong sing tau weruh Gusti Allah. Yèn kita pada trésna-tinrésnan, Gusti Allah tetep manggon ing kita, lan katrésnané kuwi sampurna ing kita.

13Kaya mengkono enggon kita pada ngerti yèn kita tetep ing Panjenengané, lan Panjenengané ing kita, awit Panjenengané wis ngekèkké Rohé marang kita.

14Lan kita wis pada weruh lan nyeksèni yèn Bapak wis ngutus Putrané dadi Juruslameté jagat.

15Sapa sing ngakoni yèn Yésus kuwi Putrané Gusti Allah, Gusti Allah tetep ing wong kuwi, lan wong kuwi ing Gusti Allah.

16Kita iki wis pada mangertèni lan pertyaya marang katrésnané Gusti Allah marang kita. Gusti Allah kuwi katrésnan, lan sapa sing tetep manggon ing katrésnan, kuwi tetep ing Gusti Allah, lan Gusti Allah ing wong kuwi.

17Katrésnané Gusti Allah kuwi sampurna ing kita, ya kuwi yèn kita pada kendel ing pertyaya ing dina pengadilan, awit kayadéné Panjenengané, kita uga ing ndonya kéné.

18Sak njeruhné katrésnan ora ana rasa wedi, katrésnan sing sampurna kuwi malah nglebur rasa wedi, awit wedi kuwi mbobot paukuman, lan wong sing wedi kuwi ora sampurna katrésnané.

19Enggon kita pada trésna kuwi, awit Gusti Allah wis luwih ndisik nrésnani kita.

20Yèn ana wong sing ngomong: “Aku trésna marang Gusti Allah,” nanging sengit marang seduluré, kuwi wong goroh. Awit sapa sing ora trésna marang seduluré sing kétok, mokal bisa nrésnani Gusti Allah sing ora kétok.

21Iki tembung préntahé sangka Panjenengané: Sapa sing trésna marang Gusti Allah, kuwi ya kudu nrésnani seduluré.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →