Hebrews 1

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

Jump to: Chapter 2 →

1ในสมัยก่อน พระเจ้าได้พูดกับบรรพบุรุษของเราผ่านทางพวกผู้พูดแทนพระองค์หลายครั้ง ด้วยวิธีการที่หลากหลาย

2แต่ในยุคสุดท้ายนี้ พระองค์พูดกับเราผ่านทางพระบุตร พระบุตรนั้นเป็นผู้ที่พระองค์แต่งตั้งให้รับทุกสิ่งทุกอย่างเป็นมรดก พระเจ้าสร้างจักรวาลโดยผ่านทางพระบุตรด้วย

3พระบุตรนั้นสะท้อนให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า และเป็นพิมพ์เดียวกับพระเจ้าทุกอย่าง พระบุตรใช้คำพูดอันทรงฤทธิ์ของพระองค์ค้ำจุนทุกสิ่งในโลกไว้แล้ว เมื่อพระบุตรได้ล้างบาปให้มนุษย์เสร็จ พระองค์ได้นั่งลงทางขวามือของผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดในสวรรค์

4ดังนั้นพระบุตรจึงยิ่งใหญ่กว่าพวกทูตสวรรค์มากมายนัก เหมือนกับชื่อที่พระองค์ได้รับนั้นก็ยิ่งใหญ่กว่าชื่อของพวกทูตสวรรค์ด้วย

5เพราะพระเจ้าไม่เคยพูดกับทูตสวรรค์องค์ไหนเลยว่า “เจ้าคือลูกของเรา วันนี้เราได้เป็นพ่อของเจ้าแล้ว” และพระเจ้าก็ไม่เคยพูดถึงทูตสวรรค์องค์ไหนด้วยว่า “เราจะเป็นพ่อของเขา และเขาจะเป็นลูกของเรา”

6เมื่อพระเจ้านำบุตรหัวปีของพระองค์มาที่โลกนี้ พระองค์พูดว่า “ขอให้พวกทูตสวรรค์ทั้งหมดของพระเจ้ากราบไหว้เขา”

7เมื่อพระเจ้าพูดถึงทูตสวรรค์ พระองค์พูดว่า “พระเจ้าทำให้พวกทูตสวรรค์ของพระองค์เป็นสายลม และทำให้พวกทาสรับใช้ของพระองค์เป็นเปลวไฟ”

8แต่พระเจ้าพูดกับพระบุตรว่า “ข้าแต่พระเจ้า บัลลังก์ของพระองค์ จะอยู่ถาวรตลอดไป และพระองค์จะปกครองอาณาจักรของพระองค์อย่างยุติธรรม

9พระองค์รักความถูกต้องและเกลียดความชั่ว นั่นเป็นเหตุที่เรา พระเจ้าของลูก ได้เจิมลูกด้วยการเทน้ำมันบนหัว เพื่อลูกจะมีเกียรติและมีความยินดีมากกว่าเพื่อนๆของลูก”

10พระเจ้ายังพูดอีกว่า “ข้าแต่องค์เจ้าชีวิต ในตอนเริ่มต้นนั้น พระองค์วางรากฐานของแผ่นดินโลกนี้ และพระองค์สร้างฟ้าสวรรค์ด้วยมือของพระองค์เอง

11สิ่งเหล่านี้จะสูญสลายไป แต่พระองค์จะยังคงอยู่ สิ่งเหล่านี้จะเปื่อยไปเหมือนเสื้อผ้า

12พระองค์จะม้วนสิ่งเหล่านี้เก็บเหมือนกับเสื้อคลุม สิ่งเหล่านี้จะถูกเปลี่ยนไปเหมือนกับเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่พระองค์จะยังคงเหมือนเดิม และวันเวลาของพระองค์จะไม่มีวันสิ้นสุด”

13พระเจ้าไม่เคยพูดกับทูตสวรรค์องค์ไหนด้วยว่า “นั่งลงทางขวามือของเราสิ จนกว่าเราจะทำให้ศัตรูของเจ้าเป็นที่วางเท้าสำหรับเจ้า”

14ทูตสวรรค์พวกนี้ เป็นวิญญาณที่รับใช้พระเจ้า ที่พระองค์ส่งไปช่วยคนที่กำลังจะได้รับความรอด ไม่ใช่หรือ

Jump to: Chapter 2 →