Mark 11

Seraiki

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1جِیں ویلے او یروشلیم دے نیڑے زیتون دے پہاڑ اُتے بیت فگے تے بیت عنیاہ دے نیڑے پُجے تاں یسُوع آپنڑے شاگرداں ءچوں ڈُو کُوں بھیجیا

2تے اُنہاں کُوں آکھیا جو ”آپنڑے سامنڑے آلی وستی ءچ ونجو تے اُوندے ءچ داخل تھیندے ای تُہاکُوں ہِک جوان گڈھاں بدھیا ہویا مِلسی جئیں اُتے ہُنڑ تئیں کوئی سوار نئیں تھیّا۔ اُونکُوں کھول تے گِھن آؤ۔

3جے کوئی تُہاڈے کنُوں پُچھے جو ایہ کیا کریندے ہیوے تاں اکھائے جو مالک کُوں اِیندی ضرورت ہے۔ او فوراً اُونکُوں اِتھاں بھیج ڈیسی۔“

4بس او گئے تے اُنہاں کُوں ہِک جوان گڈھاں سامنڑے گلی ءچ دروازہ نال بدھیا ہویا مِلیا تے او اُونکُوں کھولنڑ لگے۔

5پر اُتھاں کھڑے ہوئے کُجھ لوکاں اُنہاں تُوں پُچھیا، ”ایہ کیا کریندے ہیوے؟ گڈھاں کُوں کیوں کھولیندے پئے ہیوے؟“

6اُنہاں اُوہو کُجھ آکھیا جیہڑا یسُوع اُنہاں کُوں ڈسایا ہا، وَل اُنہاں، اُنہاں کُوں گِھن ونجنڑ ڈِتا۔

7بس او گڈھاں کُوں یسُوع کولھ گِھن آئے تے آپنڑے کپڑے اُوندے اُتے سَٹ ڈِتے تے یسُوع اُوندے اُتے سوار تھی گِیا۔

8تے بہُوں لوکاں رستے ءچ آپنڑے کپڑے وچھا ڈِتے۔ ڈُوجھیاں رَڑھاں ءچوں لڑیاں کپ تے وچھا ڈِتیاں۔

9جیہڑے اُوندے اگُوں پِچُھوں ٹُردے پئے ہَن، نعرے مریندے ویندے ہَن جو ”ہوشعنا! مُبارک ہے او جیہڑا رب العالمین دے ناں کنُوں آندے ۔

10مُبارک ہے ساڈے پِیُو داؤد دی بادشاہی جیہڑی آندی پئی ہے۔ سبھ تُوں اُچے اسمان اُتے ہوشعنا۔“

11یسُوع یروشلیم ءچ داخل تھی تے ہیکل ءچ آیا تے ہر چیز کُوں غور نال ڈِٹھا۔ وَل او بارہاں شاگرداں نال بیت عنیاہ کُوں گِیا کیوں جو شام تھی گئی ہئی۔

12ڈُوجھے ڈینہہ جِیں ویلے او بیت عنیاہ ءچوں نِکلے تاں یسُوع کُوں بُکھ لگی۔

13او دُور کنُوں ہنجیر دا ہِک درخت جیندے ءچ پتے ہَن ڈیکھ تے گِیا جو شاید اُوندے ءچ کُجھ پھل مِلے۔ پر جِیں ویلے اُوندے کولھ پُجیا تاں سوائے پتیاں دے کُجھ نہ مِلیا کیوں جو ہنجیر دا موسم نہ ہا۔

14اُوں اُونکُوں آکھیا، ”ولا تَیں کنُوں کوئی کڈھائیں پھل نہ کھاوے۔“ تے اُوندے شاگرداں ایہ سُنڑیا۔

15وَل او یروشلیم ءچ آئے۔ تے یسُوع ہیکل ءچ داخل تھیّا تے صحن ءچ خرید و فروخت کرݨ آلیاں کُوں باہر کڈھنڑ لگا تے پیسے بدلاوݨ آلیاں دیاں میزاں تے کبوتر ویچنڑ آلیاں دیاں چوکیاں اُلٹ ڈِتیاں۔

16اُوں کہیں کُوں ہیکل ءچوں کوئی سامان چا تے نہ ونجنڑ ڈِتا۔

17تے تعلیم ڈیندے ہوئے اُنہاں کُوں آکھیا، ”کیا ایہ نئیں لِکھیا جو ’میڈا گھر سبھ قوماں کیتے دُعا دا گھر اکھویسی؟‘ پر تُساں اُونکُوں ’ڈاکواں دا ڈیرہ بنڑا ڈِتے‘ ۔“

18سردار کاہِن تے شریعت دے عالم ایہ سُنڑ تے اُونکُوں ہلاک کرݨ دا موقع گولھنڑ لگے کیوں جو اُوں کنُوں ڈر دے ہَن اِیں واسطے جو سبھ لوک اُوندی تعلیم کنُوں حیران ہَن۔

19جِیں ویلے شام تھئی تاں یسُوع آپنڑے شاگرداں سمیت شہر کنُوں باہر گئے۔

20وَل سویل کُوں جِیں ویلے او اُتھوں کنُوں لنگھے تاں اُنہاں ڈِٹھا جو ہنجیر دا درخت جڑھ تئیں سُکا پِیا ہے۔

21پطرس کُوں او گالھ یاد آئی تے اُونکُوں آکھنڑ لگا، ”ربّی! ڈیکھ ایہ ہنجیر دا درخت جیندے اُتے تُساں لعنت کیتی ہئی، سُک گِیا ہے۔“

22یسُوع جواب ءچ اُنہاں کُوں آکھیا، ”خُدا اُتے اِیمان رکھو۔

23مَیں تُہاکُوں سچ آدھا ہاں جو جیہڑا کوئی اِیں پہاڑ کُوں آکھے جو ’آپنڑی جاہ کنُوں پٹیج وَنج تے سمندر ءچ وَنج ڈھے،‘ تے آپنڑے دل ءچ شک نہ کرے بلکہ یقین رکھے جو جیہڑا کُجھ آدھے او تھی ویسی، تاں اُوندے کیتے اُوہو تھیسی۔

24اِیں واسطے مَیں تُہاکُوں آدھا ہاں جو تُساں دُعا ءچ جیہڑا کُجھ منگدے ہیوے یقین رکھو جو تُہاکُوں مِل گئے، تے او تُہاکُوں مِل ویسی۔

25جِیں ویلے تُساں دُعا کیتے کھڑے تھیندے ہیوے، جے تُہاکُوں کہیں کنُوں کُجھ شِکوہ ہے تاں اُونکُوں معاف کر ڈیؤ تاں جو تُہاڈا اسمانی باپ وی تُہاڈے گُناہ بخش ڈیوے۔

26[ جے تُساں معاف نہ کریسو تاں تُہاڈا اسمانی باپ تُہاڈے گُناہ وی معاف نہ کریسی۔]“

27وَل او یروشلیم ءچ آئے۔ تے جِیں ویلے یسُوع ہیکل ءچوں لنگھدا پِیا ہا تاں سردار کاہِن تے شریعت دے عالم تے بزُرگ اُوندے کولھ آئے

28تے اُونکُوں پُچھنڑ لگے، ”تُوں اِنہاں کماں کُوں کِیں اِختیار نال کریندیں؟ یا کئیں تیکُوں ایہ اِختیار ڈِتے جو ایہ کم کریں؟“

29یسُوع اُنہاں کُوں آکھیا، ”مَیں وی تُہاڈے کنُوں ہِک سوال پُچھدا ہاں۔ جے تُساں اُوندا جواب ڈے ڈیسو تاں مَیں وی ڈسا ڈیساں جو مَیں اِنہاں کماں کُوں کِیں اِختیار نال کریندا ہاں۔

30یُوحنّا دا بپتسمہ اسمان دی طرفوں ہا یا اِنسان دی طرفوں؟ میکُوں جواب ڈیؤ۔“

31او آپس ءچ آکھنڑ لگے جو ”جے اساں آکھوں جو ’اسمان دی طرفوں،‘ تاں او اکھیسی ’وَل تُساں اُوندا یقین کیوں نہ کیتا؟‘

32تے جے آکھوں ’اِنسان دی طرفوں،‘ تاں اساں عوام کنُوں ڈردے ہیں کیوں جو سبھ لوک یُوحنّا کُوں واقعی نبی منیندے ہِن۔“

33بس اُنہاں جواب ءچ یسُوع کُوں آکھیا، ”اساں نئیں جانڑدے۔“ یسُوع اُنہاں کُوں آکھیا، ”مَیں وی تُہاکُوں نئیں ڈسیندا جو اِنہاں کماں کُوں کِیں اِختیار نال کریندا ہاں۔“

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →