Galatians 3

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1โอชาวฆะลาเตียคนเขลา ใครได้สะกดดวงจิตต์ของท่านให้เห็นผิดไป, เมื่อพระเยซูคริสต์ถูกตรึงไว้ประจักษ์แก่ตาของท่านทั้งหลายชัดๆ แล้ว?

2ข้าพเจ้าใคร่รู้สิ่งนี้สิ่งเดียวจากท่านว่า, ท่านทั้งหลายได้รับพระวิญญาณนั้นโดยการประพฤติตามพระบัญญัติหรือๆ ได้รับโดยความเชื่อ?

3ท่านทั้งหลายขาดความคิดอย่างนั้นทีเดียวหรือ เมื่อเริ่มขึ้นมาด้วยพระวิญญาณแล้ว, บัดนี้ท่านจะอาศัยเนื้อหนังเพื่อทำให้สำเร็จการหรือ

4ท่านทั้งหลายได้อดทนมามากมายเป็นการเปล่าประโยชน์หรือ คือถ้าเป็นการเปล่าประโยชน์จริงๆ.

5ฝ่ายพระองค์ผู้ทรงประทานพระวิญญาณแก่ท่านทั้งหลาย, และสำแดงอิทธิฤทธิ์ท่ามกลางท่านทั้งหลาย, พระองค์ทรงกระทำการนั้นโดยการประพฤติตามพระบัญญัติหรือๆ โดยการฟังเพราะความเชื่อ?

6ดั่ง อับราฮามได้เชื่อพระเจ้า, และความเชื่อนั้นทรงถือว่าเป็นความชอบรรรมของท่าน.

7ท่านทั้งหลายจงรู้เถิดว่า, คนทั้งปวงที่เชื่อก็เป็นบุตรของอับราฮาม.

8และพระคัมภีร์นั้นรู้ล่วงหน้าว่า พระเจ้าจะทรงให้ชนต่างชาติเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ, จึงได้ประกาศกิตติคุณไว้แก่อับราฮามก่อนว่า, ชนต่างชาติทั้งปวงจะได้ความสุขเพราะท่าน.

9เหตุฉะนั้นคนทั้งหลายที่เชื่อจึงได้ความสุขด้วยกันกับอับราฮามผู้ที่ได้เชื่อนั้น

10เพราะว่าคนทั้งหลายซึ่งพึ่งการประพฤติตามพระบัญญัติก็ถูกแช่งสาปแล้ว, เพราะมีคำเขียนไว้แล้วว่า, ทุกคนที่มิได้ประพฤติตามทุกข้อซึ่งเขียนไว้ในหนังสือพระบัญญัตินั้น ก็ถูกแช่งสาปอยู่แล้ว.

11แต่ก็เห็นแจ้งอยู่แล้วว่า, ไม่มีมนุษย์เป็นคนชอบธรรมจำเพาะพระพักตรพระเจ้าด้วยการประพฤติตามพระบัญญัติได้, เพราะว่า คนชอบรรรมจะมีชีวิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ.

12และพระบัญญัตินั้นไม่ได้อาศัยความเชื่อ, แต่ผู้ที่ประพฤติตามพระบัญญัติก็จะได้ชีวิตดำรงอยู่โดยพระบัญญัตินั้น.

13พระคริสต์ได้ทรงไถ่เราให้พ้นความแช่งสาปแห่งพระบัญญัติ, โดยที่พระองค์ทรงยอมถูกแช่งสาปเพื่อเรา เพราะมีคำเขียนไว้แล้วว่า, ทุกคนที่ต้องถูกแขวนไว้บนต้นไม้ก็ถูกแช่งสาปแล้ว

14เพื่อความสุขของอับราฮามจะได้มาถึงชนต่างชาติทั้งหลายเพราะพระเยซูคริสต์ เพื่อเราทั้งหลายจะได้รับพระวิญญาณซึ่งทรงสัญญาไว้แล้วโดยความเชื่อ

15ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย, ข้าพเจ้าพูดตามอย่างมนุษย์ ถึงแม้คำสัญญานั้นเป็นคำสัญญาของมนุษย์, เมื่อได้รับรองกันแล้ว, ไม่มีผู้ใดจะให้ล้มเลิกหรือเพิ่มเติมขึ้นอีกได้.

16คำสัญญานั้นได้ทรงกล่าวไว้แก่อับราฮามและแก่พงศ์พันธุ์ของท่าน. และมิได้ทรงกล่าวว่า, แก่พงศ์พันธุ์ทั้งหลาย เหมือนอย่างกับว่าแก่คนมากคน, แต่เหมือนว่าคับคนผู้เดียว คือ แก่พงศ์พันธุ์ของท่าน ซึ่งเป็นพระคริสต์.

17แต่ข้าพเจ้าว่าอย่างนี้ว่า, คำสัญญาซึ่งพระเจ้าได้ทรงตั้งไว้เมื่อก่อนนั้น, พระบัญญัติซึ่งมาภายหลังถึงสี่ร้อยสามสิบปี จะทำลายคำสัญญานั้นให้ขาดจากประโยชน์ไม่ได้.

18เพราะว่าถ้าจะได้มฤดกนั้นโดยพระบัญญัติ, ก็ไม่ใช่ได้โดยคำสัญญา แต่พระเจ้าได้ทรงโปรดประทานมฤดกนั้นให้แก่อับราฮามโดยคำสัญญา

19ถ้าเช่นนั้นแล้วก็มีพระบัญญัติไว้ทำไมเล่า? พระบัญญัตินั้นทรงเพิ่มให้เพราะความผิด, จนกว่าพงศ์พันธุ์ที่ได้รับคำสัญญานั้นจะมา จึงทรงตั้งไว้โดยพวกทูตสวรรค์, คือโดยมือของคนกลาง.

20เมื่อพูดถึงคนกลางนั้นไม่หมายความว่ามีมากกว่าฝ่ายเดียว แต่พระเจ้านั้นทรงเป็นเอกพระเจ้า

21ฉะนั้นพระบัญญัติได้ขัดขวางคำสัญญาของพระเจ้าหรือ ก็หามิได้ เพราะว่าถ้าพระบัญญัติที่ได้ประทานให้นั้นอาจทำให้มีชีวิตอยู่ได้, ความชอบธรรมก็จะได้เป็นโดยพระบัญญัตินั้นจริงๆ

22แต่พระคัมภีร์ได้กั้นเขตต์คนทั้งปวงไว้ในความผิด, เพื่อจะทรงประทานคำสัญญา ซึ่งมีโดยศรัทธาในพระเยซูคริสต์นั้นแก่คนทั้งปวงที่เชื่อ

23แต่เมื่อความเชื่อยังไม่มา, เราทั้งหลายถูกพระบัญญัติกักตัวเราไว้, จนความเชื่อที่จะสำแดงให้ปรากฏภายหลังนั้นมาถึงแล้ว.

24เหตุฉะนั้นพระบัญญัติจึงเป็นครูสอนซึ่งนำเราให้มาถึงพระคริสต์, เพื่อเราจะได้ความชอบธรรมโดยความเชื่อ.

25แต่ครั้นความเชื่อมาแล้ว, เราหาได้อยู่ใต้บังคับครูสอนต่อไปไม่.

26เพราะว่าท่านทั้งหลายเป็นบุตรของพระเจ้าโดยศรัทธาในพระเยซูคริสต์แล้ว

27เหตุว่าคนทั้งหลายที่รับบัพติศมาเข้าสนิทกับพระคริสต์แล้ว, ก็ได้ตกแต่งตัวด้วยพระคริสต์.

28เพราะว่าเมื่อท่านทั้งหลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกันพระคริสต์นั้น, จะเป็นพวกยูดายหรือพวกเฮเลนก็ไม่ได้, จะเป็นทาสหรือเป็นไทยก็ไม่ได้, จะเป็นชายหรือเป็นหญิงก็ไม่ได้.

29และถ้าท่านทั้งหลายเป็นของพระคริสต์แล้ว, ท่านจึงเป็นพงศ์พันธุ์ของอับราฮาม, และผู้รับมฤดกตามคำสัญญานั้น

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →