James 1

Norwegian 1921 (Studentmållagsbibelen) (SMB)

Jump to: Chapter 2 →

1Jakob, Guds og Herren Jesu Kristi tenar, helsar dei tolv ætterne som er spreidde i framande land.

2Haldt det for berre gleda, mine brør, når de kjem ut i ymse freistingar,

3etter di de veit at prøvingi av dykkar tru verkar tolmod!

4Men tolmodet må føra til fullkome verk, so de kann vera fullkomne og heile og ikkje vanta noko.

5Men dersom nokon av dykk vantar visdom, so bede han Gud, han som gjev alle viljugt og utan vondord, og han skal få.

6Men han må beda med tru og ikkje tvilande; for den som tvilar, er liksom havbåra, som vert rørd og rugga av vinden.

7For ikkje må det menneskjet tru at han skal få noko av Herren,

8slik ein tvihuga mann, ustød på alle sine vegar.

9Men den låge broren rose seg av sin høgleik,

10og den rike av sin lågleik; for han skal kverva burt som blomen på graset:

11Soli gjekk upp med sin hite og gjorde graset turt, og blomen på det fall av, og hans fagre åsyn vart øydelagd. Soleis skal og den rike visna på sine vegar.

12Sæl den mannen som held ut i freisting! for når han er prøvd, skal han få livsens kruna, som Gud hev lova deim som elskar honom.

13Ingen må segja når han vert freista: «Eg vert freista av Gud;» for Gud er ikkje freista av det vonde, og sjølv freistar han ingen.

14Men kvar ein vert freista når han vert dregen og lokka av si eigi lyst!

15sidan, når lysti vert med barn, ber ho synd; men når syndi er fullmogna, føder ho daude.

16Far ikkje vilt, mine kjære brør!

17All god gåva og all fullkomi gåva kjem ovantil frå faderen til ljosi, han som det ikkje er umbrøyte ved eller skiftande skugge.

18Etter sin vilje hev han født oss ved sannings ord, so me skulde vera ei fyrstegrøde av hans skapningar.

19Det veit de, kjære brør! Men kvart menneskje vere snar til å høyra, sein til å tala, sein til vreide,

20for ein manns vreide verkar ikkje det som er rett for Gud.

21Legg difor av all ureinskap og alt som er att av vondskap, og tak med spaklynde imot ordet som er innplanta i dykk, og som er megtigt til å frelsa sjælerne dykkar!

22Men vert slike som gjer etter ordet og ikkje berre høyrer det og dermed dårar dykk sjølve!

23For dersom nokon høyrer ordet og ikkje gjer etter det, då er han lik ein mann som skodar sitt naturlege andlit i ein spegel;

24han skoda seg sjølv og gjekk burt og gløymde straks korleis han såg ut.

25Men den som ser inn i fridomens fullkomne lov og held ved med det, so han ikkje vert ein gløymsam tilhøyrar, men ein som gjer gjerningi, han skal vera sæl i si gjerning.

26Dersom nokon meiner at han er ein gudsdyrkar, og ikkje tøymer tunga si, men dårar sitt eige hjarta, hans gudsdyrking er fåfengd.

27Ei rein og lytelaus gudsdyrking for Gud og Faderen er dette: å sjå til faderlause og enkjor i deira trengsla, å halda seg sjølv uflekka av verdi.

Jump to: Chapter 2 →