bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Punjabi
/
Punjabi Revised 2020 (Arabic Script) (پنجابی نواں عہد نامہ نظرثانی شدہ چھپائی)
/
Mark 14
Mark 14
Punjabi Revised 2020 (Arabic Script) (پنجابی نواں عہد نامہ نظرثانی شدہ چھپائی)
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 15 →
1
دو دِناں پِچّھوں فسح تے پتِیری روٹی دی عید سی۔ تے سردار کاہِن تے فقِیہ کھوج وِچ لگّے ہوئے سن پئی اوہنوں کِیویں داء نال پھڑ کے جانوں مارِیئے۔
2
اوہناں آکھیا۔ عید دے دِن نئیں۔ کِتے لوکاں وِچ ہَلّا گُلّا نا ہوئے۔
3
تے جد اوہ بَیت عَنِیاہ وِچ شمعُون کوڑھے دے گھر کھان بَیٹھا سی۔ اِک عورت بڑے مُل والا وال چھڑ دا کھرا عِطر شِیشی وِچ لیاندا۔ تے شِیشی نُوں توڑ کے اوہدے سِر اُتّے ڈوہلیا۔
4
تَد کئی اپنے مَن وِچ کھِجدے سن پئی عِطر دا ایس طرح کاہِنُوں نُقصان ہویا۔
5
کیوں جو ایہہ عِطر تِنّ سَو دینار توں وَدّھ وِک کے غرِیباں نُوں دِتّا جا سکدا سی۔ تے اوہ اوہنوں جِھڑکن لگّے۔
6
پر یِسُوع آکھیا۔ اوہنوں چھڈ دیو۔ کیوں اوہنوں دُکھ دیندے اوہ۔ اوس میرے نال ہَچھّا ورتاوا کِیتا۔
7
کیوں جو غرِیب لوک ہمیش تُہاڈے نال نیں تے جد چاہو اوہناں دا بھلا کر سکدے اوہ۔ پر مَیں ہمیش تُہاڈے نال نئیں آں۔
8
جو کُجھ اوہدے توں بن پیا۔ اوس کِیتا۔ اوس پہلاں لئی میرے بدن اُتّے میرے کفنان دفنان لئی عِطر لا دِتّا۔
9
تے مَیں تُہانوں سَچ آکھنا آں۔ پئی ساری دُنیا وِچ جِتّھے کِتّھے اِنجِیل دی منادی کِیتی جائے گی اوتھے ایہدا وی جو ایس کِیتا اے اوہدی یادگیری دے لئی ذِکر ہوئے گا۔
10
تے یہُوداہ اِسکریُوتی جیہڑا باراں وِچوں اِک سی۔ سردار کاہِناں دے کول ٹُر گیا۔ تاں جو اوہنوں اوہناں دے حوالے کرے۔
11
اوہ ایہہ سُن کے خُوش ہوئے۔ تے اوہنوں رُپئے دین دا اِقرار کِیتا تے اوہ کھوج وِچ لگّا۔ پئی کِسے طرح داء لگّے تے اوہنوں پھڑوا دے۔
12
تے پتِیری روٹی دی عید دے پہلے دِن جدوں فسح ذِبح کر دے سن۔ اوہدے شاگِرداں اوہنوں آکھیا تُوں کِتّھے چاہنا ایں پئی اسی جا کے تیرے فسح کھان لئی تیاری کریئے؟
13
تے اوس اپنے شاگِرداں وِچوں دُونہہ نُوں گھلّیا تے اوہناں نُوں آکھیا۔ پئی شہر وِچ جاؤ تے اِک بندہ پانی دا گھڑا چُکیا ہویا تُہانوں مِلے گا۔ اوہدے مگر ٹُرپَو۔
14
تے جِس گھر وِچ اوہ جائے اوس گھر دے مالک نُوں آکھو اُستاد آکھدا اے۔ میرے اُترن دا تھاں کِتّھے اے۔ جِتّھے مَیں اپنے شاگِرداں نال فسح کھانواں۔
15
تے اوہ اِک موکلا چُبارہ فرش وِچھایا تے سنواریا ہویا تُہانوں وکھائے گا۔ اوتھے ساڈے لئی تیار کرو۔
16
تے شاگِرد ٹُر گئے۔ تے شہر وِچ آئے۔ تے جیویں اوس دسیا سی۔ اوسے طرح ویکھیا۔ تے فسح تیار کِیتا۔
17
جد شام ہوئی اوہ باراں دے نال آیا۔
18
تے جد اوہ بَہہ کے کھان لگّے۔ تے یِسُوع آکھیا۔ مَیں تُہانوں سَچ آکھنا آں۔ پئی تُہاڈے وِچوں اِک جیہڑا میرے نال کھاندا اے۔ مَینُوں پھڑوائے گا۔
19
اوہ اُداس ہون تے اِک اِک کر کے اوہنوں آکھن لگّے۔ مَیں آں؟
20
اوس اوہناں نُوں آکھیا باراں وِچوں اِک جَنا۔ جیہڑا میرے نال تھال وِچ ہتّھ پاندا اے۔ سو ای اے۔
21
کیوں جو اِبنِ آدم تے جان دا اے۔ جیویں اوہدے حق وِچ لِکھیا اے پر افسوس اوس بندے اُتّے جِہدی راہِیں اِبنِ آدم پھڑوایا جاندا اے۔ اوس بندے لئی چَنگا ہوندا جے اوہ نا جمدا۔
22
تے جد اوہ پئے کھاندے سن اوس روٹی لئی تے برکت منگ کے توڑی۔ تے اوہناں نُوں دے کے آکھیا۔ لوؤ ایہہ میرا بدن اے۔
23
تے اوس پیالہ لے کے شُکر کِیتا۔ تے اوہناں نُوں دِتّا۔ تے سبھناں اوہدے وِچوں پِیتا۔
24
تے اوس اوہناں نُوں آکھیا۔ ایہہ میرا عہد دا لہو اے۔ جیہڑا بتھیریاں لئی وگایا جاندا اے۔
25
مَیں تُہانوں سَچ آکھنا آں پئی مَیں فیر انگور دا رَس کَدے نا پِیاں گا۔ جِس دِن تِیکر خُدا دی بادشاہی وِچ اوہ نواں نا پِیواں۔
26
فیر اوہ خُدا دی تعرِیف گاؤں کے زَیتُون دے پہاڑ نُوں گئے۔
27
تے یِسُوع اوہناں نُوں آکھیا پئی تُسی سارے ٹھوکر کھاؤ گے۔ کیوں جو لِکھیا اے پئی مَیں ایّالی نُوں ماراں گا تے بھیڈاں کھِلّر جان گِیاں۔
28
پر مَیں اپنے جی اُٹھن دے پِچّھوں تُہاتھوں اگّے گلِیل نُوں جان گا۔
29
تَد پطرس اوہنوں آکھیا۔ بھانویں سارے ای ٹھوکر کھان۔ پر مَیں نئیں کھاں گا۔
30
تے یِسُوع اوہنوں آکھیا مَیں تینُوں سَچ آکھنا آں۔ پئی اَج ایسے رات کُکّڑ دے دو وار بانگ دین توں پہلاں تُوں تَرے وار میرا اِنکار کریں گا۔
31
تَد اوس بڑے جوش نال آکھیا۔ جے تیرے نال مَینُوں مرنا پَوے تے وی کَدے تیرا اِنکار نا کراں گا۔ تے سارے ایسے طرح آکھن لگّے۔
32
فیر اوہ گتسمنی ناں اِک تھاں آئے۔ تے اوس اپنے شاگِرداں نُوں آکھیا۔ جد تِیکر مَیں دُعا منگاں تُسی ایتھے بَیٹھے رہو۔
33
تے پطرس تے یعقُوب تے یُوحنّا نُوں اپنے نال لیا۔ تے حَیران پریشان تے بُہت دلگِیر ہون لگّا۔
34
تے اوس اوہناں نُوں آکھیا۔ میرا جی بُہت اُداس اے۔ سگوں مرن وانگر حال اے۔ تُسی ایتھے ٹھیرو تے جاگدے رہو۔
35
تے اوہ تھوڑا اگّے وَدّھ کے زمین اُتّے ڈِگّ پیا۔ تے دُعا منگی۔ پئی جے ہوسکے ایہہ گھڑی مَیتھوں ٹل جائے۔
36
تے اوس آکھیا۔ ابّا یعنی اے باپ سبھ کُجھ تَیتھوں ہوسکدا اے۔ ایس پیالے نُوں میرے کولوں ہٹا دے۔ پر اوہ نا ہوئے جو مَیں چاہناں آں۔ سگوں اوہ جو تُوں چاہنا ایں۔
37
فیر اوہ آیا۔ تے اوہناں نُوں سُتّے ہوئے ویکھیا۔ تے پطرس نُوں آکھیا۔ شمعُون تُوں سُتّا ہویا ایں؟ تَیتھوں اِک گھڑی وی جاگن نئیں ہویا۔
38
جاگو تے دُعا منگو پئی تُسی ازمایش وِچ نا پَوو۔ رُوح تے تیار اے پر بدن کمزور اے۔
39
تے اوہ فیر گیا۔ تے اوہو گلّ آکھ کے دُعا منگی۔
40
تے فیر آ کے اوس اوہناں نُوں سُتّیاں ویکھیا کیوں جو اوہناں دِیاں اَکھّیاں نِیندر نال بھریاں ہویاں سن۔ تے اوہ نئیں جان دے سن پئی اوہنوں کِیہ جواب دین؟
41
تے اوہ ترِیجی وار آیا۔ تے اوہناں نُوں آکھیا۔ ہُن سُتّے رہو۔ تے آرام کرو۔ بس ہُن ویلا آگیا اے۔ ویکھو اِبنِ آدم گُنہگاراں دے حوالے کِیتا جاندا اے۔
42
اُٹھو چلّئے۔ ویکھو میرا پھڑان والا نیڑے آیا اے۔
43
تے جدوں اجے اوہ بولدائی سی۔ اوسے ویلے یہُوداہ جیہڑا باراں وِچوں اِک سی آگیا۔ تے سردار کاہِناں تے فقِیہاں تے بزُرگاں ولّوں اِک بِھیڑ تلواراں تے لاٹھِیاں لئی ہوئی اوہدے نال سی۔
44
تے اوہدے پھڑان والے نیں اوہناں نُوں ایہہ پَتا دِتّا سی۔ پئی جِہنُوں مَیں چُمّاں۔ اوہو اے۔ اوہنوں پھڑ کے تگڑائی نال لے جاؤ۔
45
سو جد اوہ آگیا۔ اونویں اوہدے کول آ کے آکھیا۔ اے ربّی۔ تے اوہنوں چُمّ لیا۔
46
تَد اوہناں اوہدے اُتّے ہتّھ پائے تے اوہنوں پھڑ لیا۔
47
تے اوہناں وِچوں جیہڑے اوتھے کھلوتے سن۔ اِک نیں اپنی تلوار کھِچّ لئی تے سردار کاہِن دے نوکر نُوں ماری۔ تے اوہدا کنّ اُڈا دِتّا۔
48
تے یِسُوع اوہناں نُوں آکھیا۔ پئی تلواراں تے لاٹھِیاں لے کے تُسی مَینُوں چور وانگُوں پھڑن نِکلے ہو؟
49
مَیں تے روز ہیکل وِچ تُہاڈے کول ساں۔ تے تعلِیم دیندا ساں۔ تے تُساں مَینُوں نا پھڑیا۔ پر ایہہ ایس لئی ہویا۔ پئی نوِشتے پُورے ہو جان۔
50
تے سارے اوہنوں چھڈ کے بھج گئے۔
51
تے اِک جوان جِس مَلمَل دا کپڑا اپنے ننگے بدن اُتّے لیا ہویا سی۔ اوہدے مگر ٹُر پیا۔ تے لوکاں اوہنوں پھڑیا۔
52
پر اوہ کپڑا چھڈ کے ننگا بھج گیا۔
53
تے اوہ یِسُوع نُوں سردار کاہِن دے کول لے گئے تے سارے سردار کاہِن تے بزُرگ تے فقِیہ اوہدے کول اکٹّھے ہوئے۔
54
تے پطرس دُوروں اوہدے پِچّھے پِچّھے سردار کاہِن دے وِہڑے دے اندر تِیکر ٹُرگیا۔ تے پیادیاں دے نال بَہہ کے اَگ سیکن لگّا۔
55
تے سردار کاہِن تے ساری مجلس یِسُوع اُتّے اوہنوں مارن لئی گواہی لبّھدے سن۔ پر نا لَبّھی۔
56
بتھیرے اوہدے اُتّے جُھوٹھے گواہ بُھگتے۔ پر اوہناں دی گواہی رَلدی نئیں سی۔
57
تے کئیاں اُٹھ کے ایہہ آکھ کے اوہدے اُتّے گواہی دِتّی۔
58
پئی اساں اوہنوں ایہہ آکھدیاں سُنیاں پئی مَیں ایس ہیکل نُوں جیہڑی ہتّھ نال بنائی ہوئی اے ڈھا دیاں گا۔ تے تِنّاں دِناں دے اندر اندر اِک ہور نُوں بناواں گا۔ جیہڑی ہتّھاں دی بنائی ہوئی نا ہوئے۔
59
تَد وی اوہناں دی گواہی اِکّو جِہی نئیں سی۔
60
تے سردار کاہِن وِچکار کھلو گیا تے یِسُوع نُوں ایہہ پُچھیا۔ پئی تُوں کُجھ جواب نئیں دیندا؟ ایہہ تیرے اُتّے کِیہ گواہی دیندے نیں؟
61
پر اوہ چُپ ای کر رہیا تے کُجھ جواب نا دِتّا۔ سردار کاہِن نیں فیر اوہنوں پُچھیا۔ تے اوہنوں آکھیا۔ تُوں مسِیح ایں۔ اوس مُبارک دا پُتر؟
62
یِسُوع آکھیا۔ مَیں آں۔ تے تُسی اِبنِ آدم نُوں قُدرت دے سَجّے ہتّھ بَیٹھیاں ہویاں تے بدّلاں نال آؤندیاں ویکھو گے۔
63
تَد سردار کاہِن اپنے کپڑے پاڑ کے آکھیا۔ بس ہُن سانُوں ہورناں گواہاں دی کِیہ لوڑ اے؟
64
تُساں کُفر سُنیا۔ تُہانوں کِیہ معلُوم ہوندا اے؟ تَد اوہناں سبھناں اوہنوں مَوت دے لائق ہون دا فتویٰ دِتّا۔
65
تَد کئی اوہدے اُتّے تُھکن تے اوہدا مُنھ ڈھکن تے اوہنوں دَھپھے مارن تے اوہنوں آکھن لگّے۔ نبُوّت نال دس۔ تے پیادیاں اوہنوں چپیڑاں مار کے پھڑ لیا۔
66
تے جدوں پطرس ہیٹھاں وِہڑے وِچ سی۔ سردار کاہِن دِیاں ٹہلناں وِچوں اِک آئی۔
67
تے پطرس نُوں اَگ سیکدیاں ویکھ کے اوہدے ولّ نظر کِیتی تے آکھیا تُوں وی یِسُوع ناصری دے نال سائیں۔
68
پر اوہ مُکّر کے بولیا۔ مَیں نا جان دا نا سمجھنا آں۔ پئی تُوں کِیہ آکھنی ایں تے اوہ باہر ڈیوڑھی وِچ ٹُر گیا۔ تے کُکّڑ بانگ دِتّی۔
69
تے ٹہلن اوہنوں ویکھ کے فیر اوہناں نُوں جیہڑے کول کھلوتے سن آکھن لگّی۔ ایہہ اوہناں وِچوں اِک اے۔
70
پر اوہ فیر مُکّر گیا تے فیر تھوڑے چِر پِچّھوں جیہڑے کول کھلوتے سن اوہناں پطرس نُوں آکھیا ٹھیک تُوں اوہناں وِچوں ایں کیوں جو تُوں گلِیلی ایں۔
71
پر اوہ لعنت کرن تے سَونہہ کھان لگّا۔ پئی مَیں اوس بندے نُوں۔ جِہدی گلّ تُسی کر دے ہو نئیں جان دا۔
72
تے اونویں کُکّڑ دُوجی وار بانگ دِتّی۔ تے پطرس نُوں اوہ گلّ یاد آئی جیہڑی یِسُوع اوہنوں آکھی سی۔ پئی کُکّڑ دے دو وار بانگ دین توں پہلاں تُوں تَرے وار میرا اِنکار کریں گا تے اوہ اوس گلّ نُوں سوچ کے رون لگّا۔
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 15 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16