1 Timothy 6

Tajik (KMO) (Китоби Муқаддас Оммафаҳм) - No Year

← Chapter 5 Jump to:

1Имондороне, ки ғулом ҳастанд, хӯҷаинони худро бояд аз таҳти дил ҳурмату иззат кунанд. Чунин муносибат номи Худо ва таълимоти масеҳиро аз бадномӣ нигоҳ медорад.

2Агар хӯҷаин низ имондор бошад, ғулом набояд бо сабаби бародар буданаш ба хӯҷаинаш беҳурматӣ кунад. Баръакс, ӯ бояд боз ҳам беҳтар хизмат кунад, чунки аз хизмати ӯ бародари имондору маҳбуб фоида мегирад. Ҳаминро ба дигарон таълим деҳ ва онҳоро насиҳат намо.

3Баъзе одамон таълимоти бегонаро ёд медиҳанд, ба суханони дурусти Худованди мо Исои Масеҳ розӣ нестанд ва таълимоти худотарсиро пайравӣ намекунанд.

4Чунин касон ҳавобаланданд ва ҳеҷ чизро намедонанд. Онҳо хоҳиши носолим доранд ва мехоҳанд, ки дар бораи калимаҳо бо баҳсҳои беохир машғул шаванд. Ҳамин гуна баҳсҳо ҳасад, ҷудоӣ, дашном ва шубҳаҳои бадро ба вуҷуд меоранд.

5Ҳамин касон ҳамеша дар байни одамоне, ки ақлашонро хӯрда, аз ростӣ маҳрум шудаанд, боиси ҷанҷолҳо мешаванд. Хаёл мекунанд, ки худро худотарс нишон дода, ба ин восита бой мешаванд.

6Бале, худотарсӣ манфиати бисёр дорад, лекин ин фақат барои одамони қаноатманд аст.

7Зеро мо ба ин дунё ҳеҷ чиз наовардаем ва ҳамроҳи худ ба он дунё чизе бурда наметавонем.

8Аз ин рӯ, агар ризқу рӯзӣ ва сарулибос дошта бошем, бояд қаноат кунем.

9Онҳое, ки сарватманд шудан мехоҳанд, ба васваса, дом ва бисёр ҳавасҳои аблаҳонаву зараровар гирифтор мешаванд, ки одамонро ба фалокат дучор намуда, несту нобуд мекунанд.

10Пулпарастӣ решаи ҳар намуди бадӣ мебошад. Баъзе одамон аз пайи он рафта аз имон дур шудаанд ва ба азобҳои бисёр дучор гардидаанд.

11Лекин, азбаски ту одами Худо ҳастӣ, аз ин чизҳои бад гурез! Бо роҳи росткорӣ, худотарсӣ, имон, муҳаббат, сабр ва нармдилӣ бирав.

12Бисёр кӯшиш намуда, таълимоти Масеҳро пайравӣ кун, то ки ҳаёти абадиеро, ки ба он даъват шудаӣ, соҳиб шавӣ. Охир, ту ба таври сазовор дар назди шоҳидони бисёр имонатро эътироф кардаӣ.

13Ман дар ҳузури Худо, ки ба ҳама чиз ҳаёт мебахшад ва дар ҳузури Исои Масеҳ, ки Ӯ дар назди ҳокими румӣ – Понтиюс Пилотус ба ростӣ хуб шаҳодат додааст, аз ту талаб мекунам, ки

14то омадани Худованди мо Исои Масеҳ ҳамин фармонро бекамбудӣ риоя намоӣ.

15Худо – Ҳокими ягона, Шоҳи шоҳон, Сарвари сарварон, ки сазовори ситоиш аст, омадани Исоро дар вақташ ошкор менамояд.

16Фақат Худо ҳеҷ гоҳ намемирад! Ӯ дар рӯшноие зиндагӣ мекунад, ки ҳеҷ кас ба он наздик шуда наметавонад. Ӯро чашми инсон надидааст ва дида наметавонад. Шарафу қудрати абадӣ ба Худо бод! Омин!

17Сарватмандони ин дунёро насиҳат бикун, ки ҳавобаланд нашаванд ва ба сарвати дурӯза умед набанданд, балки ба Худо умед банданд, ки ҳама чизро барои ҳаловати мо ба таври фаровон медиҳад.

18Ба онҳо фармон деҳ, ки пулашонро барои корҳои нек сарф кунанд. Онҳо бояд доимо корҳои нек кунанд ва саховатманду дасткушод бошанд.

19Ба ин восита онҳо бо корҳои некашон дар он дунё ганҷи рӯҳоние ҷамъ мекунанд, ки он мисли таҳкурсии бино мустаҳкам меистад. Бо ҳамин роҳ ҳаёти ҳақиқиро ба даст меоранд.

20Тимотиюс, он чизҳоеро, ки ба ту дода шудаанд, ҳимоя кун. Аз беҳудагӯйии ношоям ва баҳсҳое, ки одамон онро бардурӯғ «дониш» меноманд, рӯй гардон.

21Баъзеҳо ин чизҳоро пайравӣ карда, аз имон дур шудаанд. Бигзор файзу меҳрубонии Худованд бо ҳамаи шумо бошад!

← Chapter 5 Jump to: