Luke 7

Latin - Clementine Vulgata 1598

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1Cum autem implesset omnia verba sua in aures plebis, intravit Capharnaum.

2Centurionis autem cujusdam servus male habens, erat moriturus: qui illi erat pretiosus.

3Et cum audisset de Jesu, misit ad eum seniores Judorum, rogans eum ut veniret et salvaret servum ejus.

4At illi cum venissent ad Jesum, rogabant eum sollicite, dicentes ei: Quia dignus est ut hoc illi prstes:

5diligit enim gentem nostram, et synagogam ipse dificavit nobis.

6Jesus autem ibat cum illis. Et cum jam non longe esset a domo, misit ad eum centurio amicos, dicens: Domine, noli vexari: non enim sum dignus ut sub tectum meum intres:

7propter quod et meipsum non sum dignum arbitratus ut venirem ad te: sed dic verbo, et sanabitur puer meus.

8Nam et ego homo sum sub potestate constitutus, habens sub me milites: et dico huic, Vade, et vadit: et alii, Veni, et venit: et servo meo, Fac hoc, et facit.

9Quo audito Jesus miratus est: et conversus sequentibus se turbis, dixit: Amen dico vobis, nec in Isral tantam fidem inveni.

10Et reversi, qui missi fuerant, domum, invenerunt servum, qui languerat, sanum.

11Et factum est: deinceps ibat in civitatem qu vocatur Naim: et ibant cum eo discipuli ejus et turba copiosa.

12Cum autem appropinquaret port civitatis, ecce defunctus efferebatur filius unicus matris su: et hc vidua erat: et turba civitatis multa cum illa.

13Quam cum vidisset Dominus, misericordia motus super eam, dixit illi: Noli flere.

14Et accessit, et tetigit loculum. (Hi autem qui portabant, steterunt.) Et ait: Adolescens, tibi dico, surge.

15Et resedit qui erat mortuus, et cpit loqui. Et dedit illum matri su.

16Accepit autem omnes timor: et magnificabant Deum, dicentes: Quia propheta magnus surrexit in nobis: et quia Deus visitavit plebem suam.

17Et exiit hic sermo in universam Judam de eo, et in omnem circa regionem.

18Et nuntiaverunt Joanni discipuli ejus de omnibus his.

19Et convocavit duos de discipulis suis Joannes, et misit ad Jesum, dicens: Tu es qui venturus es, an alium exspectamus?

20Cum autem venissent ad eum viri, dixerunt: Joannes Baptista misit nos ad te dicens: Tu es qui venturus es, an alium exspectamus?

21(In ipsa autem hora multos curavit a languoribus, et plagis, et spiritibus malis, et ccis multis donavit visum.)

22Et respondens, dixit illis: Euntes renuntiate Joanni qu audistis et vidistis: quia cci vident, claudi ambulant, leprosi mundantur, surdi audiunt, mortui resurgunt, pauperes evangelizantur:

23et beatus est quicumque non fuerit scandalizatus in me.

24Et cum discessissent nuntii Joannis, cpit de Joanne dicere ad turbas: Quid existis in desertum videre? arundinem vento agitatam?

25Sed quid existis videre? hominem mollibus vestibus indutum? Ecce qui in veste pretiosa sunt et deliciis, in domibus regum sunt.

26Sed quid existis videre? prophetam? Utique dico vobis, et plus quam prophetam:

27hic est, de quo scriptum est: Ecce mitto angelum meum ante faciem tuam, qui prparabit viam tuam ante te.

28Dico enim vobis: major inter natos mulierum propheta Joanne Baptista nemo est: qui autem minor est in regno Dei, major est illo.

29Et omnis populus audiens et publicani, justificaverunt Deum, baptizati baptismo Joannis.

30Pharisi autem et legisperiti consilium Dei spreverunt in semetipsos, non baptizati ab eo.

31Ait autem Dominus: Cui ergo similes dicam homines generationis hujus? et cui similes sunt?

32Similes sunt pueris sedentibus in foro, et loquentibus ad invicem, et dicentibus: Cantavimus vobis tibiis, et non saltastis: lamentavimus, et non plorastis.

33Venit enim Joannes Baptista, neque manducans panem, neque bibens vinum, et dicitis: Dmonium habet.

34Venit Filius hominis manducans, et bibens, et dicitis: Ecce homo devorator, et bibens vinum, amicus publicanorum et peccatorum.

35Et justificata est sapientia ab omnibus filiis suis.

36Rogabat autem illum quidam de pharisis ut manducaret cum illo. Et ingressus domum pharisi discubuit.

37Et ecce mulier, qu erat in civitate peccatrix, ut cognovit quod accubuisset in domo pharisi, attulit alabastrum unguenti:

38et stans retro secus pedes ejus, lacrimis cpit rigare pedes ejus, et capillis capitis sui tergebat, et osculabatur pedes ejus, et unguento ungebat.

39Videns autem pharisus, qui vocaverat eum, ait intra se dicens: Hic si esset propheta, sciret utique qu et qualis est mulier, qu tangit eum: quia peccatrix est.

40Et respondens Jesus, dixit ad illum: Simon, habeo tibi aliquid dicere. At ille ait: Magister, dic.

41Duo debitores erant cuidam fneratori: unus debebat denarios quingentos, et alius quinquaginta.

42Non habentibus illis unde redderent, donavit utrisque. Quis ergo eum plus diligit?

43Respondens Simon dixit: stimo quia is cui plus donavit. At ille dixit: Recte judicasti.

44Et conversus ad mulierem, dixit Simoni: Vides hanc mulierem? Intravi in domum tuam, aquam pedibus meis non dedisti: hc autem lacrimis rigavit pedes meos, et capillis suis tersit.

45Osculum mihi non dedisti: hc autem ex quo intravit, non cessavit osculari pedes meos.

46Oleo caput meum non unxisti: hc autem unguento unxit pedes meos.

47Propter quod dico tibi: remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit multum. Cui autem minus dimittitur, minus diligit.

48Dixit autem ad illam: Remittuntur tibi peccata.

49Et cperunt qui simul accumbebant, dicere intra se: Quis est hic qui etiam peccata dimittit?

50Dixit autem ad mulierem: Fides tua te salvam fecit: vade in pace.

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

Recommended Reading

Commentary Luke Commentaries → Devotional Luke Devotional Guide → Get This Bible Latin - Clementine Vulgata 1598 Study Bible →