Ruth 1

Burmese MCLZV

Jump to: Chapter 2 →

1ေရွးအခါကဣသေရလနိုင္ငံတြင္ ဘုရင္ မရွိေသးမီအခ်ိန္၌ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးျခင္း ေဘးဆိုက္ေရာက္သျဖင့္ ယုဒျပည္ဗက္လင္ၿမိဳ႕ သားဧလိမလက္သည္ မိမိ၏ဇနီးႏွင့္သား ႏွစ္ေယာက္တို႔ကိုေခၚ၍ေမာဘျပည္တြင္ေခတၱ သြားေရာက္ေနထိုင္ေလသည္။ သားႏွစ္ေယာက္ တို႔၏နာမည္မ်ားမွာမဟာလုန္ႏွင့္ခိလၽွုန္ ျဖစ္၏။ သူတို႔သည္ဧဖရတ္သားခ်င္းစု ဝင္မ်ားတည္း။ ေမာဘျပည္တြင္သူတို႔ေန ထိုင္လ်က္ရွိစဥ္၊-

3ဧလိမလက္ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ေနာမိ သည္သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္က်န္ရစ္ေလသည္။-

4ထိုသားတို႔သည္ေမာဘအမ်ိဳးသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကေသာၾသရပ၊ ႐ုသတို႔ႏွင့္အိမ္ေထာင္ က်ၾက၏။ သူတို႔သည္ထိုျပည္တြင္ဆယ္ႏွစ္ ခန႔္ေနထိုင္ၾကၿပီးေနာက္၊-

5မဟာလုန္ႏွင့္ခိလၽွုန္တို႔သည္လည္းကြယ္လြန္ သြားၾကျပန္၏။ သို႔ျဖစ္၍ေနာမိသည္လင္ သားမဲ့အထီးက်န္ျဖစ္ေလေတာ့၏။

6ကာလအတန္ၾကာေသာအခါ ထာဝရဘုရား သည္ေကာက္ပဲသီးႏွံအထြက္မ်ားေစျခင္းအား ျဖင့္ မိမိ၏လူစုအားေကာင္းခ်ီးေပးေတာ္မူ ေၾကာင္းသတင္းကိုေနာမိၾကားရေလသည္။ သို႔ ျဖစ္၍သူသည္မိမိ၏ေခၽြးမမ်ားႏွင့္အတူ ေမာဘျပည္မွထြက္ခြာရန္အသင့္ျပင္ေလ၏။-

7ယုဒျပည္သို႔စတင္ထြက္ခြာလာၾကစဥ္၊-

8ေနာမိကေခၽြးမမ်ားအား``သင္တို႔သည္ ကိုယ့္မိခင္မ်ားအိမ္သို႔ျပန္ၾကေလာ့။ သင္တို႔သည္ငါ၏အေပၚ၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကြယ္လြန္သြားသူတို႔၏အေပၚ၌လည္းေကာင္း ေက်းဇူးျပဳခဲ့ၾကသည္နည္းတူ ထာဝရဘုရားသည္ သင္တို႔အားေက်းဇူးျပဳေတာ္မူပါေစေသာ။-

9ထာဝရဘုရားသည္သင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ စလုံးအား ေနာက္အိမ္ေထာင္ႏွင့္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ခြင့္ကိုေပးသနားေတာ္မူပါေစ ေသာ'' ဟုဆို၏။ ဤသို႔ဆိုၿပီးလၽွင္ေနာမိသည္ သူတို႔အား နမ္းရွုတ္ႏွုတ္ဆက္ေလ၏။ သို႔ရာတြင္သူတို႔ သည္ငိုေႂကြးလ်က္၊-

10``ကၽြန္မတို႔သည္အိမ္သို႔မျပန္လိုပါ။ မိခင္ ႏွင့္အတူ မိခင္၏အမ်ိဳးသားမ်ားထံသို႔ လိုက္ပါမည္'' ဟုဆိုၾက၏။

11ေနာမိကလည္း``ငါ့သမီးတို႔၊ ျပန္သြားၾက ေလာ့။ အဘယ္ေၾကာင့္ငါႏွင့္လိုက္လိုၾကပါ သနည္း။ သင္တို႔ႏွင့္လက္ထပ္ထိမ္းျမားရန္ အတြက္ ငါသည္ေနာက္ထပ္သားမ်ားကို ေမြးဖြားေပးနိုင္ပါသေလာ။-

12အိမ္သို႔ျပန္ၾကေလာ့။ ငါသည္ေနာက္ထပ္အိမ္ ေထာင္ျပဳရန္အရြယ္လြန္ေလၿပီ။ အကယ္၍ ငါ့မွာေမၽွာ္လင့္စရာရွိေသးသျဖင့္ ယခု ပင္အိမ္ေထာင္က်၍သားမ်ားကိုရရွိသည္ ဟုဆိုေစကာမူ၊-

13သင္တို႔သည္ထိုသားမ်ားႀကီးျပင္းလာသည္ တိုင္ေအာင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကပါမည္ေလာ။ ယင္း သို႔ေစာင့္ဆိုင္းကာေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲေန ၾကပါမည္ေလာ။ ငါ့သမီးတို႔ဤသို႔မျဖစ္နိုင္ ေၾကာင္းကိုသင္တို႔သိပါ၏။ ထာဝရဘုရား သည္ငါ့ကိုဒဏ္ခတ္ေတာ္မူၿပီျဖစ္၍ ငါသည္ သင္တို႔အတြက္အလြန္ဝမ္းနည္းပါ၏'' ဟု ဆို၏။

14သူတို႔သည္လည္းတစ္ဖန္ငိုေႂကြးၾက၏။ ထို ေနာက္ၾသရပသည္ မိမိ၏ေယာကၡမအား နမ္းရွုတ္ႏွုတ္ဆက္ၿပီးလၽွင္အိမ္သို႔ျပန္ေလ၏။ ႐ုသမူကားမျပန္ဘဲေန၏။-

15သို႔ျဖစ္၍ေနာမိက``႐ုသ၊ သင့္အစ္မသည္ မိမိအမ်ိဳးသားမ်ား၊ မိမိ၏ဘုရားထံ သို႔ျပန္သြားေလၿပီ။ သင္သည္လည္းသူ ႏွင့္အတူျပန္သြားပါေလာ့'' ဟုေျပာ၏။

16သို႔ရာတြင္႐ုသက``မိခင္ကိုစြန႔္ခြာရန္ ကၽြန္မ အားမတိုက္တြန္းပါႏွင့္။ မိခင္ႏွင့္လိုက္ခြင့္ျပဳ ပါ။ ကၽြန္မသည္မိခင္သြားရာသို႔သြားပါ မည္။ မိခင္ေနထိုင္ရာတြင္ေနထိုင္ပါမည္။ မိခင္၏အမ်ိဳးသားမ်ားသည္ကၽြန္မ၏ အမ်ိဳးသားမ်ား၊ မိခင္၏ဘုရားသည္ ကၽြန္မ၏ဘုရားျဖစ္ပါမည္။-

17မိခင္ေသရာအရပ္တြင္ကၽြန္မေသပါ မည္။ ထိုအရပ္တြင္သၿဂႋဳဟ္ျခင္းကိုခံပါမည္။ အကယ္၍ကၽြန္မသည္ ေသျခင္းမွတစ္ပါး အျခားအေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ မိခင္ႏွင့္ ခြဲခြာခဲ့လၽွင္ဘုရားသခင္သည္ ကၽြန္မအား အဆိုးရြားဆုံးေသာအျပစ္ဒဏ္ကိုေပး ေတာ္မူပါေစေသာ'' ဟုျပန္ေျပာေလသည္။

18မိမိႏွင့္အတူလိုက္ရန္ ႐ုသစိတ္ပိုင္းျဖတ္ ထားေၾကာင္းေနာမိသိေသာအခါ ထပ္မံ မတိုက္တြန္းဘဲေန၏။

19သူတို႔သည္ဗက္လင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္သည္တိုင္ ေအာင္ ဆက္လက္သြားၾက၏။ သူတို႔ေရာက္ရွိ ၾကေသာအခါ တစ္ၿမိဳ႕လုံးလွုပ္လွုပ္ရွားရွား ျဖစ္လ်က္အမ်ိဳးသမီးမ်ားက``ဤသူ သည္အကယ္ပင္ေနာမိေပေလာ'' ဟုေမး ျမန္းၾက၏။

20ေနာမိကလည္း ``ငါ့ကို ေနာမိ'' ဟုသင္တို႔ မေခၚၾကပါႏွင့္။ အနႏၲတန္ခိုးရွင္ဘုရားသခင္သည္ ငါ့အားခါးသီးစြာျပဳေတာ္မူ ၿပီျဖစ္၍ငါ့ကို`မာရ' ဟုေခၚၾကပါေလာ့။-

21ဤၿမိဳ႕မွထြက္ခြာသြားစဥ္အခါက ငါ့မွာ အစုံအလင္ရွိေသာ္လည္း ယခုထာဝရ ဘုရားသည္ ငါ့အားလက္ခ်ည္းသက္သက္ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ေတာ္မူေလၿပီ။ အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ထာဝရဘုရားသည္ အျပစ္ဒဏ္ စီရင္ေတာ္မူလ်က္ဒုကၡေရာက္ေစေတာ္မူ ၿပီျဖစ္၍ ငါ့ကိုအဘယ္ေၾကာင့္ `ေနာမိ' ဟု ေခၚၾကပါသနည္း'' ဟုျပန္ေျပာေလ၏။

22ဤကားေနာမိသည္ ေခၽြးမျဖစ္သူေမာဘ အမ်ိဳးသမီး႐ုသႏွင့္အတူ ေမာဘျပည္ မွျပန္လည္ေရာက္ရွိလာပုံျဖစ္ေပသည္။ သူ တို႔ႏွစ္ေယာက္သည္မုေယာစပါးရိတ္သိမ္း စအခ်ိန္၌ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ရွိလာ ၾကသတည္း။

Jump to: Chapter 2 →