1 Thessalonians 2

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1พี่น้องทั้งหลาย ท่านรู้ว่าการที่พวกเรามาเยี่ยมท่านนั้นไม่สูญเปล่า

2อย่างที่พวกท่านรู้ว่าก่อนหน้านี้ พวกเราต้องทนทุกข์และถูกกระทำอย่างเลวร้ายที่เมืองฟีลิปปี แต่โดยการช่วยเหลือของพระเจ้า พวกเราจึงกล้าประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่าน ทั้งๆ ที่ถูกต่อต้านอย่างหนัก

3เพราะคำร้องขอของเราไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดหรือแรงจูงใจไม่บริสุทธิ์ ทั้งเราไม่พยายามหลอกล่อท่าน

4แต่ตรงกันข้าม พวกเราพูดในฐานะคนที่พระเจ้าเห็นชอบที่จะมอบหมายข่าวประเสริฐไว้ เราไม่ได้พยายามเอาใจมนุษย์ แต่มุ่งให้พระเจ้าผู้ตรวจสอบจิตใจเรานั้นพอใจ

5ท่านรู้ว่าพวกเราไม่เคยประจบเอาใจ หรือใส่หน้ากากกลบเกลื่อนความโลภ พระเจ้าเป็นพยานให้เราได้

6เราไม่ได้ใฝ่หาการยกย่องจากมนุษย์ ไม่ว่าจากพวกท่านหรือใครอื่น แม้ว่าในฐานะอัครทูตของพระคริสต์ พวกเราสามารถใช้สิทธิอำนาจได้

7แต่เราก็เป็นเหมือนเด็กเล็ก ในท่ามกลางพวกท่าน เหมือนแม่ถนอมดูแลลูกน้อย

8ดังนั้นเราจึงห่วงใยท่าน เรารักท่านมากจนเรายินดียิ่งนักที่จะแบ่งปันกับท่าน ไม่เพียงแค่ข่าวประเสริฐของพระเจ้า แต่สิ่งใดๆ ในชีวิตของเราด้วย

9พี่น้องทั้งหลาย เรามั่นใจว่าท่านจดจำความลำบากตรากตรำของเราได้ พวกเราทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อจะไม่เป็นภาระกับใคร ในขณะประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้าแก่พวกท่าน

10ท่านและพระเจ้าเป็นพยานได้ว่า พวกเราบริสุทธิ์ เที่ยงธรรม และดีไม่มีที่ติ เมื่ออยู่ท่ามกลางพวกท่านที่เชื่อ

11เพราะท่านรู้ว่า พวกเราได้ปฏิบัติต่อท่านแต่ละคนเหมือนพ่อปฏิบัติต่อลูก

12ให้กำลังใจ ปลอบใจ และร้องขอท่านให้ดำเนินชีวิตที่คู่ควรต่อพระเจ้า ผู้เรียกท่านเข้าสู่อาณาจักรและเกียรติสิริของพระองค์

13และเราขอบคุณพระเจ้าเสมอ เพราะเมื่อพวกท่านรับพระวจนะของพระเจ้าซึ่งได้ยินจากพวกเรา ท่านไม่ได้รับไว้อย่างถ้อยคำของมนุษย์ แต่รับไว้ตามที่เป็นจริงคือ เป็นพระวจนะของพระเจ้าซึ่งกำลังทำงานอยู่ภายในท่านที่เชื่อ

14พี่น้องทั้งหลาย ท่านได้ทำตามอย่างบรรดาคริสตจักรของพระเจ้าที่แคว้นยูเดียซึ่งอยู่ในพระเยซูคริสต์ คือต้องทนทุกข์จากพี่น้องของตนเอง เหมือนที่คริสตจักรเหล่านั้นต้องทนทุกข์จากพวกยิว

15ผู้ได้ฆ่าพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าและพวกผู้เผยพระวจนะ และยังขับไล่พวกเรา พวกเขาทำให้พระเจ้าไม่พอใจและเป็นศัตรูกับทุกคน

16โดยการพยายามขัดขวางไม่ให้พวกเราประกาศแก่คนที่ไม่ใช่ยิวให้รับความรอด เพราะสิ่งนี้พวกเขาจึงได้พอกพูนบาปขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขีดสุด ความโกรธเกรี้ยวของพระเจ้ามาถึงพวกเขาในที่สุด

17พี่น้องทั้งหลาย เมื่อเราถูกแยกจากพวกท่านชั่วระยะหนึ่ง (ตัวไปแต่ใจยังอยู่) เรารู้สึกเหมือนลูกกำพร้า ด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้า เราจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อมาพบพวกท่าน

18เราอยากมาหาพวกท่านจริงๆ ข้าพเจ้าเปาโลอยากจะมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ซาตานได้ขัดขวางไว้

19อะไรเป็นความหวัง ความชื่นชมยินดี หรือเป็นมงกุฎ ซึ่งเราจะภาคภูมิใจต่อหน้าพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าเมื่อพระองค์มา ไม่ใช่พวกท่านหรอกหรือ

20พวกท่านเป็นศักดิ์ศรีและความชื่นชมยินดีของพวกเราอย่างแท้จริง

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →