Zephaniah 2

Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1โอ ประชาชาติที่ไร้ความละอาย จงร่วมชุมนุมกัน ร่วมชุมนุมกัน

2ก่อนที่วันจะล่วงไปอย่างแกลบ ก่อนที่ความกริ้วอันร้อนแรงของ พระผู้เป็นเจ้า จะพลุ่งขึ้น ต่อพวกท่าน ก่อนที่วันแห่งความกริ้วของ พระผู้เป็นเจ้า จะมาถึงท่าน

3จงแสวงหา พระผู้เป็นเจ้า พวกท่านทุกคนในแผ่นดินที่ถ่อมตัว พวกท่านที่กระทำตามคำบัญชาของพระองค์ จงแสวงหาความชอบธรรม แสวงหาความอ่อนโยน พวกท่านอาจจะได้หลบภัยในวัน แห่งความกริ้วของ พระผู้เป็นเจ้า

4เพราะเมืองกาซาจะถูกปล่อยทิ้งไว้ และเมืองอัชเคโลนกลายเป็นสถานที่ร้าง ตอนกลางวันแสกๆ เมืองอัชโดดจะไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่ เมืองเอโครนล่มสลาย

5วิบัติเกิดแก่บรรดาผู้อาศัยอยู่ริมฝั่งทะเล โอ ประชาชาติของชาวเคเรธเอ๋ย คำกล่าวของ พระผู้เป็นเจ้า คัดค้านพวกท่านดังนี้ โอ คานาอันเอ๋ย แผ่นดินของชาวฟีลิสเตียเอ๋ย “เราจะทำให้เจ้าพินาศ และจะไม่มีใครสักคนเหลืออยู่เลย”

6แผ่นดินที่ริมฝั่งทะเลอันเป็นที่ชาวเคเรธอาศัยอยู่ จะเป็นทุ่งหญ้าสำหรับบรรดาผู้เลี้ยงดูฝูงแกะ และสำหรับฝูงแกะ

7ดินแดนนั้นจะเป็นของผู้ที่มีชีวิตเหลืออยู่ ของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ พวกเขาจะพบทุ่งหญ้าที่นั่น ในเวลาเย็น พวกเขาจะนอนพัก ในบ้านเรือนของเมืองอัชเคโลน พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของพวกเขาจะดูแลพวกเขา พระองค์จะทำให้ความอุดมสมบูรณ์ของเขาคืนสู่สภาพเดิม

8“เราได้ยินคำดูหมิ่นของโมอับ และคำถากถางของชาวอัมโมน ซึ่งดูหมิ่นชนชาติของเรา และคุยโวข่มอาณาเขตของพวกเขา”

9ฉะนั้น พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลประกาศดังนี้ “ตราบที่เรามีชีวิตอยู่ฉันใด โมอับจะเป็นเหมือนโสโดม และอัมโมนจะเป็นเหมือนโกโมราห์ แผ่นดินซึ่งมีแต่ต้นตำแยและบ่อเกลือ และเป็นที่รกร้างตลอดไป ชนชาติที่เหลือของเราที่ยังมีชีวิตอยู่ จะปล้นระดมพวกเขา และบรรดาผู้มีชีวิตรอดของประชาชาติของเรา จะยึดดินแดนพวกนั้นไว้”

10นี่คือสิ่งที่พวกเขาจะได้รับคืน สำหรับความยโสของพวกเขา เพราะพวกเขาดูหมิ่นและคุยโวข่ม ชนชาติของ พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา

11พระผู้เป็นเจ้า จะเป็นที่น่าเกรงขามสำหรับพวกเขา เพราะพระองค์จะทำลายเทพเจ้าทั้งปวงของแผ่นดิน ทุกคนจะก้มลงกราบพระองค์จากที่ของตน ในแผ่นดินของบรรดาประชาชาติ

12“โอ ชาวคูชเอ๋ย เจ้าด้วยที่จะถูกสังหาร ด้วยดาบของเรา”

13และพระองค์จะยื่นมือของพระองค์ออก เพื่อลงโทษแผ่นดินทางทิศเหนือ และทำอัสซีเรียให้พินาศ และพระองค์จะทำให้นีนะเวห์เป็นที่รกร้าง แห้งแล้งอย่างถิ่นทุรกันดาร

14ฝูงแพะแกะและโคจะนอนอยู่ในนั้น สัตว์ป่าทุกชนิดของประชาชาติ นกกระทุงและเม่น จะทำรังอยู่ตามเสาหลัก เสียงกู่ร้องที่หน้าต่าง สิ่งที่พังพินาศจะอยู่ที่ธรณีประตู และจะมองเห็นคานไม้ซีดาร์

15นี่เป็นเมืองที่อยู่กันอย่างสบายๆ และปลอดภัย ซึ่งนึกในใจดังนี้ว่า “เราเป็นอยู่ และไม่มีผู้อื่นใดนอกจากเรา” นางได้กลายเป็นที่รกร้างอะไรเช่นนี้ เป็นที่อยู่ของบรรดาสัตว์ป่า คนทั้งหลายที่เดินผ่านนางไป ก็เย้ยหยันและยกกำปั้นขึ้น

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →