1 John 4

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1ای عزیزون، هر روحی ره باوِر نَکِنین، بلکه روح ها ره آزمود هاکانین که خِدا جِم هَسِنه یا نا. چوون دِنیائه دِله خَله دِراغی پِیغَمبِرون دَرِنه.

2خِدائه روحِ این‌طی اِشناسِمبی: هر روحی که اِعتراف هاکانه عیسی مَسیح آدِمِ جِسمِ دِله بییَمو، خِدائه جِم هَسه.

3و هر روحی که عیسی ره اِعتراف نَکانده، خدائه جِم نییه، این هَمون ’ضدّمسیحِ‘ روحِ که بِشنُسینی اِنه و اَلان هم دِنیائه دِله دَره.

4ای کِچیکِ وَچون، شِما، خِدائه جِم هَسینی و وِشونِ حریف بَینی، چوون اونی که شِمه دِله دَره، اونی جِم که دِنیائه دِله دَره، گَتتِرِ.

5وِشون دِنیائه جِم هَسِنه اینِ وِسه اونچی گانِنه دِنیائه جِم هَسه و دِنیا وِشونِ گوش دِنه.

6اِما خِدائه جِم هَسیمی، اونی که خِدا ره اِشناسِنه، اِما ره گوش دِنه؛ اونی که خِدائه جِم نییه، اِما ره گوش نَدِنه. این طی حَییقَتِ روحِ و گمراهی روحِ هَمدییه جِم اِشناسِمبی.

7ای عزیزون، بِئین هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانیم، چوون مِحَبَّت خِدائه جِم هَسه و هر کی مِحَبَّت کانده، خِدائه جِم دِنیا بییَمو و خِدا ره اِشناسِنه.

8اونی که مِحَبَّت نَکانده، خِدا ره نِشناسیه، چوون خِدا مِحبَّتِ.

9خِدائه مِحَبَّت این‌طی اَمه میون ظاهر بَییه که خِدا شه یِتا ریکا ره دنیائه دِله بَفرِسیه تا وه طریق زندگی داریم.

10مِحَبَّت همینِ، نا اون که اِما خِدا ره مِحَبَّت هاکاردیمی، بلکه وه اِما ره مِحَبَّت هاکاردو شه ریکا ره بَفرِسیه تا اَمه گِناهونِ کَفّاره بوئه.

11ای عزیزون، اگه خِدا این‌طی اِما ره مِحَبَّت هاکارده، اِما هم وِنه هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانیم.

12هیچ کی هیچ وَخت خِدا ره نَدیئه؛ اگه هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانیم، خِدا اَمه دِله موندِنه و وه مِحَبَّت اَمه دِله کامل بَییه.

13اینجه جِم دومبی که وه دِله موندِمبی و وه اَمه دِله، چوون وه شه روحِ جِم اِما ره هِدا.

14و اِما بَدیمی و گِواهی دِمبی که پییِر، شه ریکا ره بَفرِسیه تا دِنیائه نِجات دَهِنده بوئه.

15اونی که اِعتراف کانده عیسی خِدائه ریکائه، خِدا وه دِله موندِنه و وه خِدائه دِله.

16پَس اِما اون مِحبَّتیِ که خِدا اَمه وِسه دارنه ره بِشناسیمی و اونِ باوِر دارمی. خِدا مِحبَّتِ، و اونی که مِحبَّتِ دِله موندِنه، خدائه دِله موندِنه و خِدا وه دِله موندِنه.

17این طی مِحَبَّت اَمه دِله کامل بونه تا داوِری روز مِطمئن بوئیم، چوون این دِنیائه دِله اِما هَمون ‌طی هَسیمی که وه هَسه.

18مِحَبَّتِ دِله تَرس دَنیه، بلکه کاملِ مِحَبَّت، تَرسِ بیرون کانده؛ چوون تَرس تنبیهِ جِم سَرچِشمه گِرنه و اونی که تَرسِنه، مِحبَّتِ دِله کامل نَییه.

19اِما مِحَبَّت کامبی چوون اَوِّل وه اِما ره مِحَبَّت هاکارده.

20اگه کِسی گانه که خِدا ره دوس دارمه و شه بِرارِ جِم بیزارِ، اون آدِم دِراغ زَنه. چوون اون کِسی که شه بِرار که وینده ره دوس نِدارنه، نَتونده خِدایی که نَدیئه ره دوس داره.

21اِما این حِکمِ وه جِم بَییتِمی که هر کی خِدا ره دوس دارنه، شه بِرارِ هم وِنه دوس داره.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →