Jude 1

Tajik NT 1999

Jump to:

1Яҳудо, бандаи Исои Масеҳ ва бародари Яъқуб, ба даъватшудагоне ки дар Худои Падар муқаддас гардидаанд ва дар Исои Масеҳ нигоҳ дошта шудаанд:

2марҳамат ва осоиш ва муҳаббат бар шумо фаровон бод.

3Эй азизон! Азбаски майли комил дорам ба шумо дар бораи наҷоти муштараки мо нависам, зарур донистам насиҳате нависам, то шумо барои имоне ки як бор ба муқаддасон супурда шуд, мубориза баред.

4Зеро баъзе касон пинҳонӣ даромадаанд, ки кайҳо барои ин маҳкумият муқаррар шуда буданд. Ин худонотарсон файзи Худои моро ба бадахлоқӣ табдил медиҳанд ва Фармонравои ягона, Худо ва Худованди мо Исои Масеҳро инкор мекунанд.

5Ман он чиро, ки медонед, мехоҳам ба шумо хотиррасон намоям, ки агарчи Худованд қавмро аз замини Миср халос кард, сонӣ беимононро ба ҳалокат расонд,

6ва фариштаҳоеро, ки мартабаи худро нигоҳ надоштанд, балки манзили худро тарк карданд, дар банди абадӣ, дар торикӣ, барои доварии рӯзи бузург нигоҳ дошт;

7ҳамчунин Садӯм ва Амуро ва шаҳрҳои атрофашон, ки монанди онҳо ба зино дода шуда, аз пайи шаҳватҳои ғайритабиӣ рафта буданд, гирифтори ҷазои оташи абадӣ гардида, ҳамчун дарси ибрат муқаррар карда шуданд.

8Бо вуҷуди ин, ҳамин гуна ин гирифторони хобу хаёл низ ҷисмро палид месозанд, сарваронро рад мекунанд ва дар ҳаққи бузургон бадгӯӣ мекунанд.

9Ҳангоме ки сардори фариштагон Микоил бо иблис гуфтугӯ карда, дар бораи ҷасади Мусо баҳс менамуд, ҷуръат накард, ки ҳукми бадгӯие ба забон ронад, балки гуфт: “Худованд туро ҷазо диҳад”.

10Валекин инҳо ба ҳар чизе ки намефаҳманд, бадгӯӣ мекунанд, ва бо ҳар чизе ки ҳамчун ҳайвоноти безабон табиатан медонанд, худро фосид мекунанд.

11Вой бар онҳо, чунки бо роҳи Қоин рафтаанд, ва чун Билъом дар ивази музд ба гумроҳӣ дода шудаанд, ва чун Қӯраҳ дар саркашӣ ба ҳалокат расидаанд.

12Инҳо олудагие дар зиёфатҳои муҳаббати шумо мебошанд, ҳангоме ки ҳамроҳи шумо бе ҳаросе айшу нӯш карда, шиками худро мепарваранд; инҳо абрҳои беобе ҳастанд, ки бо шамол ронда мешаванд; инҳо дарахтони тирамоҳ ҳастанд, ки бесамар буда, ду бор мурдаанд ва решакан шудаанд;

13инҳо мавҷҳои пуртуғёни баҳр ҳастанд, ки кафки расвоиҳои худро боло мебароваранд; инҳо ситораҳои оворае ҳастанд, ки барояшон сиёҳии торикӣ то абад нигоҳ дошта шудааст.

14Ҳанӯх низ, ки пас аз Одам насли ҳафтум буд, дар бораи инҳо пайғамбарӣ карда гуфтааст: “Инак, Худованд бо ҳазорон ҳазор муқаддасони Худ омад.

15Ӯ бар ҳама доварӣ мекунад ва ҳамаи худонотарсонро байни онҳо маҳкум менамояд ба сабаби тамоми корҳое ки дар худонотарсӣ кардаанд, ва ҳамаи суханони зиште ки дар ҳаққи Ӯ гуноҳкорони худонотарс гуфтаанд”.

16Инҳо шикояткунандагони аз ҳар чиз норозӣ ҳастанд, ки мувофиқи ҳавасҳои худ рафтор мекунанд, бо даҳони худ суханони дабдабанок мегӯянд ва барои манфиат ба рӯй хушомадгӯӣ менамоянд.

17Аммо шумо, эй азизон, суханонеро ба хотир оваред, ки пештар расулони Худованди мо Исои Масеҳ гуфтаанд:

18Онҳо ба шумо гуфтаанд, ки дар замони охир масхаракунандагоне пайдо мешаванд, ки мувофиқи ҳавасҳои худонотарсонаи худ рафтор мекунанд.

19Инҳо касоне ҳастанд, ки ҷудоиҳо ба миён меоваранд; инҳо касони нафсоние ҳастанд, ки Рӯҳ надоранд.

20Валекин шумо, эй азизон, худро бо имони муқаддастарини худ обод кунед, ва дар Рӯҳулқудс дуо гӯед;

21худро дар муҳаббати Худо нигоҳ доред ва марҳамати Худованди мо Исои Масеҳро, ки ҳаёти абадӣ меоварад, мунтазир бошед.

22Баъзе касонро фарқ карда, ба онҳо раҳмдил бошед;

23баъзеи дигарро бо эҳтиёт наҷот дода, аз оташ берун оваред; ҳатто аз либосе ки бо ҷисм палид шудааст, нафрат намоед.

24Худо қодир аст онҳоро аз пешпо хӯрдан нигоҳ дорад ва шуморо беайб бо шодӣ ба ҳузури ҷалоли Худ истонад.

25Худои хирадманди якто, Наҷотдиҳандаи моро ҷалол ва шукӯҳ, тавоноӣ ва қудрат бод ҳоло ва то абад. Омин.

Jump to: