Hebrews 3

Sundanese Bible (Sunda) - KITAB SUCI (LAISUN) 1991

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Dulur-dulur sasama Kristen! Aranjeun ge geus disalaur ku Allah. Puseurkeun hate ka Yesus, anu ku Allah diutus jadi Imam Agung agama anutan urang.

2Yesus satia ka Allah, anu ngangkat Anjeunna nyepeng eta padamelan, saperti Musa anu satia nohonan papancen di gedong Allah.

3Tapi Yesus leuwih agung ti batan Musa, ibaratna nu nyieun imah leuwih diajenan ti batan imah jieunna.

4Imah tangtu aya anu nyieunna, ari saniskara sajagat raya dipidamelna ku Allah.

5Musa satia ngawula di gedong Allah, bari ngutarakeun hal-hal anu diandikakeun ku Allah ngeunaan jaman nu bakal datang.

6Tapi kasatiaan Kristus mah kasatiaan nu jadi Putra, anu kagungan rasa tanggung jawab perkara gedong Allah. Ari nu disebut gedong Allah nya eta urang, lamun urangna tetep junun kana hal anu dijieun pangharepan.

7Jadi, sakumaha nu diandikakeun Roh Suci, nya eta, ”Lamun maraneh poe ieu ngadarenge gentra Allah,

8ulah basangkal cara karuhun maraneh, ngalawan ka Allah, waktu maranehna ngadoja ka Mantenna di gurun keusik.

9Maranehanana ka Kami ngadoja, nyoba, timbalan Allah, padahal maranehna geus narenjo anu ku Kami dipigawe salila opat puluh taun.

10Ku sabab kitu Kami jadi ambek, nepi ka nimbalan kieu, ʼIeu jelema-jelema teh daroraka sapapanjangna, arembungeun bae ngagugu parentah-parentah Kami.ʼ

11Awahing ku ambek Kami sumpah, ʼMaranehanana moal jadi diasupkeun ka tanah anu ku Kami dijangjikeun, ku Kami moal dibere reureuh!ʼ ”

12Dulur-dulur sakapercayaan! Sing ati-ati, ulah aya anu boga hate jahat jeung teu percayaan kawas kitu nepi ka nukangan Allah anu jumeneng.

13Sabalikna, supaya ulah nepi ka aya anu kabengbat ku dosa nepi ka jadi jelema jahat, kudu silih tulungan unggal-unggal poe, salila hirup di jaman anu dina Kitab Suci disebut ”Poe ieu”.

14Sabab urang teh kabeh geus jadi kanca-kanca Kristus, asal pengkuh nepi ka ahir nyekel kayakinan anu geus jadi cecekelan ti awalna.

15Sing aringet, kumaha ceuk Kitab Suci tea, ”Lamun maraneh poe ieu ngadarenge gentra Allah, ulah basangkal cara karuhun maraneh, ngalawan ka Allah.”

16Jelema-jelema anu mana anu ngadarenge gentra Allah tapi ngaralawan teh? Nya eta jelema-jelema anu ku Musa dibawa budal ti Mesir tea, kabeh.

17Ka saha Allah bendu nepi ka opat puluh taun teh? Ka jelema-jelema anu daroraka tea, nepi ka maranehanana tinggolepak maraot di gurun keusik.

18Timbalan Allah anu ungelna, ”Maranehna moal dibikeun arasup ka tanah keur tempat reureuhna, sanajan ku Kami geus dijangjikeun” — ka saha ditujulkeunana? Ka jelema-jelema anu ngaralawan tea.

19Jadi eces, pang maranehna teu kungsi arasup ka eta tanah teh lantaran teu palercayaeun.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →