Ephesians 2

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Kowé mbiyèn pada mati awit sangka sak kabèhé panerak lan dosa-dosamu.

2Kowé mbiyèn pada urip ing kono, awit kowé manut mlakuné ndonya iki, lan mbangun turut marang pamréntahé pangwasané langit, ya kuwi roh sing saiki kwasané nyambutgawé ing tengahé para wong duraka.

3Sak temené mbiyèn kita kabèh uga pada klebu ing antarané wong-wong kuwi, nalika urip ing sak njeruhné hawa nepsuné daging lan nuruti kesenengané daging lan angen-angen kita sing ala. Sak mestiné kita pada olèh nesu-Né, kayadéné wong-wong liyané.

4Nanging Gusti Allah sing sugih kabetyikan, awit sangka gedéné katrésnan sing dilubèraké marang kita,

5wis nguripké kita bareng karo Kristus, senajan kita wis pada mati awit sangka kesalahan-kesalahan kita - awit sangka kawelasan kowé pada olèh keslametan -

6lan ing Kristus kita pada ditangèkké lan uga dikèki panggonan bareng karo Panjenengané ing swarga,

7supaya ing jaman sing bakal kelakon Panjenengané ngétokké marang kita enggoné sugih kawelasan sing lubèr-lubèr tyotyok karo kabetyikan-Né marang kita ing Kristus Yésus.

8Awit enggonmu pada dislametké kuwi sangka kawelasan awit pertyaya; lan kuwi duduk wohé penggawéanmu, nanging pawèhé Gusti Allah,

9kuwi duduk wohé penggawéanmu; supaya aja ana wong sing gemunggung.

10Awit kita iki gawéané Gusti Allah, digawé ing Kristus Yésus, supaya pada nglakoni penggawé betyik sing dityawiské Gusti Allah sak durungé. Panjenengané ngarepké supaya kita pada urip ing njeruhné.

11Mulané ngélingana, yèn mbiyèn kowé wong-wong kapir sak tyara badan, sing disebut wong-wong sing ora sunat karo wong-wong sing ngarani dèkné déwé “sunat”, ya kuwi sunat sak tyara lair karo tangané manungsa.

12Nalika semono kowé tanpa Kristus, ora klebu warga Israèl lan ora olèh panduman kanggo perjanjian sing dijanjèkké, tanpa pengarep-arep lan tanpa Gusti Allah ing ndonya.

13Nanging saiki kowé ing Kristus Yésus, kowé sing nalika semono “adoh”, saiki wis dadi “tyedak” awit sangka getihé Kristus.

14Awit ya Panjenengané kuwi katentreman kita, sing wis ndadèkké wong loro kuwi dadi siji lan sing wis ngrubuhké témbok singgetan, ya kuwi satru.

15Awit Panjenengané karo patiné sak tyara manungsa, wis mbatalké angger-anggeré Torèt uga sak kabèhé pepakon lan katentuané, supaya wong loro kuwi dadi manungsa anyar siji ing Panjenengané, lan mengkono kuwi terus nekaké katentreman,

16lan kanggo ngrukunké wong loro kuwi ing badan siji, Gusti Allah lantaran salip ngilangké sesatron ing salip kuwi.

17Panjenengané teka lan ngabarké katentreman marang kowé kabèh sing “adoh” lan katentreman marang wong-wong sing “tyedak”,

18awit ya sangka Panjenengané kuwi kita wong loro ing Roh siji pada olèh dalan nang Bapak.

19Awit sangka kuwi, kowé duduk wong mantya lan wong neneka menèh, nanging wis nunggal dadi sak golongan karo para sutyi lan nunggal dadi brayaté Gusti Allah,

20sing dibangun karo dasar para rasul lan para nabi, karo Kristus Yésus sing dadi watu pojokan.

21Ing Panjenengané sak kabèhé bangunan kuwi tukul, ketata karo betyik dadi Griyané Gusti Allah sing sutyi, ing sak njeruhné Gusti.

22Ing Panjenengané kuwi kowé uga pada mèlu dibangun dadi griyané Gusti Allah, ing sak njeruhné Roh.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →