Isaiah 14

Latin - Clementine Vulgata 1598

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1[Prope est ut veniat tempus ejus, et dies ejus non elongabuntur. Miserebitur enim Dominus Jacob, et eliget adhuc de Isral, et requiescere eos faciet super humum suam; adjungetur advena ad eos, et adhrebit domui Jacob.

2Et tenebunt eos populi, et adducent eos in locum suum; et possidebit eos domus Isral super terram Domini in servos et ancillas: et erunt capientes eos qui se ceperant, et subjicient exactores suos.]

3[Et erit in die illa: cum requiem dederit tibi Deus a labore tuo, et a concussione tua, et a servitute dura qua ante servisti,

4sumes parabolam istam contra regem Babylonis, et dices: Quomodo cessavit exactor; quievit tributum?

5Contrivit Dominus baculum impiorum, virgam dominantium,

6cdentem populos in indignatione plaga insanabili, subjicientem in furore gentes, persequentem crudeliter.

7Conquievit et siluit omnis terra, gavisa est et exsultavit;

8abietes quoque ltat sunt super te, et cedri Libani: ex quo dormisti, non ascendet qui succidat nos.

9Infernus subter conturbatus est in occursum adventus tui; suscitavit tibi gigantes. Omnes principes terr surrexerunt de soliis suis, omnes principes nationum.

10Universi respondebunt, et dicent tibi: Et tu vulneratus es sicut et nos; nostri similis effectus es.

11Detracta est ad inferos superbia tua, concidit cadaver tuum; subter te sternetur tinea, et operimentum tuum erunt vermes.

12Quomodo cecidisti de clo, Lucifer, qui mane oriebaris? corruisti in terram, qui vulnerabas gentes?

13Qui dicebas in corde tuo: In clum conscendam, super astra Dei exaltabo solium meum; sedebo in monte testamenti, in lateribus aquilonis;

14ascendam super altitudinem nubium, similis ero Altissimo?

15Verumtamen ad infernum detraheris, in profundum laci.

16Qui te viderint, ad te inclinabuntur, teque prospicient: Numquid iste est vir qui conturbavit terram, qui concussit regna,

17qui posuit orbem desertum, et urbes ejus destruxit, vinctis ejus non aperuit carcerem?

18Omnes reges gentium universi dormierunt in gloria, vir in domo sua;

19tu autem projectus es de sepulchro tuo, quasi stirps inutilis pollutus, et obvolutus cum his qui interfecti sunt gladio, et descenderunt ad fundamenta laci, quasi cadaver putridum.

20Non habebis consortium, neque cum eis in sepultura; tu enim terram tuam disperdidisti, tu populum tuum occidisti: non vocabitur in ternum semen pessimorum.

21Prparate filios ejus occisioni, in iniquitate patrum suorum: non consurgent, nec hreditabunt terram, neque implebunt faciem orbis civitatum.

22Et consurgam super eos, dicit Dominus exercituum; et perdam Babylonis nomen, et reliquias, et germen, et progeniem, dicit Dominus;

23et ponam eam in possessionem ericii, et in paludes aquarum, et scopabo eam in scopa terens, dicit Dominus exercituum.]

24[Juravit Dominus exercituum, dicens: Si non, ut putavi, ita erit; et quomodo mente tractavi,

25sic eveniet: ut conteram Assyrium in terra mea, et in montibus meis conculcem eum; et auferetur ab eis jugum ejus, et onus illius ab humero eorum tolletur.

26Hoc consilium quod cogitavi super omnem terram; et hc est manus extenta super universas gentes.

27Dominus enim exercituum decrevit; et quis poterit infirmare? et manus ejus extenta; et quis avertet eam?]

28In anno quo mortuus est rex Achaz, factum est onus istud:

29[Ne ltaris, Philistha omnis tu, quoniam comminuta est virga percussoris tui; de radice enim colubri egredietur regulus, et semen ejus absorbens volucrem.

30Et pascentur primogeniti pauperum, et pauperes fiducialiter requiescent; et interire faciam in fame radicem tuam, et reliquias tuas interficiam.

31Ulula, porta; clama civitas; prostrata est Philistha omnis; ab aquilone enim fumus veniet, et non est qui effugiet agmen ejus.

32Et quid respondebitur nuntiis gentis? Quia Dominus fundavit Sion, et in ipso sperabunt pauperes populi ejus.]

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →