Joel 1

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

Jump to: Chapter 2 →

1โยเอลลูกชายของเปธูเอลได้รับข่าวสารนี้จากพระยาห์เวห์

2ฟังไว้ให้ดี พวกผู้เฒ่าทั้งหลาย ฟังไว้ให้ดี ทุกคนที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้ ชั่วชีวิตของพวกเจ้าหรือชั่วชีวิตของบรรพบุรุษเจ้า เคยเห็นเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นหรือเปล่า ไม่เคยแน่

3เล่าเรื่องนี้ให้กับลูกๆของเจ้าฟัง และให้ลูกๆของเจ้าเล่าต่อให้กับลูกๆของเขาฟัง และให้ลูกๆของเขาเล่าต่อให้กับรุ่นหลังจากเขาฟัง

4เล่าให้พวกเขาฟังว่าพวกตั๊กแตนวัยเดินเหลืออะไรไว้ให้บ้าง ฝูงตั๊กแตนวัยบินก็มากิน และพวกมันเหลืออะไรไว้ให้บ้าง พวกตั๊กแตนวัยกระโดดก็มากิน และพวกมันเหลืออะไรไว้ให้บ้าง พวกตั๊กแตนวัยคลานก็มากิน

5พวกขี้เมาทั้งหลาย ตื่นได้แล้ว และร้องไห้ พวกนักดื่มเหล้าองุ่นทั้งหลายคร่ำครวญเถอะ เพราะจะไม่มีเหล้าองุ่นอันแสนหวาน ให้เจ้าดื่มอีกต่อไปแล้ว

6เพราะมีชนชาติหนึ่งที่ยิ่งใหญ่มหาศาล นับไม่ถ้วน ได้มาบุกแผ่นดินของเรา ฟันของมันเหมือนฟันของสิงโต และเขี้ยวของมันเหมือนเขี้ยวของนางสิงห์

7พวกมันทำลายไร่องุ่นของเราอย่างราบคาบ และทำลายต้นมะเดื่อของเราจนเหลือแต่ตอ และลอกเปลือกของต้นมะเดื่อแล้วโยนทิ้งไป พวกมันทำให้เถาองุ่นเหลือแต่ไส้ในสีขาว

8ให้คร่ำครวญเหมือนกับหญิงที่ใส่ชุดกระสอบไว้ทุกข์ ให้กับสามีของนางที่ตายไป

9ไม่มีอาหารและเครื่องดื่มที่จะเอามาถวายในพระวิหารอีกต่อไปแล้ว พวกนักบวชที่เป็นผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ กำลังคร่ำครวญ

10ไร่นาถูกทำลาย พื้นดินคร่ำครวญ ใช่แล้ว เมล็ดพืชถูกทำลาย เหล้าองุ่นใหม่เหือดแห้งไป น้ำมันมะกอกสดถูกใช้หมดแล้ว

11หมดหวังแล้ว ชาวไร่ชาวสวนทั้งหลาย ร้องไห้เถอะ ชาวไร่องุ่น ร้องไห้ให้กับข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์ เพราะผลผลิตในไร่นาถูกทำลายหมดแล้ว

12ต้นองุ่นเหือดแห้งไป ต้นมะเดื่อเหี่ยวแห้งไป ต้นทับทิม แม้แต่ต้นอินทผลัม และต้นแอปเปิลรวมทั้งต้นไม้อื่นๆในไร่นาเหี่ยวแห้งไปหมดแล้ว ใช่แล้ว ความสุขสนุกสนานเหือดหายไปจากผู้คนด้วยเหมือนกัน

13พวกนักบวช ใส่เสื้อกระสอบ แล้วร้องไห้เถิด ท่านที่เตรียมของถวายที่แท่นบูชา ร้องไห้เถิด มาสิ พวกผู้รับใช้ของพระเจ้า ให้สวมใส่ชุดกระสอบข้ามคืน เพราะไม่มีอาหารและเครื่องดื่ม ที่จะเอาไปถวายในพระวิหารของพระเจ้าของเจ้าอีกต่อไปแล้ว

14ให้จัดเวลาสำหรับการอดอาหาร ให้เรียกประชุม ให้รวบรวมพวกผู้อาวุโส และประชาชนที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินนี้ ให้รวบรวมทุกคนมาที่พระวิหารของพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเจ้า และให้พวกเขาร้องขอต่อพระยาห์เวห์

15วันนั้นจะเป็นวันที่เลวร้าย เพราะใกล้จะถึงวันของพระยาห์เวห์แล้ว และจะมีหายนะอันยิ่งใหญ่ ที่จะมาจากพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่

16มันเกิดต่อหน้าต่อตาของเราเลยไม่ใช่หรือ ที่ไม่มีอาหารเหลือแล้ว งานเฉลิมฉลองและความสุขไม่มีแล้วในพระวิหารของพระเจ้าของเรา

17ผลไม้ที่โผล่ออกมา ก็ฝ่อลีบไปภายใต้กลีบดอกของพวกมัน ยุ้งฉางถูกทำลาย โรงนาก็ถูกรื้อถอน เพราะเมล็ดพืชฝ่อลีบไปหมด

18ฝูงสัตว์เลี้ยงต่างร้องครวญคราง ฝูงวัวต่างก็เร่ร่อนไปมา เพราะไม่มีทุ่งหญ้าให้กับพวกมัน แม้แต่ฝูงแกะก็ยังถูกทอดทิ้ง

19พระยาห์เวห์เจ้าข้า ข้าพเจ้า ร้องขอความช่วยเหลือต่อพระองค์ เพราะไฟได้เผาผลาญทุ่งหญ้าของที่เปล่าเปลี่ยว และเปลวเพลิงได้เผาไหม้ต้นไม้ทั้งหมดในท้องทุ่ง

20แม้แต่สัตว์ป่าก็ยังส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากพระองค์เพราะน้ำในลำธารได้แห้งขอดไป และไฟได้เผาผลาญทุ่งหญ้าของที่เปล่าเปลี่ยวไปหมดแล้ว

Jump to: Chapter 2 →