Mark 6 — Kurdish Kurmanji 2024 SKB (کتاب مقدس به زبان کردی شیکاکی)

1عیسی وِدَره دا دَرکَوت و گَل شاگِردِت خو چو بُ شَهره خو ناصِره.

2رُژا شَنبیه گو رُژا مُقدسَ یهودیانَ دَستبه بِ دَرس دایینه ناو دیره دا گِر. گَلَک مِرُوه گو قِسه وی بیهیستِن صِفَت گِرتی بون. اَوان دِگُت: «اَوی مِرُوی اَو دِشدَنَ کیدَره دا اینانَ دَست؟ اَوَ چه حکمتَ گو بُ وی هاتیَ دایین؟ چاون مُعجِزِت وِسا بِ دَسته وی دِقَوِمِن؟

3ما اَوَ اَوه نجّار نینَ؟ ما اَوَ گوره مریم و بِرایه یعقوب، یوشا، یهودا و شَمعون نینَ؟ ما خوشگه وی اِرَ، ناو مَدا ناژین؟» ایجا اَو عیسی عاجز بون.

4عیسی گُتَ وان: «پِیغَمبَر چه جیا به حُرمَت نینَ خِنجی ناو شَهره خو و خِزمه خو و مالا خودا!»

5عیسی نَگاری چه مُعجِزا وِدَره بِگَت، خِنجی وه هِنده گو دَسته خو دانا سَر چَند نَساخا و شفا دا وان.

6اَو ژه به ایمانیا وان مابو حَیر. عیسی ناو گُندِت دُر و بَر دِگَریا و دَرس دِدا خلقه.

7پاشه عیسی اَو دانزدَه شاگِرد گاز گِرِنَ لاره خو و اَو جُتَ جُت رِگِرِن و اقتدار دا وان گو بِگارِن رِحِت پیس دَرخینِن.

8اَوی بُ وان اَمِر گو خِنجی گُپالَگه چه دِشدی بُ ناو ره نَراگَن؛ نه نان، نه تُربَ و نه دِراو ناو بِشتبِنِت خودا.

9بَلگو سُلِگا پِگَن، بله گِراسه زِدَ بَر نَگَن.

10عیسی گُتَ وان: «وقته گو اون چُنَ ناو مالَگه دا وه ماله دا بِمینِن، حَتا اون وه شَهری دا دِدَرکَوِن.

11و هَگو جیَگه اون قَبول نَگِرِن، آن گوهه خو نَدانَ وَ، وقته اون ژه وِدَره دِدَرکَوِن، آخا گو سَر پِیِت وَیَ داکُتِن، گو شهادَتَگ بیت له ضِدّ وان گو غَضَبا خدا سَر واندا دیه بِت.»

12بَجا اَو چُن و بُ خلقه وَعظ دِگِرِن گو دِبی تَوبَ بِگَن.

13اَوان گَلَک اَجنَ دَرخِستِن و بِ رونی گَلَک نَساخ مسح گِرِن و شفا دانَ وان.

14اَوَ گَهَشتَ گوهه هیرودیسه پاشا، چون گو ناودَنگه عیسی دَرکَوته بو. هِندَ مِرُوا راستا ویدا دِگُتن: «یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدا ژه ناو مِریادا رابویَ و ژه وه سَبَبِیَ گو قُدرَتا وان مُعجِزانَ ویدا دووهار دِگَن.»

15بله هِندَگه دی دِگُتن: «اَو الیاس پِیغَمبَرَ.» هِندَگا ژی دِگُتن: «اَو پِیغَمبَرَگَ بینا یگ ژه پِیغَمبَرِت قدیم.»

16بله وقته هیرودیس اَو قِسَنَ بیهیستِن، گُت: «یحیایه گو مِن سَره وی بِریَ، ساخ بویَ!»

17چون گو بِ دَستورا هیرودیس بوخو یحیا گِرته بون و زنجیر گِره بون و اَو هاوِته بونَ زیندانه دا. هیرودیس سَر خاطره هیرودیا گو ژِنا بِرایه وی فیلیپ بو اَو شُلَ گِر، چون گو هیرودیس اَو ژِنِگ خاسته بو.

18یحیا گُته بو هیرودیس: «حلال نینَ گو تِ گَل ژِن بِرایا خودا بی.»

19بَجا هیرودیا دله خودا ژه یحیا کین هَبو و دِخاست وی بِگُژیت، بله نَدِگاری.

20چون گو هیرودیس ژه یحیا دِتِرسیا، بَر خاطره هِنده گو اَو مِرُوَگه صالِح و مُقدس دِزانی و له شار دِبو. وقته اَوی قِسه یحیا دِبیهیست، زُر صِفَت گِرتی دِبو. بله دیسا ژی، بِ دلخوشی گوهه خو دِدا وی.

21ایجا فُرصَتَگ هاتَ پِش. وقته گو هیرودیس رُژا جَشنا دُنیا هاتنا خودا مِوانداریَگ بُ مِرُوه ناو قَصره دا و اَمیرِت لَشگِرا و مِرُوِت مَزِنَ حَریما جلیله دامَزِراند.

22وقته گِجا هیرودیا هاتَ ناو مجلِسه دا و رَقِصی، اَوی هیرودیس و مِوانِت وی کَیف خوش گِرِن. ایجا پاشا گُتَ گِجِگه: «هَچی دِشدا تِ هَز دِگَی مِن بِخازَ و اَزه اَوه بِدَمَ تَ.»

23هَمژی پاشا بُ وی سوند خار و گُت: «هَچی دِشدا تِ مِن بِخازی اَزه بِدَمَ تَ، حتا نیوا مملکته مِن.»

24ایجا اَو چو دَروَ و گُتَ داییگا خو: «اَز چه بِخازِم؟» و داییگا وی جیواب دا: «سَره یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَت.»

25گِجِگ هَما بِ لَزه زُوِری لاره پاشا و گُت: «اَز تَ دِخازِم گو هَ نَهَ سَره یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَت ناو مَژمَگَگه دا بِدَی مِن.»

26پاشا گَلَک شُر بو، بله بَر خاطره سوندا خو و بَر احتراما مِوانِت خو نَخاست داخازیا وی رَد گَت.

27بَجا پاشا جیدا جَلادَگ رِگِر و اَمِر گِر گو سَره یحیا بینیت. جَلاد چو و سَره یحیا زیندانه دا ژه بَدَنا وی لِوَ گِر

28و سَره وی ناو مَژمَگَگه دا اینا و دا گِجِگه و گِجِگه ژی اَو دا داییگا خو.

29وقته شاگِردِت یحیا اَوَ بیهیستِن، هاتِن و مَییته وی راگِرِن و اَو دانانَ ناو مَزارَگه دا.

30رسول زُوِرینَ لاره عیسی و هَچی دِشدا گو گِره بون و دَرس دابون گُتنَ وی.

31عیسی گُتَ وان: «اون گَل مِدا وَرنَ جیَگه خَلوت و گوشگه بِهنا خو وَدَن.» چون گو هاتِن چُنا خلقه هِند گَلَک بو گو وقت نَدِگِرِن حتا رِسقی بُخُن.

32ایجا اَو تِنه، بِ قَییقه چُنَ جیَگه خَلوت.

33بله وقته دِچُن، گَلَکا اَو دیتِن و اَو ناس گِرِن. بَهنده خلق ژه همو شَهرا پَیاتی بَزینَ وِدَره و پِش واندا گَهَشتِن.

34وقته عیسی قَییقه دا هاتَ خاره، اَوی جَماعَتَگه عَظیم دیت و دله وی بُ حاله وان شَوِتی، چون گو بینا پَزه به شُوان بون. ایجا دَستبه دَرس دایینا گَلَک دِشدا بُ وان گِر.

35نِیزوکی رُژآوابونه، شاگِرده عیسی هاتنَ لاره وی و گُتن: «اِرَ چُلَ و دِرَنگَ ژی.

36خلقه رِگَ گو بِچِنَ ناو آواهی و گُنده دُر و بَر و بوخو دِشدَگه بُ خارِنه بِکِرِن.»

37بله عیسی گُتَ وان: «اون بوخو رِسقی بِدَنَ وان.» اَوان گُتن: «ما تِ دِخازی اَم بِچِن و باره دوصد دینارا نانی بِکِرِن و بِدَنَ وان گو بُخُن؟»

38عیسی گُتَ وان: «وَ چَند گِردَ هَنَ؟ هَرِن بَرخودَنه.» وقته اَوان زانین، گُتن: «پِنج گِردَ و دو ماسی.»

39ایجا عیسی بُ شاگِردا اَمِر گِر گو خلقه همویا کُمَ کُم سَر چیمَنه بِدَنَ رونِشتِن.

40بَجا خلق کُمه صد نَفَری و کُمه پِنجَ نَفَری دا سَر عَردی رونِشتِن.

41ایجا عیسی اَو پِنج گِردَ و دو ماسی راگِرِن و بَرخودا اَسمانی و بَرکت دا وان. پاشه اَو پِنج گِردَ گَر گِرِن و دا شاگِردِت خو گو دانِنَ بَر خلقه. اَو دو ماسی ژی نابَینا همویادا لِگوَ گِر.

42ایجا همویا خارِن و تِر بون،

43و شاگِردا ژه گَرِت نان و ماسیِت بَجی مایی، دانزدَه سَلِگه تِژی خِر گِرِن.

44اَونه گو نان خارِن پِنج هزار مِر بون.

45عیسی هَ وه دَمه بُ شاگِردِت خو اَمِر گِر گو وه حالیدا گو اَوی خلق ره دِخِست سیواری قَییقه بِن و پِش ویدا بِچِنَ آلیه دیَ آوه بُ بِیت‌صِیْدایه.

46عیسی پاشه ره اِخِستِنا جَماعَته، چو سَر چییا گو دعایا بِگَت.

47وقته هوا تاری بو، قَییق گَهَشته بو ناوَگا گُله و عیسی هِشکاتیه دا تِنه بو.

48عیسی دیت گو شاگِرد گَلَک زحمت دِچِنَ پِش، چون گو با آلیه پِشیه دا دِهات. نِیزوکی شَفَقه، عیسی وه حالیدا گو سَر رویه آوه ره دِچو هاتَ لاره وان. اَوی دِخاست گو ژه وان دَرباز بیت.

49بله وقته شاگِردا اَو دیتِن گو سَر رویه آوه ره دِچیت، وَ فِکِر گِرِن گو رِحَگَ و گِرِنَ هَوار،

50چون گو اَو همو ژه دیتِنا وی بِزدیان. بله عیسی جیدا گَل واندا قِسَ گِر و گُت: «دله وَ قُرص بیت، اَزِم. نَتِرسِن!»

51پاشه چو لاره وان ناو قَییقه دا و با رازا. اَو به حد صِفَت گِرتی بِبون،

52چون گو مُعجِزا گِردا فام نَگِره بون، بَلگو دله وان بِبو بَر.

53وقته دَرباز بونَ آلیه دیَ آوه، مَنطَقا جِنیسارِته دا هاتنَ خاره و وِدَره قَییق گِردان.

54وقته اَو ژه قَییقه هاتنَ خاره، خلقه جیدا عیسی ناس گِرِن

55و بَزینَ تواوی وه مَنطَقه و نَساخ دانانَ سَر تَخته وان و تینانَ هَچی جیه گو دِبیهیستِن عیسی وِدَره یَ.

56هَچی جیه گو عیسی دِچُیه، چه گُند با چه شَهر با آن چه آواهی با، خلقه نَساخ دِدانانَ مَیدانادا و لاواهی وی دِگِرِن گو بِهلیت دَسته خو تِنه لِوا عبایه وی بِدَن؛ و هَچی کَسه دَسته خو له دِدا، شفا دِگِرت.