Romans 7

Burmese JBZV

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1ပညတ္တရားကို သိေသာညီအစ္ကိုတို႔၊ ပညတ္တရားသည္ လူကို အသက္ထက္ဆုံးမၽွသာ ပိုင္သည္ကို မသိၾကသေလာ။-

2ဥပမာကား၊ လင္ရွိေသာမိန္းမသည္ လင္မေသမီတိုင္ေအာင္၊ ပညတ္တရားအားျဖင့္ လင္၌ ခ်ည္ေႏွာင္လ်က္ရွိ၏။ လင္ေသလၽွင္မူကား လင္ဝတ္ႏွင့္လြတ္၏။-

3ထိုေၾကာင့္၊ မိမိလင္မေသမီ အျခားေသာသူ၏ မယားျဖစ္လၽွင္၊ ေမ်ာက္မထားေသာမိန္းမဟု ေခၚထိုက္၏။ လင္ေသလၽွင္မူကား၊ ထိုတရားႏွင့္လြတ္သည္ျဖစ္၍၊ အျခားေသာသူ၏မယား ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ေမ်ာက္မထားေသာမိန္းမဟု ေခၚစရာအေၾကာင္းမရွိ။-

4ထိုနည္းတူ၊ ငါ့ညီအစ္ကိုတို႔၊ သင္တို႔သည္ အျခားေသာ သူတည္းဟူေသာ၊ ေသျခင္းမွ ထေျမာက္ေတာ္မူေသာ သူ၏မယားျဖစ္၍၊ ဘုရားသခင္၏ အလိုေတာ္ႏွင့္အညီ တိုးပြားမည္အေၾကာင္း၊ ခရစ္ေတာ္၏ကိုယ္ခႏၶာအားျဖင့္ေသ၍ ပညတ္တရားႏွင့္ ကြာၾက၏။-

5ငါတို႔သည္ ဇာတိပကတိ၌ က်င္လည္ေသာအခါ၊ အျပစ္ႏွင့္စပ္ဆိုင္ေသာ စိတ္တို႔သည္ ပညတ္တရားအားျဖင့္ေပါက္၍ ေသျခင္းတရား၏အလိုႏွင့္အညီ တိုးပြားမည္အေၾကာင္း၊ ငါတို႔၏ကိုယ္အဂၤါမ်ား၌ ျပဳျပင္ၾက၏။-

6ယခုမူကား၊ က်မ္းစာ၌ပါေသာ တရားေဟာင္းကို မမွီဘဲ၊ ဝိညာဥ္ေတာ္တရားသစ္ကိုမွီ၍ အမွုေဆာင္ရြက္ျခင္းအလိုငွာ၊ ငါတို႔သည္ေသသျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာပညတ္တရား၏လက္မွ လြတ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကၿပီ။

7သို႔ျဖစ္၍ အဘယ္သို႔ေျပာရမည္နည္း။ ပညတ္တရား၌ အျပစ္ရွိသေလာ။ အျပစ္မရွိနိုင္ရာ။ သို႔ရာတြင္ ပညတ္တရားအားျဖင့္သာ အျပစ္သေဘာကို ငါသိရ၏။ အဘယ္သို႔နည္းဟူမူကား၊ ေလာဘစိတ္မရွိေစႏွင့္ဟု ပညတ္တရားမဆိုလၽွင္၊ ေလာဘသေဘာကို ငါမသိ။-

8အျပစ္တရားသည္ ပညတ္တရားအားျဖင့္ အခြင့္ရ၍၊ ငါ၌ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေလာဘတို႔ကို ျဖစ္ေစ၏။ ပညတ္တရားမရွိလၽွင္၊ အျပစ္တရားေသ၏။-

9အထက္က ပညတ္တရားမရွိသျဖင့္၊ ငါသည္ အသက္ရွင္၏။ ပညတ္တရားေပၚေသာအခါ အျပစ္တရားသည္ ရွင္ျပန္၏။ ငါလည္း ေသ၏။-

10အသက္ရွင္ျခင္းႏွင့္ဆိုင္ေသာ ပညတ္တရားသည္ ေသျခင္းႏွင့္ ဆိုင္သည္ကို ငါေတြ႕၏။-

11အျပစ္တရားသည္ ပညတ္တရားအားျဖင့္ အခြင့္ရလၽွင္၊ ငါ့ကိုလွည့္ျဖား၍ ထိုတရားအားျဖင့္ ငါ့ကိုသတ္ေလ၏။-

12ထိုေၾကာင့္၊ တရားေတာ္သည္ သန္႔ရွင္းျခင္းရွိ၏။ ပညတ္တရားလည္း သန္႔ရွင္းျခင္း၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ ေကာင္းျမတ္ျခင္းရွိ၏။-

13သို႔ျဖစ္လၽွင္ ေကာင္းျမတ္ေသာအရာသည္ ငါ၌ေသျခင္းအေၾကာင္း ျဖစ္သေလာ။ မျဖစ္နိုင္ရာ။ အျပစ္တရားသည္ မိမိသေဘာကို ထင္ရွားေစျခင္းငွာ ေကာင္းျမတ္ေသာအရာအားျဖင့္ ငါ၌ေသျခင္းကိုျပဳ၍ ေသျခင္းအေၾကာင္းျဖစ္၏။ ထိုသို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပစ္တရားသည္ ပညတ္ေတာ္အားျဖင့္ အလြန္အျပစ္ႏွင့္ ျပည့္စုံျခင္းရွိသတည္း။

14ထိုမွတစ္ပါး၊ ပညတ္တရားသည္ ဝိညာဥ္ပကတိႏွင့္ စပ္ဆိုင္သည္ကို ငါတို႔သိၾက၏။ ငါမူကား ဇာတိပကတိရွိ၏။ အျပစ္တရားလက္၌ ေက်းကၽြန္ျဖစ္၏။

15အေၾကာင္းမူကား၊ ငါသည္ ကိုယ္က်င့္ေသာအက်င့္ကို မႏွစ္သက္။ က်င့္ခ်င္ေသာအက်င့္ကို မက်င့္၊ ရြံရွာေသာ အက်င့္ကို က်င့္၏။-

16ထိုသို႔ငါသည္ မက်င့္ခ်င္ေသာအက်င့္ကို က်င့္လၽွင္၊ ပညတ္တရားေျဖာင့္သည္ဟု ငါဝန္ခံ၏။-

17သို႔ျဖစ္လၽွင္၊ ထိုမေကာင္းေသာအက်င့္ကို ငါ့ကိုယ္တိုင္က်င့္သည္မဟုတ္။ ငါ့အထဲ၌ေနေသာ အျပစ္တရားသည္ က်င့္၏။-

18ငါ့အထဲမွာ ငါ့ဇာတိပကတိ၌ ေကာင္းေသာအရာ တစ္စုံတစ္ခုမၽွ မတည္သည္ကို ငါသိ၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ ငါသည္ က်င့္ခ်င္ေသာ စိတ္ရွိေသာ္လည္း၊ ေကာင္းစြာက်င့္တတ္ေသာအခြင့္ကို ရွာ၍မေတြ႕နိုင္။-

19ငါသည္ က်င့္ခ်င္ေသာ အက်င့္ေကာင္းကို မက်င့္။ မက်င့္ခ်င္ေသာ အက်င့္ဆိုးကို က်င့္၏။-

20ထိုသို႔ငါသည္ မက်င့္ခ်င္ေသာအက်င့္ကို က်င့္လၽွင္၊ ငါကိုယ္တိုင္ က်င့္သည္မဟုတ္။ ငါ့အထဲ၌ေနေသာ အျပစ္တရားသည္ က်င့္၏။-

21ထိုသို႔ ေကာင္းေသာအက်င့္ကို ငါက်င့္ခ်င္ေသာအခါ၊ မေကာင္းေသာအက်င့္ကို က်င့္ေစတတ္ေသာ တရားကို ငါေတြ႕၏။-

22ငါသည္ အတြင္းလူအားျဖင့္ ဘုရားသခင္၏ ပညတ္တရားေတာ္ကို ႏွစ္သက္၏။-

23သို႔ေသာ္လည္း ငါ့ကိုယ္အဂၤါမ်ား၌ ရွိေသာ တရားတစ္ပါးသည္ စိတ္ဝိညာဥ္တရားကို ဆိုင္ၿပိဳင္ တိုက္လွန္သျဖင့္၊ ငါ့ကိုယ္အဂၤါမ်ား၌ရွိေသာ အျပစ္တရားလက္သို႔ ငါ့ကို ဖမ္းသြားအပ္ႏွံသည္ကို ငါျမင္၏။-

24ငါသည္ ၿငိဳျငင္ေသာသူျဖစ္ပါသည္တကား။ ဤအေသေကာင္မွ ငါ့ကို အဘယ္သူ ကယ္လႊတ္မည္နည္း။-

25ငါတို႔သခင္ ေယရွုခရစ္အားျဖင့္ ကယ္လႊတ္ေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္၏ေက်းဇူးေတာ္ ႀကီးလွေပ၏။ ထိုသို႔ စိတ္ဝိညာဥ္အားျဖင့္ ဘုရားသခင္၏ တရားေတာ္အလိုသို႔လည္းေကာင္း၊ ဇာတိပကတိအားျဖင့္ အျပစ္တရားအလိုသို႔လည္းေကာင္း၊ ငါလိုက္တတ္၏။

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →