1 Thessalonians 2

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย. ท่านเองก็ทราบว่า, การที่เรามาหาท่านทั้งหลายนั้นหาได้มาเปล่าๆ ไม่

2แต่ถึงแม้เราต้องทนการยากลำบากมาก่อนและได้รับการอัปยศต่างๆ ที่เมืองฟิลิปปอย, ตามที่ท่านทั้งหลายก็ทราบอยู่แล้ว, เราก็ยังมีใจกล้าในพระเจ้าของเรา ประกาศกิตติคุณของพระเจ้าแก่ท่านทั้งหลายโดยการผจญเป็นอันมาก.

3เพราะว่าคำเตือนสติของเราไม่ใช่เมื่องมาจากความเข้าใจผิด, หรือการโสโครก, หรือการอุบาย.

4แต่ว่าพระเจ้าทรงเห็นชอบที่จะมอบกิตติคุณไว้กับเราฉันใด, เราจึงกล่าวไปฉันนั้น ไม่ใช่จะให้เป็นที่ชอบใจมนุษย์, แต่จะให้เป็นที่ชอบพระทัยพระเจ้าผู้ทรงชันสูตรใจเราทั้งหลาย.

5เพราะว่าเราไม่ได้ใช้คำขอเวลาใดเลย, ตามที่ท่านทั้งหลายรู้แล้ว, หรือมิได้ใช้คำเคลือบคลุมหุ้มห่อความโลภ, พระเจ้าทรงเป็นพะยานฝ่ายเรา,

6และถึงเราเป็นอัครสาวกของพระคริสต์และมีอำนาจมาก, เราไม่ได้แสวงหาเกียรติยศจากมนุษย์, จะเป็นจากท่านทั้งหลายหรือจากคนอื่นก็ดี

7แต่เราได้อยู่ท่ามกลางท่านทั้งหลายโดยใจอ่อนสุภาพ, และเหมือนพี่เลี้ยงที่เลี้ยงรักษาลูกของตน.

8เรามีความรักท่านทั้งหลายอย่างนี้แหละ, ไม่ใช่ปรารถนาจะให้กิตติคุณของพระเจ้าแก่ท่านเท่านั้น, แต่มีใจพร้อมที่จะพลีชีวิตของเราให้แก่ท่านด้วย, เพราะท่านเป็นที่รักของเรามากยิ่ง

9ด้วยว่า, ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย, ท่านคงระลึกได้ถึงการงานเหน็ดเหนื่อยและยากลำบากของเรา, เพราะว่าเราได้ประกาศกิตติคุณของพระเจ้าให้ท่านฟัง, และกระทำการทั้งกลางวันและกลางคืน, เพื่อเราจะมิได้เป็นภาระแก่ผู้หนึ่งผู้ใดในพวกท่าน.

10ท่านทั้งหลายเป็นพะยานฝ่ายเรา, และพระเจ้าก็ทรงเป็นพะยานด้วย, ว่าเราได้ประพฤติตามอย่างที่บริสุทธิ์และสุจริต และปราศจากตำหนิท่ามกลางท่านทั้งหลายที่เชื่อ

11เหมือนท่านทั้งหลายรู้แล้วว่า, เราได้เตือนสติและหนุนน้ำใจและกำชับท่านทุกคนดุจดังบิดากับบุตรของตน,

12เพื่อจะให้ท่านทั้งหลายประพฤติอย่างที่สมควรจะประพฤติต่อพระเจ้า, ผู้ได้ทรงเรียกท่านให้เข้าในแผ่นดินและสง่าราศีของพระองค์

13เพราะเหตุนี้เราจึงขอบพระคุณพระเจ้าไม่หยุดหย่อน เพราะว่าเมื่อท่านทั้งหลายได้รับคำของพระเจ้า ซึ่งท่านได้ยินจากเรา, ท่านไม่ได้รับไว้อย่างเป็นคำของมนุษย์, แต่ได้รับไว้อย่างเป็นคำของพระเจ้า, แล้วก็เป็นคำอย่างนั้นจริงๆ ด้วย, ซึ่งกำลังกระทำกิจอยู่ภายในท่านทั้งหลายที่เชื่อ.

14ด้วยว่า, ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย, ท่านได้กระทำตามเยี่ยงอย่างคริสตจักรของพระเจ้าในประเทศยูดายที่อยู่ฝ่ายพระเยซูคริสต์ เพราะว่าท่านได้รับทนลำบากจากพลเมืองของตน เหมือนอย่างเขาเหล่านั้นได้ทนลำบากจากพวกยูดาย.

15พวกยูดายนั้นได้ปลงพระชนม์พระเยซูเจ้า, และได้ประหารชีวิตพวกศาสดาพยากรณ์, และได้ขับไล่พวกเราออก และการนั้นไม่เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า, ทั้งเป็นปฏิปักข์กับคนทั้งปวง,

16โดยที่เขาได้ห้ามไม่ให้เรากล่าวแสดงแก่คนต่างชาติ เพื่อจะให้พวกนั้นรอดได้ เพื่อให้การผิดของเขาเต็มเปี่ยมขึ้นทุกที่ แต่พระอาชญาทรงลงบนเขาจนถึงที่สุด

17แต่ว่า, ดูก่อนพวกพี่น้อง, เมื่อเรากำลังถูกพรากไปจากท่านชั่วเวลาหนึ่ง, แต่ก็เป็นแต่กายเท่านั้นไม่ใช่จิตต์ใจ, เราจึงมีความปรารถนาอย่างยิ่งที่จะเห็นหน้าท่านอีก

18เพราะเหตุนั้นเราอยากมาหาท่านทั้งหลาย, ข้าพเจ้าคือเปาโลก็อยากมาหนแล้วหนเล่า, แต่ซาตานได้ขัดขวางเราไว้.

19ด้วยว่าอะไรจะเป็นความหวัง หรือความชื่นชม หรือมงกุฏสำหรับมีหน้ามีตาของเรา? ก็มิใช่ท่านทั้งหลายหรือ, จำเพาะพระพักตรพระเยซูคริสต์เจ้า เมื่อพระองค์จะเสด็จมา?

20เพราะว่าท่านทั้งหลายเป็นสง่าราศีและความยินดีของเรา

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →