Psalms 107 — Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

1ចូរលើកតម្កើង ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះអង្គមាន ព្រះ‌ហឫទ័យសប្បុរស ដ្បិតព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តាករុណា របស់ព្រះអង្គនៅស្ថិត‌ស្ថេររហូតតទៅ

2គួរឲ្យអស់អ្នកដែល ព្រះ‌អម្ចាស់ បានរំដោះមក ពោលសេចក្ដីនេះ គឺអស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានរំដោះ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់បច្ចា‌មិត្ត

3ហើយនាំពីប្រទេសនានាមកវិញ គឺពីទិសខាងកើត ពីទិសខាងលិច ពីទិសខាងជើង និងទិសខាងត្បូង។

4អ្នកខ្លះវង្វេងនៅក្នុងវាលរហោ‌ស្ថានដ៏ហួត‌ហែង រកស្រុកភូមិស្នាក់អាស្រ័យនៅពុំបានឡើយ។

5ពួកគេឃ្លានអាហារ ស្រេកទឹក ហើយបាត់បង់ទឹកចិត្ត។

6ក្នុងពេលមានអាសន្នដូច្នេះ គេស្រែកអង្វរ ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះអង្គក៏រំដោះពួកគេ ឲ្យរួចផុតពីការភ័យបារម្ភ

7ព្រះអង្គដឹកនាំគេតម្រង់ទៅក្រុងមួយ ដែលគេអាចស្នាក់អាស្រ័យនៅបាន។

8អ្នកទាំងនោះត្រូវតែលើកតម្កើង ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានសម្តែងព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តា‌ករុណា និងស្នាព្រះ‌ហស្ដដ៏អស្ចារ្យចំពោះមនុស្សលោក!

9ដ្បិតព្រះអង្គបានប្រទានទឹកឲ្យអ្នកដែលស្រេក ហើយប្រទានអាហារបរិបូណ៌ ដល់អស់អ្នកដែលឃ្លាន។

10អ្នកខ្លះទៀតរស់នៅក្នុងទីងងឹត ស្ថិតនៅក្រោមអំណាចនៃសេចក្ដីស្លាប់ ជាប់ឃុំ‌ឃាំង ជាប់ច្រវាក់យ៉ាងសែនវេទនា

11ដ្បិតពួកគេបានបះ‌បោរប្រឆាំង នឹងព្រះ‌បន្ទូលរបស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់ និងមាក់‌ងាយការប្រៀន‌ប្រដៅ របស់ព្រះដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត។

12ព្រះអង្គធ្វើឲ្យពួកគេបាក់‌ស្បាត ដោយ‌សារទុក្ខវេទនា ពួកគេធ្លាក់ទឹកចិត្ត ហើយគ្មាននរណាជួយ ពួកគេឲ្យក្រោកឡើងវិញបានឡើយ។

13ក្នុងពេលមានអាសន្នដូច្នេះ គេស្រែកអង្វរ ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះអង្គក៏សង្គ្រោះពួកគេ ឲ្យរួចផុតពីការភ័យបារម្ភ

14ព្រះអង្គនាំពួកគេចេញពីទីងងឹត ស្ថិតនៅក្រោមអំណាចនៃសេចក្ដីស្លាប់ ហើយព្រះអង្គបានផ្ដាច់ច្រវាក់ចេញពីពួកគេ។

15អ្នកទាំងនោះត្រូវតែលើកតម្កើង ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានសម្តែងព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តា‌ករុណា និងស្នាព្រះ‌ហស្ដដ៏អស្ចារ្យចំពោះមនុស្សលោក!

16ដ្បិតព្រះអង្គបានបំបែកទ្វារដែលធ្វើពីលង្ហិន និងកាច់បំបាក់សោរដែលធ្វើពីដែក។

17អ្នកខ្លះទៅជាល្ងី‌ល្ងើ ព្រោះតែអំពើបាប និងកំហុសដែលគេបានប្រព្រឹត្ត បណ្ដាលឲ្យគេរងទុក្ខវេទនា។

18គេលេបអាហារលែងចូលទៀតហើយ គឺគេនៅជិតសេចក្ដីស្លាប់។

19ក្នុងពេលមានអាសន្នដូច្នេះ គេស្រែកអង្វរ ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះអង្គក៏សង្គ្រោះពួកគេឲ្យរួចផុត ពីការភ័យបារម្ភ។

20ពេលព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូល ពួកគេក៏បានជា ព្រះអង្គបានរំដោះគេឲ្យរួចពីរណ្ដៅ។

21អ្នកទាំងនោះត្រូវតែលើកតម្កើង ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានសម្តែងព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តា‌ករុណា និងស្នាព្រះ‌ហស្ដដ៏អស្ចារ្យចំពោះមនុស្សលោក!

22គេត្រូវតែថ្វាយយញ្ញ‌បូជា ដើម្បីអរព្រះ‌គុណព្រះអង្គ ហើយថ្លែងអំពីស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះអង្គ ដោយបទចម្រៀងដ៏សប្បាយ!

23អស់អ្នកដែលធ្វើដំណើរតាមនាវានៅលើសមុទ្រ ហើយអស់អ្នកដែលរកស៊ីនៅតាមមហា‌សាគរ

24បានឃើញស្នាព្រះ‌ហស្ដរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រមទាំងការអស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គនៅសមុទ្រ។

25ពេលព្រះអង្គមានព្រះ‌បន្ទូលបញ្ជា នោះស្រាប់តែមានខ្យល់ព្យុះបក់បោកមក បង្កើតជារលកធំៗ

26លើកនាវាទាំង‌ឡាយឡើងយ៉ាងខ្ពស់ រួចធ្វើឲ្យធ្លាក់ចុះទៅវិញ រហូតដល់បាតសមុទ្រ ពួកគេត្រូវវេទនាអស់សង្ឃឹម។

27ពួកគេវិល‌វល់ ហើយធីង‌ធោងដូចមនុស្សស្រវឹង គេលែងដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាទៀតហើយ។

28ក្នុងពេលមានអាសន្នដូច្នេះ គេស្រែកអង្វរ ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រះអង្គក៏រំដោះពួកគេឲ្យរួចផុត ពីការភ័យ‌បារម្ភ។

29ព្រះអង្គបានបញ្ឈប់ខ្យល់ព្យុះឲ្យនៅស្ងៀម ទឹករលកក៏ស្ងប់ទៅវិញ។

30អ្នកទាំងនោះមានអំណរដោយឃើញរលកស្ងប់ ហើយ ព្រះ‌អម្ចាស់ ក៏នាំគេទៅដល់ត្រើយ ដែលគេប្រាថ្នាចង់ទៅ។

31អ្នកទាំងនោះត្រូវតែលើកតម្កើង ព្រះ‌អម្ចាស់ ដែលបានសម្តែងព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តា‌ករុណា និងស្នាព្រះ‌ហស្ដដ៏អស្ចារ្យចំពោះមនុស្សលោក!

32គេត្រូវតែលើកតម្កើងព្រះអង្គ នៅក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ប្រជា‌ជន ហើយសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ ក្នុងអង្គប្រជុំរបស់ពួកព្រឹទ្ធា‌ចារ្យ។

33ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យទន្លេ ក្លាយទៅជាវាលរហោ‌ស្ថាន ធ្វើឲ្យប្រភពទឹករីងស្ងួត

34ព្រះអង្គឲ្យទឹកដីដែលមានជី‌ជាតិ ក្លាយទៅជាទឹកដីដែលមានសុទ្ធតែអំបិល ព្រោះតែគំនិតអាក្រក់របស់អ្នកស្រុកនោះ។

35ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យវាលរហោ‌ស្ថានប្រែទៅជាបឹង ធ្វើឲ្យដីហួត‌ហែងប្រែទៅជាប្រភពទឹក

36ហើយព្រះអង្គនាំអស់អ្នកដែលស្រេកឃ្លាន ទៅរស់នៅទីនោះ ព្រមទាំងសង់ទីក្រុងសម្រាប់ស្នាក់អាស្រ័យផង។

37ពួកគេសាបព្រោះ និងដាំចម្ការទំពាំង‌បាយជូរ ដែលផ្ដល់ភោគ‌ផលយ៉ាងបរិបូណ៌។

38ព្រះអង្គប្រទានពរឲ្យពួកគេ ហើយពួកគេក៏បានកើនចំនួនឡើងជាច្រើន ព្រះអង្គមិនបណ្ដោយឲ្យហ្វូងសត្វរបស់គេ ចុះអន់‌ថយឡើយ។

39ពួកគេចុះអន់‌ថយ និងបាត់បង់កិត្តិយស ដោយខ្មាំងសង្កត់‌សង្កិន រងទុក្ខវេទនា និងឈឺចុកចាប់។

40ព្រះអង្គធ្វើឲ្យពួកអ្នកធំធ្លាក់ទៅក្នុងសភាព ថោកទាប ហើយវង្វេងនៅក្នុងផ្លូវអន្តរាយ។

41ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គយកមនុស្សទុគ៌តចេញពីភាពវេទនា ព្រះអង្គធ្វើឲ្យគ្រួសាររបស់គេ មានកូនចៅជាច្រើន។

42ពេលមនុស្សសុចរិតឃើញដូច្នេះ គេនឹងមានអំណរសប្បាយ តែមនុស្សទុច្ចរិតនឹងបិទមាត់យ៉ាងស្ងៀម‌ស្ងាត់។

43អស់អ្នកដែលមានប្រាជ្ញាត្រូវចងចាំសេចក្ដីនេះទុក ហើយស្វែងយល់ពីស្នាព្រះ‌ហស្ដប្រកបដោយ ព្រះ‌ហឫទ័យមេត្តា‌ករុណារបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ។