2 Timothy 2

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1پَس تِ مِ وَچه، اون فیضی هِمراه که مَسیحْ عیسیِ دِله دَره قَوی بَواش،

2و اون چیایی که خَله شاهِدونِ روب رو مِ جِم بِشنُسی ره، وِفادارِ آدِمونِ بِسپار که توندِنی بَقیه ره هم یاد هادین.

3مَسیحْ عیسی خوارِ سربازِ واری، عِذاب هائه دِله شَریک باش.

4هیچ‌ سربازی، شه خِدمِتِ مووقه، شه ره شه زندگیِ کارائه گرفتار نَکانده، چوون که خوانه اونی که وه ره خِدمِتِ سَر بییِشته ره راضی هاکانه.

5یِتا پهلوونِ تاج نَدِنِنه، مگه اینکه طبقِ مسابقهِ قَوانین عَمِل هاکانه.

6اون کشاورزی که سَخت کار کانده، وِنه اَوِّلین نَفِر بوئه که شه مَحصولِ جِم بَهره بَوِره.

7اونچی که گامبه ره فکر هاکان، چوون خِداوند هر چیِ دِله تِ ره فَهم دِنه.

8عیسی مَسیحِ شه ‌یاد بیار که داوودِ نَسلِ جِم بییه و مَرده هائه جِم زِنده بَییه؛ اِنجیلی که مِن موعظه کامبه اینِ،

9اینِ وِسه ئه که یِتا جنایتکارِ واری زنجیلِ دِله دَرِمبه و دَره عِذاب کَشِمبه. ولی خِدائه کِلام زَنجیلِ دِله دَنییه.

10اینِ وِسه انتخاب بَییه هائه خاطِری همه چی ره طاقِت یارمه تا اونا هم اون نجاتی که مَسیحْ عیسیِ دِله دَره ره، اَبدی جِلالِ هِمراه به‌دَس بیارِن.

11ونه این گَبِ کاملاً اِطمینان هاکارد که: اگه وه هِمراه بَمِردیمی، وه هِمراه زندگی هم کامبی.

12اگه طاقت بیاریم، وه هِمراه سلطَنِت هم کامبی. اگه وه ره اِنکار هاکانیم، وه هم اِما ره اِنکار کانده.

13اگه بی‌وفا بَوویم، وه وِفادار موندِنه، چوون نَتونده شه ره اِنکار هاکانه.

14اینا چیا ره وِشونِ یاد بیار و خِدائه پیش وِشونِ سفارش هاکان که کَلِماتِ سَر دَعوا مرافه نَکِنِن، که فایده نِدارنه بلکه فِقَط باعث بونه اونایی که اِشنُنِنه، از راه به دَر بَووِن.

15تَقلّا هاکان که خِدائه پَلی مَقبول بوئی، یِتا کارگرِ واری که خِجالت نَکِشِنه و حَییقَتِ کِلامِ دِرِس به‌کار وَرنه.

16ولی دِنیائه مِفت گَب هائه جِم دوری هاکان، چوون مَردِمِ ویشتر و ویشتر بی‌دینیِ سَمت کَشِنِنه.

17و این طی آدِمونِ گَب، جِذامِ واری پخش بونه. هیمِنائوس و فیلیتوس همین دسه جِمِ هَسِنه،

18که حَییقَتِ جِم بَردَگِردِسِنه و گاننه اون روز که مِرده ها زنده بونِنه همین اَلانِ، و این طی بَعضیائه ایمونِ از بین وَرنِنه.

19با این وجود، اون محکم پِی که خِدا بییِشته، پابرجائه و اینِ هِمراه مُهر بَییه که: «خِداوند شه آدِمونِ اِشناسِنه،» و «هر‌ کی که خِداوندِ اسمِ، اِقرار هاکانه، وِنه نادِرِسیِ جِم دوری هاکانه.»

20یِتا گَتِ سِره دِله، فِقَط طِلا و نِقره ظرفا دَنیه، بلکه چویی و گلی هم دَره؛ بعضی از اونا مهمِ کارائه وِسه به کار اِنِنه و بعضیا هم دَمِ دَسیِ وِسه.

21پَس اگه یه نَفِر شه ره این چیائه جِم پاک هاکانه، ظرفیِ که مهمِ کارائه وِسه استفاده بونه، مِقَدَّس و مفیدِ ظَرف، صاحبخانه وِسه و هر خوارِ کارِ وِسهِ آماده ئه.

22پَس جوونیِ هِوا و هوسِ جِم فِرار هاکان، و وِشونِ هِمراه که پاکِ دِلِ هِمراه خِداوندِ صدا کاندِنه، صالحی و ایمون و مِحَبَّت و صِلح و سِلامتیِ دِمبال دَواش.

23اون بحث هایی که نادونی و نِفَهمیِ جِم هَسه دوری هاکان، چوون دوندی که دَعوا مرافهِ باعث بونه.

24خِداوندِ نوکِر نَوِسه دَعوا مرافه هاکانه، بلکه وِنه همهِ هِمراه مهربون بوئه و بَتونه تَعلیم هاده و بدی هائه روب رو صبرِ هِمراه طاقت بیاره.

25وِنه اونایی که مخالفِنه ره نرمیِ هِمراه اِصلاح هاکانه، شاید خِدا وِشونِ تووبه عطا هاکانه تا حَییقَتِ بِشناسِن

26و سَرساب بَووِن، و اِبلیسِ تله جِم فِرار هاکانِن چوون اونِ گرفتار بینه تا وه خواسه ره به جا بیارین.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →