Ephesians 2

Polish NPD

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Tej właśnie mocy Bóg użył również wobec was, kiedy byliście duchowo martwi z powodu waszych występków i grzechów.

2Tkwiąc w nich, postępowaliście według wzorców otaczającego was świata, realizując w ten sposób plany władcy mocarstwa mroku, to znaczy ducha, który nieustannie działa pośród synów buntu.

3Wszyscy zresztą kiedyś do nich należeliśmy, gdy ulegając swej starej naturze, spełnialiśmy jej zmysłowe pożądania i zamysły. Z tego to powodu, podobnie jak inni, zasługiwaliśmy na Boży gniew.

4Jednak Bóg, który jest nadzwyczaj bogaty w miłosierdzie, w ogromie swej ofiarnej miłości, jaką okazał nam w Chrystusie,

5w Nim powołał nas do Życia. I to kogo? Nas, ludzi, którzy byliśmy duchowo martwi z powodu grzechu! I właśnie z mocy tego grzechu Bóg uwolnił nas aktem swojej łaski!

6Co więcej, udostępniając nam Życie w Chrystusie Jezusie, w Nim także zapewnił nam miejsce w Niebiosach.

7To wszystko uczynił w jednym celu, aby w czasie, który nieuchronnie nadejdzie, ukazać ogrom swojej łaskawości poprzez łagodność, z jaką potraktuje nas wszystkich, którzy trwamy w Chrystusie Jezusie.

8Na tym bowiem polega Boża łaskawość, iż to On dokonuje zbawienia każdego, kto całą swoją wiarę i zaufanie składa w Chrystusie. Taka jest suwerenna Boża decyzja i taki jest dar Najwyższego, który On nam ofiarował.

9A decyzja ta i Boże działanie w żaden sposób nie zależą od naszych uczynków, aby nikt nie mógł pysznić się czy chlubić!

10Jednak nie na tym kończy się Boży plan zbawienia. Najwyższy pragnie, abyśmy – będąc już nowym stworzeniem w Chrystusie Jezusie – pełnili Jego wolę, realizując dobre dzieła, które On sam wcześniej zaplanował dla nas do wykonania.

11Zrozumcie to, iż dawniej – będąc zwani przez Żydów poganami z powodu braku rytualnego obrzezania –

12byliście faktycznie obcy społeczności Izraela, a przez to nie mieliście szansy na udział w obiecanym mu Nowym Przymierzu, gdyż bez Chrystusa byliście traktowani jako ci, którzy nie znają prawdziwego Boga i żyją bez nadziei na tym świecie.

13Teraz jednak, włączeni w Chrystusa Jezusa, nie jesteście już więcej uważani przez Boga za obcych czy odległych, lecz dzięki krwi Chrystusa przelanej na krzyżu staliście się Bogu bliscy!

14W Jezusie bowiem Bóg ustanowił swoje przymierze pokoju i w Nim złączył obie grupy ludzkości, to znaczy Żydów i nie‐Żydów, w jeden żywy organizm, który obecnie jest Ludem Bożym. W swej ludzkiej naturze Chrystus zburzył mur, który dotąd dzielił Żydów i nie‐Żydów, to znaczy usunął wrogość, jaka między nimi panowała.

15A wprowadzając między tymi grupami swój pokój, pokazał, że Prawo Mojżeszowe, wraz ze wszystkimi swoimi wymogami, od tego momentu stało się już bezużyteczne. W ten sposób z dwóch grup ludzkości stworzył w sobie jeden, nowy rodzaj człowieka.

16A przechodząc przez cierpienie na krzyżu, w swoim ciele zadał śmierć wszelkiej wrogości, która między nimi panowała i wszystkich jednakowo pojednał z Bogiem,

17gdyż celem Jego przyjścia na Ziemię było zwiastowanie Bożego pokoju nie tylko nam, Żydom, którzy byliśmy blisko, ale również i wam, nie‐Żydom, którzy byliście daleko.

18Przez Niego bowiem tak jedni, jak i drudzy otrzymaliśmy w tym samym Duchu równy przystęp do Ojca.

19Nie jesteście więc już ani obcymi, ani jakimiś tułającymi się imigrantami, ale świętymi i pełnoprawnymi obywatelami Bożego Królestwa. Jesteście domownikami Boga – Jego świątynią,

20która została wzniesiona na fundamencie wiary Apostołów i proroków, której głównym kamieniem spajającym jest sam Chrystus Jezus!

21W Nim to bowiem zwiera się cała ta budowla, gdyż to On, samym sobą, spaja wszystko w jeden święty Boży Przybytek.

22W ten sposób w Chrystusie jesteście budowani na duchową świątynię Boga, w której On pragnie mieszkać.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →