Lamentations 5

polish

← Chapter 4 Jump to:

1Wspomnij, Panie, na to, co się z nami stało! Spójrz i przypatrz się naszej zniewadze.

2Nasze dziedzictwo przypadło obcym, nasze domy cudzoziemcom.

3Staliśmy się sierotami, bez ojca, nasze matki są jakby wdowy.

4Naszą wodę pijemy za pieniądze, musimy płacić za owoce drzew naszych.

5Jarzmo ciąży na karku, omdlewamy, nie dają nam wytchnienia.

6Wyciągamy rękę do Egiptu, do Asyrii, by się najeść do syta.

7Nasi ojcowie zgrzeszyli, nie ma ich, a my dźwigamy ich winy.

8Niewolnicy nami rządzą, nie ma, kto by nas wyrwał z ich ręki.

9Swój chleb zdobywamy z narażeniem własnego życia na cios miecza, który zagraża na pustyni.

10Nasza skóra rozpalona jak piec od gorączki głodowej.

11Kobiety gwałcono na Syjonie, panny w miastach judzkich.

12Książęta wieszani byli ich rękami, nie uszanowano powagi starszych.

13Młodzieńcy musieli nosić kamienie młyńskie, a chłopcy potykali się pod ciężarem drew.

14Starcy zaniechali wysiadywania w bramach, a młodzieńcy gry na instrumentach strunowych.

15Ustała radość naszego serca, nasz taniec zamienił się w pochód żałobny.

16Spadła korona z naszej głowy, biada nam, bo zgrzeszyliśmy!

17Dlatego chore jest nasze serce, dlatego zaćmione są nasze oczy,

18z powodu góry Syjon, że jest spustoszona, że szakale po niej biegają.

19Ale Ty, Panie, trwasz na wieki, twój tron z pokolenia w pokolenie.

20Dlaczego chcesz na zawsze zapomnieć o nas, opuścić nas na tak długi czas?

21Spraw, Panie, byśmy wrócili do ciebie, a wrócimy! Odnów nasze dni jak niegdyś!

22Czyżbyś już zupełnie nas odrzucił? Czy tak bardzo na nas się gniewasz?

← Chapter 4 Jump to: