Psalms 109

Polish NBG

← Chapter 108 Jump to: Chapter 110 →

1Z Bogiem uzyskamy przewagę, On zdepcze naszych wrogów.

2Przewodnikowi chóru, pieśń Dawida. Nie zamilknij Boże mojej chwały.

3Gdyż usta niegodziwe, usta zdradzieckie są przeciw mnie rozwarte, przemawiają do mnie językiem fałszu.

4Oplątali mnie słowami nienawiści i bez przyczyny mnie zwalczają.

5Oskarżają mnie za moją miłość; a ja się modlę.

6Zesłali na mnie złe za dobre i nienawiść za moją miłość.

7Ustanów przeciwko niemu niegodziwca, a u jego prawicy niech stanie oskarżyciel.

8Gdy będzie sądzony niech wyjdzie potępiony, a jego modlitwa niech się stanie grzechem.

9Niech jego dni będą krótkie, a jego straż niech weźmie inny.

10Niech jego dzieci będą sierotami, a jego żona wdową.

11Niech się tułają jego synowie, żebrzą i proszą z dala od swoich ruin.

12Niech lichwiarz zastawi sidła na wszystko, co do niego należy, i niech obcy zagarną jego pracę.

13Niech mu nikt nie zachowa łaski i niech nikt się nie lituje nad jego sierotami.

14Niech jego potomstwo będzie skazane na wytępienie, a w drugim pokoleniu niechaj wygaśnie ich imię.

15Niech wina jego przodków będzie pamiętaną przez Boga, i nie zostanie zatarty grzech jego matki.

16Niech będą ustawicznie przed WIEKUISTYM; niech zgładzi z ziemi ich wspomnienie.

17Dlatego, że nie pamiętał czynów miłosierdzia i prześladował człowieka uciśnionego, biednego, utrapionego w sercu, by mu zgotować śmierć.

18Umiłował przekleństwo więc niechaj na niego spadnie; nie pragnął błogosławieństwa więc niech się od niego oddali

19Niech się odzieje przekleństwem jak swoją szatą; niech jak woda wsiąknie w jego wnętrze, i w jego kości jak olej.

20Niech mu będzie jak płaszcz, którym się okrywa i pas, którym się zawsze opasuje.

21Taką niech będzie od BOGA zapłata dla moich przeciwników, którzy się zmawiają przeciwko mojej duszy.

22A Ty, WIEKUISTY, mój Panie, uczyń ze mną według Twojego Imienia, bo błogą jest Twoja łaska; ocal mnie.

23Gdyż jestem uciśniony i biedny, a me serce zranione jest w moim wnętrzu.

24Znikam jak cień, co ustępuje; tułam się jak szarańcza.

25Me kolana gną się od postu, moje ciało wyzbyło się tłuszczu.

26Więc stałem się dla nich pośmiewiskiem; widząc mnie potrząsają głową.

27Dopomóż mi WIEKUISTY, Boże mój, wybaw mnie Twoją łaską.

28Niech poznają, że to Twoja ręka, że to Ty, WIEKUISTY, uczyniłeś.

29Niechaj oni złorzeczą a Ty błogosław; powstali więc się powstydzą, a Twój sługa będzie się radował.

30Moi przeciwnicy odzieją się sromotą, jak opończą okryją się swoją hańbą.

31A ja, mymi ustami, będę wielce wysławiał WIEKUISTEGO i pośród wielu Go chwalił.

32Bo stanie po prawicy nędznego, by go wybawić od sędziów jego duszy.

← Chapter 108 Jump to: Chapter 110 →