Matthew 11

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1កាលព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលផ្ដែ‌ផ្ដាំសិស្ស*ទាំងដប់‌ពីររូបចប់សព្វគ្រប់ហើយ ព្រះអង្គយាងចាកចេញពីទីនោះទៅបង្រៀន និងប្រកាសដំណឹង‌ល្អ*ដល់ប្រជា‌ជន នៅតាមភូមិនានា។

2ពេលនោះ លោកយ៉ូហានជាប់ក្នុងមន្ទីរឃុំ‌ឃាំង ហើយឮគេនិយាយអំពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះ‌គ្រិស្ត*បានធ្វើ។ លោកក៏ចាត់សិស្សឲ្យទៅទូលសួរព្រះ‌យេស៊ូថា៖

3«តើលោកជាព្រះ‌គ្រិស្តដែលត្រូវយាងមក ឬមួយយើងខ្ញុំត្រូវរង់‌ចាំម្នាក់ផ្សេងទៀត?»។

4ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅសិស្សទាំងនោះថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅជម្រាបលោកយ៉ូហាននូវហេតុ‌ការណ៍ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានឮ និងបានឃើញនេះទៅ

5គឺមនុស្សខ្វាក់មើលឃើញ មនុស្សខ្វិនដើរបាន មនុស្សឃ្លង់ជាស្អាតបរិសុទ្ធ មនុស្សថ្លង់ស្ដាប់ឮ មនុស្សស្លាប់រស់ឡើងវិញ ហើយមានគេនាំដំណឹង‌ល្អទៅប្រាប់ជនក្រីក្រ។

6អ្នកណាមិនរវាតចិត្តចេញពីជំនឿដោយ‌សារខ្ញុំ អ្នកនោះពិតជាមានសុភមង្គលហើយ!»។

7ពេលពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានចេញផុតទៅ ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលទៅមហា‌ជនអំពីលោកយ៉ូហានថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាទៅវាលរហោ‌ស្ថានរកមើលអ្វី? រកមើលដើមត្រែងដែលត្រូវខ្យល់បក់នោះឬ?

8តើអ្នករាល់គ្នាទៅរកមើលអ្វី? រកមើលមនុស្សស្លៀកពាក់ល្អរុងរឿងឬ? តាមធម្មតា អស់អ្នកដែលស្លៀកពាក់ល្អរុងរឿង គេរស់នៅក្នុងដំណាក់ស្ដេចឯ‌ណោះ!។

9បើដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាទៅរកមើលអ្វី? រកមើលព្យាការី*ម្នាក់ឬ? ត្រូវហើយ! ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា លោកនោះប្រសើរជាងព្យាការីទៅទៀត

10ដ្បិតក្នុងគម្ពីរមានចែងអំពីលោកយ៉ូហានថា “យើងចាត់ទូតយើងឲ្យទៅមុនព្រះអង្គ ដើម្បីរៀបចំផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ” ។

11ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា បណ្ដាមនុស្សដែលកើតមកក្នុងលោកនេះ គ្មាននរណាមានឋានៈធំជាងលោកយ៉ូហាន‌បាទីស្ដឡើយ។ ប៉ុន្តែ អ្នកណាតូចជាងគេនៅក្នុងព្រះ‌រាជ្យ*នៃស្ថានបរម‌សុខ* អ្នកនោះប្រសើរលើសលោកយ៉ូហានទៅទៀត។

12តាំងពីជំនាន់លោកយ៉ូហាន‌បាទីស្ដមកទល់សព្វថ្ងៃ ព្រះ‌រាជ្យនៃស្ថានបរម‌សុខបានរងនូវអំពើឃោរ‌ឃៅ ហើយមនុស្សឃោរ‌ឃៅបាននាំគ្នាប្រើកម្លាំងដណ្ដើមយកព្រះ‌រាជ្យនេះផង។

13តាំងពីដើមរហូតមកដល់ជំនាន់លោកយ៉ូហាន ព្យាការីទាំងអស់បានថ្លែងទុកអំពីព្រះ‌រាជ្យនេះ ហើយក្នុងក្រឹត្យ‌វិន័យ*ក៏មានចែងទុកដែរ។

14ជឿខ្ញុំចុះ លោកយ៉ូហានហ្នឹងហើយជាព្យាការីអេលីយ៉ាដែលត្រូវមក។

15អ្នកណាឮពាក្យនេះ សុំយកទៅពិចារណាទៅ!

16តើខ្ញុំអាចប្រដូចមនុស្សជំនាន់នេះទៅនឹងជនប្រភេទណា? អ្នកទាំងនោះប្រៀបបានទៅនឹងកូនក្មេងដែលអង្គុយលេងនៅតាមផ្សារ ហើយស្ដីបន្ទោសគ្នាទៅវិញទៅមកថា:

17“យើងបានផ្លុំខ្លុយ តែពួកឯងពុំព្រមរាំទេ យើងបានស្មូត្របទទំនួញ ក៏ពួកឯងពុំព្រមគក់ទ្រូងយំដែរ”។

18យ៉ាងណា‌មិញ លោកយ៉ូហានបានមក លោកតមអាហារ តមសុរា តែគេថាលោកមានអារក្សចូល

19រីឯបុត្រមនុស្ស*ក៏បានមកដែរ លោកបរិភោគអាហារ និងពិសាសុរា តែគេថា “មើលចុះ! អ្នកនេះគិតតែពីស៊ីផឹក ហើយសេព‌គប់ជាមួយពួកទារពន្ធ* និងមនុស្សបាប”។ ប៉ុន្តែ មនុស្សលោកទទួលស្គាល់ថា ព្រះ‌ប្រាជ្ញា‌ញាណរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ពិតជាល្អត្រឹមត្រូវមែន ដោយគេបានឃើញកិច្ចការដែលព្រះអង្គធ្វើ»។

20ពេលនោះ ព្រះអង្គចាប់ផ្ដើមស្ដីបន្ទោសអ្នកក្រុងនានាយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគេបានឃើញព្រះអង្គសម្តែងការអស្ចារ្យផ្សេងៗក្នុងក្រុងរបស់គេ តែគេពុំព្រមកែប្រែចិត្តគំនិតសោះ៖

21«អ្នកក្រុងខូរ៉ា‌ស៊ីនអើយ! អ្នកត្រូវវេទនាជាពុំ‌ខាន។ អ្នកក្រុងបេតសៃ‌ដាអើយ! អ្នកក៏ត្រូវវេទនាដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកក្រុងទីរ៉ុស និងអ្នកក្រុងស៊ីដូនបានឃើញការអស្ចារ្យ ដូចអ្នករាល់គ្នាឃើញនៅទីនេះ ម៉្លេះសមអ្នកក្រុងទាំងនោះកែប្រែចិត្តគំនិត ហើយស្លៀកបាវអង្គុយក្នុងផេះ ជាមិនខាន។

22ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅថ្ងៃដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក អ្នកក្រុងទីរ៉ុស និងអ្នកក្រុងស៊ីដូនទទួលទោសស្រាលជាងអ្នករាល់គ្នា។

23អ្នកក្រុងកាពើ‌ណិមអើយ! កុំនឹកស្មានថាអ្នកនឹងបានថ្កើងឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ឡើយ អ្នកនឹងធ្លាក់ទៅស្ថាននរកវិញ។ ប្រសិនបើអ្នកក្រុងសូដុមបានឃើញការអស្ចារ្យ ដែលកើតមាននៅកណ្ដាលចំណោមអ្នករាល់គ្នា ម៉្លេះសមក្រុងសូដុមនៅស្ថិត‌ស្ថេរគង់‌វង្ស ដរាបមកទល់សព្វថ្ងៃជាមិនខាន។

24ហេតុនេះ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅថ្ងៃដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យទោសមនុស្សលោក អ្នកក្រុងសូដុមនឹងទទួលទោសស្រាលជាងអ្នករាល់គ្នា»។

25នៅពេលនោះ ព្រះ‌យេស៊ូមានព្រះ‌បន្ទូលឡើងថា៖ «បពិត្រព្រះ‌បិតាជាអម្ចាស់នៃស្ថានបរម‌សុខ* និងជាអម្ចាស់នៃផែនដី ទូលបង្គំសូមសរ‌សើរតម្កើងព្រះអង្គ ព្រោះព្រះអង្គបានសម្តែងការទាំងនេះឲ្យមនុស្សតូច‌តាចយល់ តែព្រះអង្គបានលាក់មិនឲ្យអ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកចេះដឹងយល់ទេ។

26មែនហើយ! ព្រះអង្គសព្វព្រះ‌ហឫទ័យសម្រេចដូច្នេះ។

27ព្រះ‌បិតារបស់ខ្ញុំបានប្រគល់អ្វីៗទាំងអស់មកខ្ញុំ គ្មានអ្នកណាស្គាល់ព្រះ‌បុត្រា ក្រៅពីព្រះ‌បិតា ហើយក៏គ្មាននរណាស្គាល់ព្រះ‌បិតាក្រៅពីព្រះ‌បុត្រា និងអ្នកដែលព្រះ‌បុត្រាសព្វព្រះ‌ហឫទ័យសម្តែងឲ្យស្គាល់នោះដែរ»។

28«អស់អ្នកដែលនឿយ‌ហត់ និងមានបន្ទុកធ្ងន់អើយ! ចូរមករកខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសម្រាក។

29ចូរយកនឹម របស់ខ្ញុំដាក់លើអ្នករាល់គ្នា ហើយរៀនពីខ្ញុំទៅ អ្នករាល់គ្នាមុខជាបានស្ងប់ចិត្តមិនខាន ដ្បិតខ្ញុំស្លូត និងមានចិត្តសុភាព។

30នឹមរបស់ខ្ញុំស្រួល ហើយបន្ទុកដែលខ្ញុំដាក់លើអ្នករាល់គ្នាក៏ស្រាលដែរ»។

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →