Titus 1

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

Jump to: Chapter 2 →

1پولُسِ طَرِف جِم، خِدائه نوکِر و عیسی مَسیحِ رسول، که تعیین بَیمه تا خِدائه انتخاب بَییه هائه ایمونِ تقویِت هاکانِم و اون حَییقتی که طبقِ دینداری هَسه ره بارِم.

2و اون حییقَت طبقِ امید، اَبدی زندگیِ وِسه هَسه که خِدایی که هیچ وَخت دِراغ نَزِندِنه، قبل از اینکه دِنیا خَلق بَووه، اونِ وَعده ره اِما ره هِدا

3و خوار مووقه، اون وَعده دیار بَییه، اون کلامِ دِله که اونِ اِعلام اَمه نِجاتدهنده خِدائه حِکمِ هِمراه مِ ره بِسپارِسه بَییه،

4تیتوس وِسه، که طبقِ ایمونی که اِما همهِ نَصیب بَییه، مِ حَییقی وچه ئه: فِیض و صِلح و سِلامتی خِدائه پییِرِ و اَمه نِجاتدهنده مَسیحِ عیسیِ طَرِف جِم تِ وِسه بِیّه.

5اینِ وِسه تِ ره کْرتِ جزیرهِ دِله سَر اییِشتِمه تا نصف و نیمه کارا ره سَرسامون هادی و هَمون‌ طی که تِ ره بااوتِمه، هر شهری دِله مشایخی ره بییِلی.

6نَوِسه کلیسائه مشایخِ زندگیِ دِله هَیچی دَووه که اونِ وِسه سَرکوفت بَخُرِن، یِتا زِنائه مَردی بوئِن، و با ایمونِ وچونی دارِن که نَووه وِشونِ به هرزگی و نا اِطاعتی متهم هاکارد.

7چوون که یِتا ناظِر که خِدائه مِواشرِ، نَوِسه وه زندگیِ دِله هیچی دَووه که اونِ وِسه سَرکوفت بَخُره، وه نَوِسه مَغرور یا تِنِ مَزاج یا عَرِق خوار یا زورگو بوئه یا پولِ حِرصِ بَزِنه،

8بلکه مِهموننواز بوئه و خواری ره دوسدارِ و دِرِسکار و مِقَدَّس بوئه و نظم داره؛

9وه وِنه اون مطمئِنِ کِلام که یاد بَییته ره قایم بچِسبه تا بَتونه دِرِسِ تعلیمِ یاد هاده و کِسایی که این تعلیمِ علیهِ نه ره، سَراکو هاکانه.

10چوون یاغیون، مِفتِ گَب زَندِنه و حُقّه بازون زیادِنه، بخصوص کِسایی که خَتنهبَیِّنِ وِسه اِصرار دارنِنه،

11وِشونِ دِهونِ وِنه دَوِس، چوون تِمومِ خانوادهها ره تباه کاندِنه و ناحقِّ سودِ وِسه، اون چیا ره تَعلیم دِنِنه که نَوِسه تَعلیم هادِن.

12شه یِتا از وِشونِ پِیغَمبِرون بااوته: «کْرتِ مَردِم همه دِراغ زَنِنه و شَرورِ وحشیِ حیوونون و اِشکمپیس و تنبَلِنه.»

13این شهادت راسِ. پَس وِشونِ بَدجور سَراکو هاکان تا ایمونِ دِله دِرِس بوئِن.

14و یَهودِ داستان ها و کِساییِ اَحکام، که حییقتِ جِم دورِ ره گوش نَدِن.

15پاکِ آدِمونِ وِسه همه چی پاکِ، ولی اونایی وِسه که نَجس و بی‌ایمونِنه، هیچی پاک نییه، بلکه هم وِشونِ فکر و هم وِشونِ وجدان نَجسِ.

16وِشون اِدِعا کاندِنه خِدا ره اِشناسِنِنه، ولی شه کارائه هِمراه وه ره اِنکار کاندِنه. وِشون مَنفور و نافرمانِنه، و هر خوارِ کارِ وِسه ناجورِنه.

Jump to: Chapter 2 →