Micah 7

Latin - Clementine Vulgata 1598

← Chapter 6 Jump to:

1[V mihi, quia factus sum sicut qui colligit in autumno racemos vindemia! non est botrus ad comedendum, prcoquas ficus desideravit anima mea.

2Periit sanctus de terra, et rectus in hominibus non est: omnes in sanguine insidiantur; vir fratrem suum ad mortem venatur.

3Malum manuum suarum dicunt bonum: princeps postulat, et judex in reddendo est; et magnus locutus est desiderium anim su, et conturbaverunt eam.

4Qui optimus in eis est, quasi paliurus, et qui rectus, quasi spina de sepe. Dies speculationis tu, visitatio tua venit: nunc erit vastitas eorum.

5Nolite credere amico, et nolite confidere in duce: ab ea qu dormit in sinu tuo custodi claustra oris tui.

6Quia filius contumeliam facit patri, et filia consurgit adversus matrem suam: nurus adversus socrum suam, et inimici hominis domestici ejus.]

7[Ego autem ad Dominum aspiciam; exspectabo Deum, salvatorem meum: audiet me Deus meus.

8Ne lteris, inimica mea, super me, quia cecidi: consurgam cum sedero in tenebris: Dominus lux mea est.

9Iram Domini portabo, quoniam peccavi ei, donec causam meam judicet, et faciat judicium meum. Educet me in lucem: videbo justitiam ejus.

10Et aspiciet inimica mea, et operietur confusione, qu dicit ad me: Ubi est Dominus Deus tuus? Oculi mei videbunt in eam: nunc erit in conculcationem ut lutum platearum.

11Dies, ut dificentur maceri tu; in die illa longe fiet lex.

12In die illa et usque ad te veniet de Assur, et usque ad civitates munitas, et a civitatibus munitis usque ad flumen, et ad mare de mari, et ad montem de monte.

13Et terra erit in desolationem propter habitatores suos, et propter fructum cogitationum eorum.]

14[Pasce populum tuum in virga tua, gregem hreditatis tu, habitantes solos, in saltu, in medio Carmeli. Pascentur Basan et Galaad juxta dies antiquos.

15Secundum dies egressionis tu de terra gypti, ostendam ei mirabilia.

16Videbunt gentes, et confundentur super omni fortitudine sua. Ponent manum super os, aures eorum surd erunt.

17Lingent pulverem sicut serpentes; velut reptilia terr perturbabuntur in dibus suis. Dominum Deum nostrum formidabunt, et timebunt te.

18Quis, Deus, similis tui, qui aufers iniquitatem, et transis peccatum reliquiarum hreditatis tu? Non immittet ultra furorem suum, quoniam volens misericordiam est.

19Revertetur, et miserebitur nostri; deponet iniquitates nostras, et projiciet in profundum maris omnia peccata nostra.

20Dabis veritatem Jacob, misericordiam Abraham, qu jurasti patribus nostris a diebus antiquis.]

← Chapter 6 Jump to: