Hebrews 12

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1ដោយមានមនុស្សជាច្រើនឥតគណនា ធ្វើជាបន្ទាល់ទុកឲ្យយើងយ៉ាងនេះទៅហើយ យើងត្រូវលះ‌បង់ចោលអ្វីៗទាំងអស់ដែលជាបន្ទុកពីលើយើង និងលះ‌បង់អំពើបាបដែលរឹប‌រួតយើងនេះចោលទៅ ហើយព្យាយាមរត់តម្រង់ទៅមុខ តាមព្រះ‌អម្ចាស់ដាក់ឲ្យយើងរត់។

2ត្រូវសម្លឹងមើលទៅព្រះ‌យេស៊ូ ដែលជាដើមកំណើតនៃជំនឿ ហើយធ្វើឲ្យជំនឿនេះបានគ្រប់លក្ខណៈ។ ព្រះអង្គសុខចិត្តលះ‌បង់អំណរ ដែលបម្រុងទុកសម្រាប់ព្រះអង្គ ហើយរងទុក្ខលំបាកនៅលើឈើឆ្កាង ឥតខ្លាចខ្មាស សោះឡើយ។ ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គគង់នៅខាងស្ដាំបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។

3សូមបងប្អូនគិតពីព្រះអង្គ ដែលបានស៊ូ‌ទ្រាំនឹងមនុស្សបាបដែលប្រឆាំងព្រះអង្គយ៉ាងខ្លាំងនោះទៅ ដើម្បីកុំឲ្យបងប្អូននឿយ‌ណាយ បាក់ទឹកចិត្តឡើយ។

4បងប្អូនពុំទាន់បានតយុទ្ធទល់នឹងបាប រហូតដល់ទៅបង្ហូរឈាមទេ

5តែបងប្អូនបែរជាភ្លេចព្រះ‌បន្ទូលទូន្មានរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់មកកាន់បងប្អូន ដូចឪពុកទូន្មានកូនដែរ គឺថា: «កូនអើយ មិនត្រូវធ្វេស‌ប្រហែសនឹង ការវាយប្រដៅរបស់ព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវធ្លាក់ទឹកចិត្ត នៅពេលព្រះអង្គស្ដីបន្ទោសដែរ

6ដ្បិតព្រះ‌អម្ចាស់ប្រដៅ អ្នកដែលព្រះអង្គស្រឡាញ់ ហើយវាយអ្នកដែលព្រះអង្គទទួលជាកូន» ។

7បងប្អូនស៊ូទ្រាំនឹងការប្រដៅបែបនេះ មកពីព្រះ‌ជាម្ចាស់រាប់បងប្អូនថាជាកូន។ តើមានកូនណាដែលឪពុកមិនវាយប្រដៅ?

8ប្រសិនបើបងប្អូនមិនបានទទួលការវាយប្រដៅ ដូចកូនឯទៀតៗទទួលទេនោះ បានសេចក្ដីថា បងប្អូនជាកូនឥតខាន់‌ស្លា មិនមែនជាកូនពេញច្បាប់ឡើយ។

9ឪពុករបស់យើងផ្នែកខាងសាច់ឈាម ធ្លាប់វាយប្រដៅយើង ហើយយើងនៅតែគោរពគាត់។ រីឯព្រះ‌បិតាជាម្ចាស់លើជីវិត ទាំងអស់នោះវិញ យើងត្រូវស្ដាប់បង្គាប់ព្រះអង្គឲ្យរឹតតែខ្លាំងទៅទៀត ដើម្បីឲ្យបានទទួលជីវិត។

10ឪពុកយើងតែងវាយប្រដៅតែមួយរយៈពេលខ្លី តាមគាត់យល់ឃើញ។ រីឯព្រះ‌ជាម្ចាស់វិញ ព្រះអង្គវាយប្រដៅជាប្រយោជន៍ដល់យើង ដើម្បីប្រទានឲ្យយើងបានវិសុទ្ធ* រួមជាមួយព្រះអង្គដែរ។

11ការវាយប្រដៅតែងតែធ្វើឲ្យមានទុក្ខព្រួយភ្លាមៗ មិនមែនធ្វើឲ្យសប្បាយទេ។ ក្រោយមក ទើបការវាយប្រដៅផ្ដល់ឲ្យអស់អ្នកដែលបានទទួលការអប់រំតាមរបៀបនេះមានសេចក្ដីសុខ‌សាន្ត និងសេចក្ដីសុចរិត*ទុកជាផល។

12ហេតុនេះ «ចូរលើកដៃដែលរួយឡើង ហើយតម្រង់ជង្គង់ដែលទន់នោះឲ្យរឹង‌ប៉ឹងឡើងដែរ» ។

13ត្រូវរៀបចំផ្លូវឲ្យបានត្រង់ ដើម្បីស្រួលដើរ កុំឲ្យអ្នកខូចជើងរឹតតែខូចជើងថែមទៀត គឺឲ្យគេបានជាវិញប្រសើរជាង។

14ចូរខិត‌ខំឲ្យបានសុខជាមួយមនុស្សទាំងអស់ ព្រមទាំងខិត‌ខំឲ្យបានវិសុទ្ធ*ទៀតផង បើមិនបានវិសុទ្ធទេ គ្មាននរណាអាចឃើញព្រះ‌អម្ចាស់ឡើយ។

15ចូរប្រយ័ត្ន‌ប្រយែង ក្រែងលោមានបងប្អូនណាម្នាក់ឃ្លាតចេញពីព្រះ‌គុណរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់។ មិនត្រូវទុកឲ្យការអាស្រូវចាក់ឫស ដុះឡើងបណ្ដាលឲ្យកើតរឿងរ៉ាវ ហើយបំពុលចិត្តគំនិតបងប្អូនជាច្រើននោះឡើយ។

16ចូរប្រយ័ត្ន‌ប្រយែង កុំឲ្យបងប្អូនណាម្នាក់ប្រាស‌ចាកសីលធម៌ ឬមានចិត្តប្រមាថអ្វីៗដែលសក្ការៈ ដូចលោកអេសាវបានលក់សិទ្ធិជាកូនច្បង ព្រោះតែចង់បានម្ហូបមួយចាននោះឲ្យសោះ។

17បងប្អូនជ្រាបស្រាប់ហើយថា ក្រោយមក នៅពេលគាត់ចង់ទទួលពរទុកជាមត៌ក ឪពុកបានផាត់គាត់ចោល ទោះបីគាត់ខំទទូចអង្វរសុំទាំងទឹកភ្នែកក៏ដោយ ក៏គាត់ពុំអាចធ្វើឲ្យឪពុកដូរគំនិតបានដែរ។

18បងប្អូនពុំបានចូលមកជិតភ្នំមួយ ដែលអាចពាល់បាន ជាភ្នំដែលមានភ្លើងឆេះ ដែលមានភាពងងឹតសូន្យ‌សុង មានខ្យល់ព្យុះនោះឡើយ

19ហើយបងប្អូនក៏ពុំបានឮស្នូរត្រែ និងឮព្រះ‌សូរសៀងដែរ។ ពេលជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលឮ គេបានអង្វរសុំកុំឲ្យព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលទៀត

20ព្រោះគេពុំអាចទ្រាំ‌ទ្រនឹងព្រះ‌បញ្ជានេះទេ គឺថាៈ «នរណាប៉ះភ្នំនេះ សូម្បីតែសត្វក៏ដោយ ក៏ត្រូវតែយកដុំថ្មគប់សម្លាប់ចោលដែរ» ។

21នេះជាអព្ភូត‌ហេតុមួយគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចណាស់ បានជាលោកម៉ូសេមានប្រសាសន៍ថាៈ «ខ្ញុំភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏ញ័ររន្ធត់ទៀតផង» ។

22ផ្ទុយទៅវិញ បងប្អូនចូលមកជិតភ្នំស៊ីយ៉ូន មកជិតក្រុងរបស់ព្រះដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់ គឺក្រុងយេរូ‌សាឡឹមនៅស្ថានបរម‌សុខ ដែលមានទេវតា*រាប់លានរាប់កោដិ

23និងមានក្រុម‌ជំនុំរបស់ពួករៀម‌ច្បង ដែលមានឈ្មោះកត់ទុកនៅស្ថានបរម‌សុខ កំពុងជួប‌ជុំគ្នាយ៉ាងអធិក‌អធម។ បងប្អូនចូលមកជិតព្រះ‌ជាម្ចាស់ ដែលវិនិច្ឆ័យមនុស្សទាំងអស់ និងចូលមកជិតវិញ្ញាណ‌ក្ខ័ន្ធអ្នកសុចរិតដែលបានគ្រប់លក្ខណៈ

24បងប្អូនចូលមកជិតព្រះ‌យេស៊ូ ដែលជាស្ពាននៃសម្ពន្ធ‌មេត្រី*ថ្មី ហើយចូលមកជិតព្រះ‌លោហិតសម្រាប់ប្រោះ គឺជាព្រះ‌លោហិតដែលទូល‌អង្វរ ប្រសើរជាងលោហិតរបស់លោកអេបិលទៅទៀត។

25ចូរប្រយ័ត្ន! បើព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់បងប្អូន សូមកុំបដិសេធមិនព្រមស្ដាប់នោះឡើយ។ ប្រសិនបើពួកអ្នកដែលបដិសេធមិនព្រមស្ដាប់ពាក្យមនុស្សទូន្មានគេនៅលើផែនដី មិនអាចគេចផុតពីទោសយ៉ាងហ្នឹងទៅហើយ ចំណង់បើយើងផ្ទាល់ បើយើងព្រងើយកន្តើយមិនព្រមស្ដាប់ព្រះអង្គ ដែលមានព្រះ‌បន្ទូលមកកាន់យើងពីស្ថានបរម‌សុខវិញ នោះយើងរឹតតែពុំអាចគេចផុតពីទោសឡើយ។

26ពីដើម ព្រះ‌សូរសៀងរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យកក្រើកផែនដី ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលសន្យាថាៈ «ម្ដងនេះទៀត យើងនឹងធ្វើឲ្យកក្រើកមិនត្រឹមតែផែនដីប៉ុណ្ណោះទេ គឺកក្រើកទាំងផ្ទៃមេឃផងដែរ» ។

27ពាក្យ«ម្ដងនេះទៀត»បង្ហាញឲ្យឃើញច្បាស់ថា អ្វីៗដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់បង្កើតមកនឹងត្រូវកក្រើក ហើយរលាយសូន្យអស់ទៅ គឺមានតែអ្វីៗមិនកក្រើកប៉ុណ្ណោះទេ ដែលនៅសល់។

28ដោយយើងបានទទួលព្រះ‌រាជ្យ*មួយដែលមិនចេះកក្រើកដូច្នេះ យើងត្រូវតែដឹងគុណ ហើយគោរពបម្រើព្រះ‌ជាម្ចាស់ តាមរបៀបដែលព្រះអង្គគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យ ដោយចិត្តគោរពប្រណិ‌ប័តន៍ និងគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ

29ដ្បិតព្រះរបស់យើងដូចជាភ្លើងដែលឆេះសន្ធោ‌សន្ធៅ។

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →