Zephaniah 2

Thai Bible 1971 (พระคัมภีร์ไทย ฉบับ 1971)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1โอ ประชาชาติที่ไร้ความอายเอ๋ย จงมากัน มาชุมนุมกัน

2ก่อนที่เจ้าจะถูกขับไล่ไป ดั่งแกลบที่ปลิว ก่อนที่พระพิโรธอันร้ายแรงแห่งพระเจ้า จะลงมาเหนือเจ้า ก่อนที่วันแห่งพระพิโรธของพระเจ้า จะลงมาเหนือเจ้า

3ทุกคนที่ใจถ่อมในแผ่นดินนี้ คือผู้ที่กระทำตามพระบัญชาของพระองค์ จงแสวงหาพระเจ้า จงแสวงหาความชอบธรรม แสวงหาความถ่อมใจ ชะรอยเจ้าจะได้รับการกำบัง ในวันแห่งพระพิโรธของพระเจ้า

4เพราะว่าเมืองกาซาจะถูกทอดทิ้ง และเมืองอัชเคโลนจะเป็นที่เริศร้าง ชาวเมืองอัชโดดจะถูกขับไล่ในเวลาเที่ยงวัน และเมืองเอโครนจะถูกถอนราก

5วิบัติแก่เจ้า ชาวเมืองชายทะเล เจ้าผู้เป็นประชาชาติเคเรธี พระวจนะของพระเจ้ามีมากล่าวโทษเจ้า โอ คานาอัน แผ่นดินของคนฟีลิสเตีย เราจะทำลายเจ้า จนไม่มีชาวเมืองเหลือ

6โอ ชายทะเลเอ๋ย เจ้าจะเป็นลานหญ้า เป็นทุ่งหญ้าสำหรับผู้เลี้ยงแกะ และเป็นคอกสำหรับฝูงแพะแกะ

7ชายทะเลนั้น จะเป็นกรรมสิทธิ์ ของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ที่เหลืออยู่นั้น เขาจะหากินที่นั่น ครั้นถึงเวลาเย็น เขาจะนอนลง ที่ในเหย้าเรือนทั้งหลายของอัชเคโลน เพราะว่าพระเยโฮวาห์ พระเจ้าของเขา จะเอาพระทัยใส่เขา และให้เขากลับสู่สภาพเดิม

8“เราได้ยินคำด่าของ โมอับ และคำครหาของคน อัมโมน แล้ว ซึ่งเขาด่าประชากรของเรา และอวดอ้างเรื่องเขตแดนของเขาทั้งหลาย”

9พระเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลตรัสว่า “เหตุฉะนี้ เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด โมอับจะกลายเป็นเหมือนเมืองโสโดม และคนอัมโมนจะเหมือนเมืองโกโมราห์ คือเป็นแผ่นดินที่มีต้นเหงือกหนามและบ่อเกลือ และเป็นที่ร้างเปล่าเป็นนิตย์ ชนชาติของเราที่เหลืออยู่จะปล้นเขา และคนในประชากรของเราที่รอดตาย อยู่จะยึดเขาเป็นกรรมสิทธิ์”

10นี่จะเป็นผลตอบแทนความจองหองของเขา เพราะเขาด่าและโอ้อวด ต่อประชากรของพระเจ้าจอมโยธา

11พระเจ้าจะทรงเป็นที่เกรงกลัวของเขาทั้งหลาย พระองค์จะทรงกระทำให้พระทั้งหลายของโลกผ่ายผอม และแผ่นดินแห่งประชาชาติทั้งสิ้นจะก้มลงนมัสการพระองค์ ต่างตามท้องถิ่นของตน

12โอ คนเอธิโอเปียเอ๋ย เจ้าด้วยเหมือนกัน จะต้องถูกประหารเสียด้วยดาบของเรา

13แล้วพระองค์จะยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ต่อเมือง ทางทิศเหนือ และทำลายอัสซีเรีย และจะกระทำให้เมืองนีนะเวห์เป็นที่เริศร้าง เป็นที่แห้งแล้งเหมือนถิ่นทุรกันดาร

14บรรดาฝูงสัตว์จะนอนอยู่ในที่นั้น สัตว์ป่าทั้งสิ้น นกกระทุงและ อีกาบ้านจะอาศัยอยู่ที่หัวเสาทั้งหลายของเมืองนั้น นกเค้าแมวจะมาร้องอยู่ที่หน้าต่าง นกกาจะส่งเสียงอยู่ที่ธรณีประตู เพราะฝาเรือนที่ทำด้วยไม้สนสีดาร์จะตากแดดตากฝน

15นี่เป็นเมืองที่สนุกสนาน ที่อยู่อย่างปลอดภัย เป็นเมืองที่คิดในใจของตนว่า “ข้านี่แหละ และไม่มีเมืองอื่นใดอีก” มันเป็นเมืองเริศร้างเสียจริงๆ เป็นที่อาศัยนอนของสัตว์ป่า ทุกคนที่ผ่านเมืองนี้ไป จะแสยะปากและสั่นกำปั้นของเขา

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →