Job 7

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1Czy nie żołnierką dla człowieka jest być na ziemi, a jego dni – czy nie są jak dni najemnika?

2Jak niewolnikowi spragnionemu cienia i jak najemnikowi oczekującemu swej zapłaty,

3tak mi przydzielono miesiące marności i wyznaczono mi [całe] noce niedoli.

4Gdy się kładę, pytam: Kiedy wstanę? – a [sporo] mierzy wieczór – i przewracam się z boku na bok po świt.

5Moje ciało obleczone w robactwo i grudę prochu, moja skóra twardnieje i cieknie.

6Moje dni umykają mi jak czółenko i przemijają pozbawione nadziei.

7Pamiętaj, że tchnieniem jest me życie, moje oko nie ujrzy już szczęścia.

8Nie zobaczy mnie oko patrzącego, twe oczy na mnie – a mnie nie ma!

9Rozpływa się obłok i znika; tak ze schodzącym do Szeolu – nie wraca.

10Nie powróci już do swego domu, nie zapozna się już z nim jego miejsce.

11I ja nie powstrzymam ust – będę mówił w przygnębieniu mego ducha – będę narzekał w goryczy mojej duszy.

12Czy ja jestem morzem lub potworem morskim, że stawiasz przy mnie straż?

13Gdy pomyślę: Pocieszy mnie moje posłanie, moje łoże ulży mi w narzekaniu,

14to straszysz mnie snami i przerażasz mnie widziadłami,

15tak że wolałaby uduszenie moja dusza, śmierć [zamiast kołatania się w] mych kościach.

16Mam dość! Nie chcę żyć [tu] na wieki! Odstąp ode mnie, bo parą są me dni!

17Czym jest śmiertelnik, że czynisz go tak ważnym i że przykładasz do niego swe serce,

18że go nawiedzasz co rano i co chwila doświadczasz?

19Kiedy przestaniesz się we mnie wpatrywać i ulżysz mi, abym przełknął moją ślinę?

20Jeśli zgrzeszyłem, to co Ci uczyniłem, [o Ty], stróżu człowieka? Dlaczego wystawiasz mnie sobie na cel, tak że sam stałem się dla siebie ciężarem?

21I dlaczego nie usuwasz mej nieprawości i nie przebaczasz mojej winy? Bo wkrótce legnę w prochu, a gdy mnie będziesz wypatrywał – mnie nie będzie.

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →