2 Peter 2

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1แต่ก็มีผู้เผยพระวจนะเท็จในชนชาตินั้น เหมือนกับที่จะมีผู้สอนเท็จในหมู่พวกท่าน พวกเขาจะแอบนำลัทธินอกรีตที่ก่อความเสียหายเข้ามา และถึงกับปฏิเสธองค์เจ้านายผู้ได้ไถ่พวกเขา ซึ่งจะนำความพินาศมาสู่ตัวพวกเขาเองอย่างรวดเร็ว

2หลายคนจะประพฤติชั่วตามพวกเขา และนำความเสื่อมเสียมาสู่ทางแห่งความจริง

3ด้วยความโลภ พวกผู้สอนเท็จจะแต่งเรื่องขึ้นมา เพื่อตักตวงผลประโยชน์จากท่าน คำตัดสินโทษคนเหล่านี้แขวนอยู่เหนือพวกเขามานานแล้ว และความพินาศกำลังจะมาถึงแล้ว

4เพราะพระเจ้าไม่ละเว้นทูตสวรรค์ที่ทำบาป แต่ส่งลงนรก พันธนาการไว้ในที่มืด เพื่อรอการพิพากษา

5พระองค์ไม่ได้ละเว้นโลกในสมัยโบราณเมื่อให้น้ำท่วมคนอธรรม แต่ปกป้องโนอาห์ผู้ประกาศความชอบธรรม และคนอื่นๆ อีกเจ็ดคน

6พระองค์ลงโทษเมืองโสโดมกับโกโมราห์โดยเผาให้เป็นจุล เพื่อเป็นตัวอย่างสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับคนอธรรม

7และพระองค์ได้ช่วยโลทผู้ชอบธรรม ผู้ทุกข์ระทมเพราะการประพฤติโสมมของคนชั่ว

8(เพราะผู้ชอบธรรมคนนี้อยู่ท่ามกลางคนชั่ว จิตวิญญาณชอบธรรมของเขาทุกข์ทรมาน เพราะได้เห็นได้ยินพฤติกรรมชั่วร้ายวันแล้ววันเล่า)

9เมื่อเป็นเช่นนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงรู้วิธีช่วยคนชอบธรรมให้พ้นจากการทดสอบ และกักตัวคนอธรรมไว้รับโทษในวันพิพากษา

10โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ปล่อยตัวไปตามกิเลสตัณหาของเนื้อหนัง และลบหลู่ผู้มีสิทธิอำนาจ คนเหล่านี้กล้าบ้าบิ่นและอวดดี สบประมาทเทพเบื้องบน

11แม้แต่ทูตสวรรค์ที่มีกำลังและฤทธิ์เดชเหนือกว่า เมื่อนำการพิพากษามาจาก องค์พระผู้เป็นเจ้า ทูตเหล่านั้นก็ยังไม่สบประมาทเทพเหล่านี้

12แต่คนเหล่านี้สบประมาทในสิ่งที่ตนไม่เข้าใจ พวกเขาเป็นเหมือนสัตว์ที่ไร้เหตุผล ทำอะไรตามสัญชาตญาณ เกิดมาเพียงเพื่อถูกล่าทำลาย และก็จะพินาศไปเหมือนสัตว์เหล่านั้นอย่างแน่นอน

13สิ่งเลวร้ายที่พวกเขาได้ทำไว้จะคืนสนอง ส่วนความสำราญของคนเหล่านี้ คือ มั่วสุมกินเหล้ากลางวันแสกๆ เขาเป็นจุดด่างพร้อยและความมัวหมอง เมื่อมางานเลี้ยงของพวกท่าน ก็หาแต่ความสำราญ

14แววตาเต็มไปด้วยความใคร่เป็นชู้ พวกเขาทำบาปไม่เลิกรา และล่อลวงคนที่ใจไม่หนักแน่น คนพวกนี้ช่ำชองเรื่องความโลภ เป็นเผ่าพันธุ์ที่ถูกสาปแช่ง

15เขาละทิ้งทางตรงและหลงไปตามทางของบาลาอัมลูกชายเบเซอร์ ผู้รักสินจ้างทุจริต

16แต่ผู้เผยพระวจนะคนนี้ถูกลาตำหนิ สัตว์ซึ่งพูดไม่ได้กลับพูดเป็นเสียงมนุษย์และยับยั้งความบ้าคลั่งของเขา

17คนเหล่านี้คือบ่อแล้งน้ำ คือหมอกที่ถูกพายุพัดไป ความมืดมิดถูกเก็บไว้สำหรับพวกเขา

18เพราะเขาพูดโอ้อวดลมๆ แล้งๆ และใช้ราคะตัณหาของเนื้อหนัง พวกเขาล่อลวงคนที่กำลังหนีจากพวกที่ใช้ชีวิตผิดๆ

19พวกนี้สัญญาว่าจะให้คนเหล่านั้นเป็นอิสระ แต่ตัวเองยังเป็นทาสของความเสื่อมทราม เพราะ “คนเราถูกสิ่งใดครอบงำ ก็เป็นทาสของสิ่งนั้น”

20พวกเขาหนีพ้นมลทินของโลก โดยการรู้จักพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอดของเรา แล้วกลับไปข้องเกี่ยวและพ่ายแพ้แก่โลกอีก บั้นปลายของเขาก็เลวร้ายยิ่งกว่าตอนเริ่ม

21ถ้าเขาไม่รู้จักทางแห่งความชอบธรรมเลยก็ยังดีกว่า ได้รู้จักแล้วหันหลังให้คำบัญชาศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งสืบทอดมาถึงพวกเขา

22สุภาษิตนี้ก็เป็นจริงที่ว่า “สุนัขกลับไปหาสิ่งที่มันสำรอกออกมา” และ “สุกรที่อาบน้ำแล้วกลับไปเกลือกกลิ้งในโคลน”

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →