Revelation 11

Seraiki

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1وَل میکُوں ناپنڑ کیتے ڈنڈے جِیہا ہِک کانا ڈِتا گِیا تے ڈسایا گِیا جو ”اُٹھی تے خُدا دی ہیکل تے قُربان گاہ کُوں ناپ تے اُتھاں عبادت کرݨ آلیاں کُوں گِنڑ ۔

2پر ہیکل دے باہر آلے صحن کُوں چھوڑ ڈیویں تے اُونکُوں نہ ناپیں کیوں جو او غیر قوماں کُوں ڈے ڈِتا گئے۔ او بِتالیہہ مہینیاں تئیں مُقدّس شہر کُوں لتڑیندے راہسن۔

3مَیں آپنڑے ڈُو گواہاں کُوں اِختیار ڈیساں تے او ٹاٹ ولھیٹ تے ہِک ہزار ڈُو سو سَٹھ (1,260) ڈینہہ تئیں نبُوّت کریسن۔“

4ایہ زیتون دے ڈُو درخت تے ڈُو چراغ دان ہِن جیہڑے زمین دے مالک دے حضُور کھڑے ہِن ۔

5جے کوئی اُنہاں کُوں نُقصان پُچاوݨ چاہوے تاں اُنہاں دے مُنہ ءچوں بھاہ نِکلدی ہے تے اُنہاں دے دُشمنڑاں کُوں کھا ویندی ہے۔ جیہڑا کوئی اُنہاں کُوں نُقصان پُچاوݨ چاہسی، او وی ضرور اِینویں ای ہلاک تھیسی۔

6اُنہاں کُوں ایہ اِختیار ہے جو اسمان کُوں بند کر ڈیوݨ تاں جو اُنہاں دی نبُوّت دے ڈینہاں ءچ بارش نہ تھیوے۔ تے اُنہاں کُوں پانڑی اُتے اِختیار ہے جو خون ءچ تبدیل کر ڈیوݨ تے جِیں ویلے وی چاہوݨ قِسم قِسم دیاں آفتاں، زمین اُتے نازل کرݨ ۔

7جِیں ویلے او آپنڑی گواہی ڈے ڈیسن تاں بے تَل کھڈے کنُوں نِکلنڑ آلا حیوان اُنہاں اُتے حملہ کریسی تے اُنہاں اُتے غالب آ تے اُنہاں کُوں مار سٹیسی۔

8تے اُنہاں دیاں لاشاں اُوں وڈے شہر دیاں سڑکاں اُتے پئیاں راہسن جِینکُوں علامتی طور تے سدُوم تے مِصر دا ناں ڈِتا گئے۔ اُوں شہر ءچ ساڈا خُداوند وی صلیب اُتے چڑھایا گِیا ہا۔

9تے مختلف اُمتاں، قبیلیاں، زباناں تے قوماں دے لوک اُنہاں دیاں لاشاں کُوں ساڈھے ترے ڈینہہ تئیں ڈیدھے راہسن تے اُنہاں کُوں دفناوݨ نہ ڈیسن۔

10زمین دے راہنڑ آلے اُنہاں دی موت اُتے شادمان تھی تے خوشی منیسن تے ہِک ڈُوجھے کُوں تحفے بھجیسن کیوں جو اُنہاں ڈوہائیں نبیاں، زمین آلیاں کُوں ستایا ہا۔

11پر ساڈھے ترے ڈینہہ بعد خُدا دی طرفوں اُنہاں ءچ زندگی دا دم پُھونکیا گِیا تے او آپنڑے پیراں اُتے کھڑے تھی گئے۔ اُنہاں دے ڈیکھنڑ آلیاں اُتے بہُوں خوف چھا گِیا۔

12وَل اُنہاں کُوں اسمان کنُوں ہِک اُچی اواز سُنڑائی ڈِتی جیہڑی ایہ آدھی پئی ہئی جو ”اِتھاں اُتے آ ونجو۔“ تے او بدلاں اُتے سوار تھی تے دُشمنڑاں دے ڈیدھے ڈیدھے اسمان اُتے چلے گئے۔

13اُوں ویلے ہِک وڈا زلزلہ آیا تے شہر دا ڈاہواں حصہ ڈھے پِیا۔ سَت ہزار لوک اُوں زلزلے نال مارے گئے تے جیہڑے باقی بچ گئے، اُنہاں دہشت زدہ تھی تے اسمان دے خُدا دی تعریف کیتی۔

14ڈُوجھا افسوس تھی گِیا۔ ہُنڑ ڈیکھو تریجھا افسوس جلدی تھیوݨ آلا ہے۔

15جِیں ویلے ستویں فرشتے آپنڑا نرسِنگا وجایا تاں اسمان کنُوں اُچیاں اوازاں آوݨ لگیاں جیہڑیاں ایہ آدھیاں پئیاں ہَن، ”دُنیا دی بادشاہی ساڈے خُداوند تے اُوندے مسیح دی تھی گئی ہے تے او ہمیشاں تئیں بادشاہی کریندا راہسی۔“

16تے اُنہاں چوِّیہہ بزُرگاں جیہڑے خُدا دے حضُور آپنڑے آپنڑے تخت اُتے بیٹھے ہَن، مُنہ دے بھار ڈھے تے خُدا کُوں سجدہ کیتا

17تے آکھیا جو ”اے خُداوند، قادر ِ مُطلق خُدا، تُوں جیہڑا ہیں تے ہَویں اساں تیڈا شُکر کریندے ہیں کیوں جو تَیں آپنڑے عظیم اِختیار کُوں اِستعمال کر تے بادشاہی کیتی ۔

18قوماں کاوڑ ءچ آ گئیاں تے تیڈا عذاب نازل تھیّا۔ ہُنڑ ویلا آ گِیا ہے جو مُردیاں دی عدالت کیتی ونجے تے تُوں آپنڑے خدمت گُزار نبیاں تے مُقدّساں کُوں تے چھوٹے وڈیاں کُوں جیہڑے تیڈا خوف منیندے ہِن، اجر بخشیں تے جِنہاں زمین اُتے تباہی مچائی ہئی اُنہاں کُوں تباہ کر ڈِتا ونجے۔“

19وَل خُدا دی ہیکل جیہڑی اسمان ءچ ہے کھول ڈِتی گئی تے اُوندے اندر اُوندے عہد دا صندوق نظر آیا۔ تے بجلیاں تے گجکار دیاں اوازاں پیدا تھیّاں، زلزلہ آیا تے بہُوں ننڑاوے پئے۔

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →