Amos 2

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1พระยาห์เวห์บอกว่า “เราจะลงโทษคนโมอับอย่างแน่นอน เพราะพวกเขาทำผิดบาปซ้ำแล้วซ้ำอีก ถึงขนาดเผากระดูกของกษัตริย์เอโดมไปทำปูนขาว

2ดังนั้นเราจะส่งไฟมาบนโมอับ และมันก็จะเผาผลาญพวกป้อมปราการของเมืองเคริโอทลงจนราบคาบ แล้วโมอับก็จะตายไปท่ามกลางเสียงรบ ในท่ามกลางเสียงโห่ร้องและเสียงแตรเขาสัตว์

3เราจะกำจัดผู้นำของโมอับ และเราจะฆ่าพวกเจ้าฟ้าทั้งหมดของเขาไปพร้อมๆกับเขา” นั่นคือสิ่งที่พระยาห์เวห์บอก

4พระยาห์เวห์บอกว่า “เราจะลงโทษคนยูดาห์อย่างแน่นอน เพราะพวกเขาทำผิดบาปซ้ำแล้วซ้ำอีก คือเขาไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งสอนของเรา และไม่ยอมรักษากฎต่างๆของเราด้วย พระเทียมเท็จที่บรรพบุรุษของพวกเขาเฝ้าติดตามนั้น นำพวกเขาให้ทิ้งเราไป

5ดังนั้นเราจะส่งไฟลงมาบนยูดาห์ และมันจะเผาผลาญพวกป้อมปราการของเมืองเยรูซาเล็มลงจนราบคาบ”

6พระยาห์เวห์บอกว่า “เราจะลงโทษคนอิสราเอลอย่างแน่นอน เพราะพวกเขาทำผิดบาปซ้ำแล้วซ้ำอีก อย่างเช่น พวกเขาขายคนที่ซื่อสัตย์ไปเป็นทาส เพราะคนซื่อสัตย์ไม่มีเงินมาชดใช้หนี้ ขายคนยากจนไปเป็นทาสเพราะคนยากจนไม่มีเงินมาจ่ายหนี้ หนี้ที่มีค่าแค่รองเท้าสานคู่เดียว

7พวกเขาเหยียบย่ำกดหัวคนจนจมลงในดิน และผลักไสพวกคนจนไปให้พ้นทาง พ่อกับลูกชายก็ร่วมเพศกับหญิงสาวคนเดียวกัน ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงอันศักดิ์สิทธิ์ของเรา

8พวกเขาเอาเสื้อผ้าของคนจนๆมาปูนอนอยู่ข้างๆแท่นบูชาของพวกเขา เสื้อผ้าพวกนี้เป็นเสื้อผ้าที่คนจนเอามาค้ำประกันหนี้ และพวกเขาทำให้ผู้คนต้องจ่ายค่าปรับเป็นเหล้าองุ่น แล้วพวกเขาก็เอามาดื่มกินกันในวิหารของพระเจ้าของพวกเขา

9เป็นเราเองที่ทำลายคนต่อหน้าพวกเขา คนอาโมไรต์ นี้สูงเหมือนกับพวกต้นสนซีดาร์ และแข็งแรงเหมือนกับพวกต้นโอ๊ค เราได้ทำลายทั้งผลบนต้น และรากในดิน

10เป็นเราเองที่นำเจ้าออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ และนำทางเจ้าในช่วงที่เจ้าอยู่ในที่เปล่าเปลี่ยวแห้งแล้งเป็นเวลาสี่สิบปี เราเองที่ทำให้เจ้าได้ยึดครองแผ่นดินของคนอาโมไรต์

11เราได้เลือกลูกของเจ้าบางคนให้เป็นพวกผู้พูดแทนพระเจ้า และเลือกคนหนุ่มของเจ้าบางคนเป็นพวกนาศีร์ ว่าไง คนอิสราเอล เจ้าว่ามันจริงตามนี้หรือเปล่า” พระยาห์เวห์บอกไว้ว่าอย่างนี้

12“แต่พวกเจ้าทำให้พวกนาศีร์ดื่มเหล้าองุ่น และเจ้าก็สั่งพวกผู้พูดแทนพระเจ้า ไม่ให้พูดแทนพระเจ้า

13ดังนั้น ตอนนี้เราจะทำให้พวกเจ้าติดหนึบอยู่ในที่ของพวกเจ้า เหมือนกับรถที่บรรทุกข้าวสารเกินน้ำหนัก ติดอยู่ในโคลน

14พวกนักวิ่งลมกรดก็จะยังวิ่งหนีไม่ทัน คนที่แข็งแรงก็จะยังแข็งแรงไม่พอ พวกทหารก็จะไม่สามารถปกป้องตัวเองได้

15พวกยิงธนูก็จะไม่สามารถยืนหยัดต่อสู้ และพวกนักวิ่งลมกรดก็จะยังวิ่งหนีไม่ทัน และพวกทหารม้าก็จะไม่สามารถรักษาชีวิตของตนเองได้

16แม้แต่นักรบผู้กล้าก็ยังจะต้องวิ่งหนีตัวล่อนจ้อนในวันนั้น” พระยาห์เวห์บอกไว้ว่าอย่างนี้

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →