bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Kurdish
/
Kurdish (Kurmanji Încîl)
/
Job 14
Job 14
Kurdish (Kurmanji Încîl)
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 15 →
1
“Mirov ji jinekê tê dinyayê, Paşê rojên wî kêm in û tije derd in.
2
Ew wekî kulîlkan vedibe û diçilmise, Wekî siyê difilite û diçe.
3
Tu çavê xwe davêjî ser yekî wisa Û ji bo dîwana li dijî te min tînî?
4
Kî dikare ji qirêjiyê tiştekî paqij derxe? Tu kes nikare!
5
Madem rojên wî hatine kifşkirin, Hesabê mehên wî di destê te de ye Û te sînorên ku ew nikare ji wan derkeve kifş kirin,
6
Loma çavê xwe ji ser wî bide alî. Çawa kesekî bi destheq dixebite, Bila ew ji rojên xwe razî be.
7
“Çimkî ji bo darekê hêvî heye, Bê birîn jî, dîsa zîl dide Û wê şaxên wê kêm nebin.
8
Tevî ku koka wê di erdê de pîr dibe Û qurmê wê di axê de dirize jî,
9
Gava ew bêhna avê distîne şîn dibe, Wekî şînahiya nû şax dide.
10
Lê mirov dimire û tune dibe, Mirovê hilma xwe ya dawî daye, li ku ye?
11
Çawa ku ava golekê diqede Û rûbar ziwa û hişk dibe,
12
Mirov jî wisa radize û ranabe, Heta ezman tune bibe, ew hişyar nabe Û ji xewê nayê rakirin.
13
“Xwezî te ez li diyarê miriyan veşartama, Heta hêrsa te derbas dibû, tê ez li wir bihewandama, Tê dem bida min û wê gavê tê ez bi bîr bianîyama.
14
Gelo mirov bimire dîsa dijî? Heta hemû rojên nobeta min biqedin û biguherin, Ezê bi hêvî bisekiniyama.
15
Tê gazî bikira, minê bersiva te bida, Tê bêriya karên destê xwe bikira.
16
Tê gavên min bihejmarta Û li gunehên min mêze nekira.
17
Tê gunehê min bikira kîsekî û mor bikira, Tê li ser xerabiya min binixamta.
18
“Lê çiya dikeve û hildiweşe Û zinar ji cihê xwe tê rakirin,
19
Av keviran hilû dike Û lehî axa erdê radike û bi xwe re dibe, Tu bi vî awayî hêviya mirovan tune dikî.
20
Tu herdem wî têk dibî û ew winda dibe û diçe, Tu rûyê wî diguherînî û dûr dixî.
21
Kurên wî bigihîjin rûmetê jî, wê pê nizanibe, Ew kêm bibin jî, wê haya wî jê nebe.
22
Ew tenê êşa canê xwe dizane Tenê ji bo xwe şînê dike.”
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 15 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42